huzarc

@Migrena Odwieczne pytania. Szukamy jego imienia, czy jego obecności, ładu metafizyki, czy ładu etyki. Pozostaje kompletacja w osobistym języku emocji. Ta jest zacna, szczera i potrzebna.

@Poet Ka To bardzo ciekawy i subtelny wiersz. Jest cichy, kontemplacyjny i malarski. Jest nowoczesną grą ponadczasowymi symbolami. Każde słowa ma tu znaczenie i ogromną poetycką pojemność, pomimo oszczędności. Stąd jego siła. Do tego doskonale malarskie metafory. Czas złapany w obraz, a raczej jego detale złapane w obraz. Tak go odbieram.

@Marcin Tarnowski Kunsztowne.

@Wiechu J. K. Książki - archeologiczne ostańce analogowego świata.

@KOBIETA tak trochę brutalnie…

@APM Niby tak, ale większość z tego to martwy zapis.

@aniat. Kuglarstwo stało się znakiem tych czasów, ich smutnym wektorem i podsumowaniem. Celny wiersz.

@Whisper of loves rain Z przesłaniem. Dobre i wartościowe.

@Le-sław Czas zamknięty w poetyckim krajobrazie tęsknoty.

To nie był problem pamięci Ona jest tylko przekreśleniem I nadpisaniem z sumą kontrolną Na marginesie znaczenia W niej prawda stała się prawdziwsza Jak strumień cyfr Wyrzucony przez nakarmione Światłowody automatu Śpiewającego pszczołom W ulu z ciętego szkła Aktualizacja oczyszcza z winy Lepiej niż wody Jordanu Nie trzeba już zaciskać warg Ani przepraszać za słowo Ciężkie jak diamentowe Oko gniewu Wystarczy je zamknąć W miękkim kokonie I wyceniać w uniesieniu Lewara pięknych obietnic

@Poet Ka bo tak ma w zwyczaju:)

@APM Smutna prawda. Poezja dziś bardzo milczy, bo kto jej słucha…

@monon Gdzie, w sumie nigdzie - cały paradoks istnienia.

@vioara stelelor Wiersz, który w kilku wersach mówi o samym akcie pisania i o napięciu między sztuką a emocją, o bezradności poety wobec języka i o wyborze między doskonałością formy a prawdą emocji.

@Berenika97 Urokliwa miniatura:)

@Migrena To bardzo mocny wiersz narracyjno-erotyczny o dużej intensywności obrazowej. Można go czytać zarówno jako scenę fizycznego napięcia między dwojgiem ludzi, jak i jako metaforę wybuchu pierwotnej energii w sterylnej przestrzeni nowoczesnego miasta. To wiersz o nagłym wybuchu instynktu i bliskości w przestrzeni całkowicie kontrolowanej przez technologię i społeczne reguły. Kolejny rozdział wielkiej poetyckiej opowieści o nich…

Parostatek Parostatek wciągany na pustynię. Zardzewiała turbina stukocze kopytami osłów zasznurowanych z nim. Mimiczne udawanie, wpisane w ciało, mimikra pocałunku, symulowana jego poszukiwaniem, są posuwem piasku, rozsypującego się z wydm czasu. Patrzcie na zlewnię ziemi i nieba, rozcieńczoną w sine osocze. U kresu jej kropel, piramidy nie będą tunelem do gwiazd, staną się grobowcem.

@Pisarzowiczka Wiersz o chwilowym oczyszczeniu z chaosu myśli, które daje kontakt z naturą, lecz prawdziwym problemem pozostaje konieczność powrotu do świata i jego ciężaru. Samo życie:)

@amo71 To bardzo gęsty, współczesny wiersz miejski, który próbuje uchwycić doświadczenie życia w przestrzeni miasta. Ma charakter niemal reporterski, ale jednocześnie metaforyczny i filozoficzny.Mówi o doświadczeniu współczesności, gdzie czas nie płynie spokojnie, lecz przetacza się przez ludzi jak mechanizm, a sens pojawia się tylko w krótkich chwilach uważnego patrzenia.

@Migrena Wiersz jak pociąg, jak zderzenie świata uniformu reguł ze światem instynktu, opisanym przez poetycki język wybuchu namiętności w przestrzeni publicznej. Nabrzmiałe wieloznacznością gesty ujawniają pierwotną, instynktowną naturę człowieka ukrytą pod warstwą społecznych reguł i manier, kamuflujących arcyludzką moc pożądania.

Było jak w kinie, gdzie celuloidowe marzenie w ciasnym mroku kryło się za brudną kotarą, jak dym gasnącej huty. W Psach narodziła się Polska, którą poznajemy, patrząc bez kłamstwa, z otwartymi oczami na detale lizane już przez kolejne pokolenie. Kurwy stały się madonnami, gdy znajomość obcych języków przekreśliła rachunek win, a każde skurwysyństwo przechrzczono w cnotę - przez palce oglądane obrotem złotej monety. Rewizorzy czerwonej gwiazdy, komisje od niebieskiej flagi. Wszyscy grali, pierwsi i ostatni. Wszyscy przegrali. Nadejdą nowi. Jak zawsze - od wschodu albo z zachodu nocy. W naszym kinie - prosektorium.

@Czarek Płatak Nikt Niebiescy przypisany do miejsca. Jesteśmy zbiorem miejsc nieoznaczonych, dla jakich szukamy jednak współrzędnych, stąd często nam nazwać miejsca bliskie i dalekie, ciężko wobec nich ustawić odpowiednio zawieszony horyzont. Tak czytam:)

@Berenika97 Brzmi jak rozmowa z Bogiem. On nadchodzi od środka.

@monon Bardzo dobry pomysł na wiersz. Przedmioty i elementy świata spięte w żywą relacje.

@lavlla nisu Przemijanie jest jedynym pewnikiem. Jak go jednak zmierzyć, ocenić i nazwać. Wiersze robią to jak mogą:) pozdrawiam:)