Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

huzarc

Użytkownicy
  • Postów

    3 072
  • Dołączył

  • Ostatnia wizyta

  • Wygrane w rankingu

    6

Treść opublikowana przez huzarc

  1. @Somalija Imię mam legendarne jak pewien celtycki król Brytów, czyli mówi nie wiele:)
  2. Nie są winne palce, które odcinały warkocze, nim gazowa mgła zalepiła krzyk gardeł. Nie są winne palce, które wlewały napalm w żelazo, nim jego rozbłysk zawiesił lampiony w dżungli. Nie są winne palce, które obracały zimny klucz w ogniwie łańcucha u taczki skazańca. Samych niewinnych zna historia.
  3. @Migrena Ten wiersz jest znakomity — pełny gniewu, empatii i bolesnego realizmu, a przy tym naprawdę poetycki, nie publicystyczny.
  4. @Emilie Eve Stahl To wiersz, który porusza, jest czysty i uczciwy w swoim tonie. Czyta się go jak oddech, nic w nim nie zgrzyta, nic nie razi. To poezja wewnętrznego światła. Pozdrawiam.
  5. @Berenika97 To bardzo dobry, dojrzały i konsekwentny wiersz, subtelny, zmysłowy, ale nie banalny, bardzo duchowy, lecz nie religijny wprost. Ma w sobie mistyczną intymność, która bardzo przemawia do nas.
  6. @lena2_ To bardzo ciepły, pogodny wiersz - o pogodzeniu z czasem, z którym prowadzona jest przyjacielska rozmowa. Taka, która płynie naturalnie, jak rozmowa przy zachodzie słońca.
  7. @Łukasz Wiesław Jasiński jasne:)
  8. @violetta Nic nie jest bowiem proste, bo gdyby było to i wiersze byłyby zbędne. Dzięki i pozdrawiam:)
  9. Słów się nie nazywa, więc ich się nie rozumie, Badając ostrze znaczenia w nabrzmiałym szumie, Oglądając tylko strukturę nagiej plamy Wokół piksela drżącego w barwie gamy. Znak nie mówi — odarty już z kształtu — on mruga, Frazą, cięciem, przepycha się jak czarna smuga, Androgenicznych warg w soczewce nieboskłonu, Które oślepło, jak pęknięcie w czaszce dzwonu.
  10. @andrew Po prostu zmienna jest:) pozdrawiam:)
  11. @Toyer Ale życie, jak słowa żyje i tak własnym życiem:) pozdrawiam
  12. @Alicja_Wysocka Trochę poetyckiego słońca i pięknie zakwitają:) pozdrawiam
  13. @Migrena @Migrena @Migrena To ja o tym pierwszym. Mam przed oczyma wiersz piękny i dojrzały zarazem, gęsty od melancholii i ciszy, która jednak rezonuje mnóstwem znaczeń niesionych metaforami. Wiersz o tym, że po wszystkim co prawda pozostaje popiół, ale jednak coś pozostaje. I echo Rilkiego:)
  14. @Simon Tracy Romans w okowach makabry… czy studium niemożności, między życiem a śmiercią, pragnienie a możliwością zaspokojenia.
  15. @Julita. Labirynty siebie i język, który choć rezonuje nie przynosi odpowiedzi, lecz lęk ów pierwotnych odruch - odruch mimikry, który jest zawsze odpowiedzią najgorszą, bowiem tym jest wycofanie. To wiersz, który głębokim i osobistym liryzmem stara się z tą zagadką bytu zmierzyć. A zmierzyć się warto:) pozdrawiam:)
  16. @Emilie Eve Stahl To wiersz stoicki w wymowie a liryczny w formie, w którym wybrzmiewa jednak oczywista prawda, że rezygnacja jest podyktowana cierpieniem. A nic bardziej niż poezja potrafi je ująć i zrozumieć.
  17. @iwonaroma korzystam ze swojej, może jest trochę sztuczna, ale moja:)
  18. @wierszyki ach ta Żelazowa Wola, ileż mi ona mi życia zawodowego zdefiniowała:)
  19. @Somalija a może nie, hehe:)
  20. @Somalija pozostaje jednak Enigmą:)
  21. @Moondog To wiersz —gesty i zarazem ostry jak grot, podszyty ironią, historią i gorzkim humorem. Warty refleksji i zapamiętania.
  22. @Wakss Brawurowy przykład poezji brutalistycznej i antyestetycznej, w której ciało staje się metaforą duchowego gnicia świata cyfrowego. Dobrze, że wiele razy widziałem owe „ciemne pustostany”, to pozwala czytać ze zrozumieniem…
  23. @Somalija chleb powszedni…;)
  24. @Somalija ja za to często podejrzewam:)
  25. @Somalija Mam na to nawet papiery:)
×
×
  • Dodaj nową pozycję...