Rafael Marius

@Tymczasem Jak to mówią wypadek przy pracy.

Przecież żartuję tak samo jak i Ty. Kobiety też bywają poligamiczne. Miałem kiedyś koleżankę, która miała 3 narzeczonych. Każdy w innym kraju. Nieszczęśliwym zbiegiem okoliczności dowiedzieli się o sobie i porzucili ją wszyscy tego samego dnia. Zalewała się łzami. Taka wpadka. Skoro mężczyźni mogą być poligamistami to i kobiety też. Czemu nie, co w tym złego. Ja też byłem poligamiczny w młodości. Potem mi przeszło. Mam zrozumienie.

Owszem, owszem, a nawet Warszawa. Szczególnie obszar byłego getta, które częściowo zostało zrównane z ziemią. Potem przez kilka lat rosły tam całkiem bujnie rośliny ruderalne. Bezludzie. A teraz dzielnica Muranów zbudowana z gruzobetonu na gruzach getta. Są tam takie wyższe i niższe części. Ciekawa zabudowa. Na tej pierwszej hali ze zdjęcia rosła kiedyś na dachu całkiem spora brzoza, ale ją wycieli. Teraz takie małe na ścianach. Wyraźny znak dekadencji, upadku cywilizacji. Dziękuję za serduszko i ciekawy komentarz.

@ja_wochen Ludzie się przyzwyczaili i nie reagują.

Między powierzchownością, a nadmiernym zaangażowaniem jest właśnie dystans, czyli równowaga.

Bardzo mi miło, że się spodobało. Starałem się. Dziękuję za serduszko.

Wiola jest poligamistką ma 100 chłopaków.

Czyli poligamicznie. Nie każdy tak lubi.

@poezja.tanczy Ja dojechałam autostopem do Norwegii za pracą, ale z kolegą. To nie była robota dla dziewczyn. Za to moi rodzice jeździli razem stopem. Mama na wabika, a ojciec schowany. Tak to się robiło kiedyś. A gdy już miałem samochód zabierałem łebków. Po co powietrze wozić. Zawsze można z kimś pogadać.

Czasem nie ma innej rady. Samotność jest najlepszą opcją.

@FaLCorneL Dziękuję za serduszko i zainteresowanie.

Przegrać zawsze łatwiej. To zresztą zależy też od wieku panienki. Twój wiersz zapewne mówi o dorosłych. A u nastolatek będzie jeszcze bardziej nieprzewidywalnie.

@Krzysica-czarno na białym Uzależnienia zarówno te substancjalne jak i behawioralne prowadzą do niechybnej zguby. Grunt to dystans do wszystkiego.

@Waldemar_Talar_Talar Grzeczność nic nie kosztuje, a wiele pomaga.

Zdarte zelówki celów wygodnych Zabrnęły w kąt wydeptanej bajki zmierzchu dłoń zaciera ślad wędrownych ptaków przekwitają złudzeń niezapominajki W milknącym szumie i zgiełku spragnione jutro dnieje rozum przeciera szkiełko nic już jak dawniej nie jest Na suchym końcu ślepej uliczki zielony krzaczek z czasem wyrasta uczuciem mięty kroplami rosy maluje tło entej warstwy miasta

@Dekaos Dondi To prawda w życiu nie ma powtórek.

Ci co nie mają powodzenia u kobiet lub grubego portfela nie trafią. Posiadający powyższe atuty mają wybór.

Dla mnie nie było źle. Byłem wtedy zdrowy i silny i radziłem sobie dobrze z przeciwnościami. Ale nie wszyscy tacy byli.

Nie ma cienia bez światła. Zresztą niczego bez niego nie ma. Trzeba tylko umieć je dostrzec. A mrok to tylko zbyt silne światło, które oślepia, jak ktoś kiedyś powiedział.

O właśnie to mi się podoba. Nie ma to jak życie i praktyka.

Próbujmy, zatem będzie ciekawiej.

@Sylwester_Lasota Ja takich wynalazków nie używam. Dla mnie to dehumanizacja. Okradanie człowieka z instynktu orientacji w terenie. I nie tylko. W życiu również. Jesteśmy całością. Zaciera się pamięć szlaku do celu. A wiersz, w moim odbiorze mówi o ludziach, którzy pod wpływem nadużywania technologii stali się bio robotami zaprogramowanymi na określony licencjonowany algorytm, którego nie można zmienić bez naruszenia praw własności intelektualnej korporacji twórcy. Niestety ich algorytmy nie pasują. Gdyby to byli ludzie dopasowaliby się, by podróżować razem szlakiem do celu.

Choć czasem trudno zobaczyć prawdziwy sens i go przyjąć, zaakceptować.

Tak już sobie przypomniałem. Słuchałem audycji na temat, Jest takie stowarzyszenie ateistów i agnostyków. Pozazdrościli katolikom ślubów i wymyślili własne ceremonie. @Somalija @violetta Ja lubię zmierzać prostą drogą do celu. Zatem wszelkie gmatwanie mnie przeraża, czy to w urzędzie, firmie, czy miłości. I kolejne koszty. A pieczone gołąbki same nie lecą do gąbki. Dlatego coraz mniej mi się w Polsce podoba. A PRL to był taki prosty kraj, jak budowa cepa.

I słusznie. Ja robię tak samo, gdy tylko jest możliwość.