duszka

gdy ludzie gną się jak wiotkie drzewa zrzucają ciężkie krople a ja przy nich jak gąbka bez parasola

@Wiesław J.K. W "śladach przeszłości" szukamy chyba tej samej uniwersalnej, zapisanej w niej wiedzy, czy mądrości, która dotyczy teraźniejszości i przyszłości... Tak, o to chodzi w każdym "muzeum życia". Pozdrawiam :)

@Waldemar_Talar_Talar Tak, uśmiech, choć to tylko niewielki "grymas" twarzy, ma dużą (dobrą) moc. Przekonałeś mnie i przypomniałeś mi o tym Twoim wierszem :)

A do mnie przemawia ten wiersz, jego wyznanie... Szczególnie wyróznione powyżej, nieco skrócone fragmenty. I myślę, że do Boga też. Pozdrawiam :)

Tak, ale zauważam zależność, że najpierw musi ukłuć, żebyśmy mogli odczuć tę słodycz. :) Dziękuję!

@A-typowa-b Jakie to miłe :) Dziękuję Ci! @huzarc Dziękuję i pozdrawiam :)

Ciekawa interpretacja... Ten ból, o którym piszę, wynika z (bolesnego) "rozdarcia chmur" i nie zanika do końca, pomimo dotyku nieba i odczuwania słodyczy. Wydaje mi się, że człowiekowi zawsze towarzyszy tego rodzaju ból. Dziękuję Ci i pozdrawiam :)

a gdy niebo przez rozdarte chmury trafi mnie promieniem czuję ból i słodycz

Tajemniczy, nie wyjaśniony do końca... Lubię to :) A dwie pierwsze zwrotki piękne. Pozdrawiam :)

@ja_wochen Chyba zawsze zostaje w nas trochę wolności, a przynajmniej pragnienie jej... Poruszający, intensywny wiersz. Pozdrawiam :)

...albo je "wychować" :) Dziękuję Ci i pozdrawiam. @Czarek Płatak Dziękuję! :)

@Tectosmith To chyba wola życia jest smutna - że życie nie jest kochane... Dlatego ten smutek wydaje mi się ważny i prawdziwy. Pozdrawiam :)

@Stary_Kredens Nadmiernie profesjonalny lekarz i pacjent, który nie potrafi stać się profesjonalnym pacjentem... Zauważam tylko, że niekiedy tą moją nieprofesjalnością pacjenta docieram jednak do uczuć czy wrażliwości lekarza. Ciekawie, sytuacyjnie ujęty i niełatwy chyba dla kazdego z nas temat. Pozdrawiam :)

@iwonaroma Po takim "piekle" trudno je uzdrowić., tak jakby doprowadziło ono do zapomnienia "eldorada"... Poruszył i zabolał mnie ten wiersz. Ale pozdrawiam Cię z uśmiechem :)

@iwonaroma Wierzę w to, że nie przestajemy do końca nimi (dziećmi) być, tylko czasem chowamy je zbyt głęboko w sobie. Dziekuję Ci i pozdrawiam! :)

Ja bym to raczej sformułowała: Berdziej "być", a mniej myśleć... Albo myśleć "ciszej", spokojniej, zostawiając przestrzeń odbieranym wrażeniom. Dziękuję Ci :) @Kwiatuszek Dziękuję! :)

Dziękuję Ci i również pozdrawiam :)

@Dragaz "cichy szept" i "niewyraźna postać"... Tak chyba objawia się prawda i dlatego mówią więcej niż krzyk i jaskrawość. A upadek może być momentem jej zauważenia. Podoba mi sie przekaz i prosta, łagodna forma Twojego wiersza. Pozdrawiam :)

Miałam na myśli intensywne przeżywanie - "zbieranie" w sercu przeżytego czasu, przez co serce i ja "rosnę", wszystko we mnie zostaje, a więc nie przemija... Jak u dziecka. Ale prawdopodobnie to wyczułeś :) Cieszy mnie Twój komentarz. Dziękuję! Według mnie - każda myśl zatrzymuje ten świadomy odbiór i odkładanie w sercu przeżywanej chwili, powoduje , że częściowo przenosimy sie w świat myśli. U małych dzieci raczej tak nie jest, stąd sę takie "żywe". Dziękuję za to pytanie :)

Dziękuję Ci za zyczliwą szczerość :) Masz rację - konkrety to nie moja silna strona. Może dlatego, że wiersz zaczyna sie u mnie wyłapaniem jakiegos odczucia, jakiegoś podmuchu prawdy... I chyba też dlatego nie znajduję na to wielu słów. Pozdrawiam :) Cieszę się, że odbierasz tą "osłodę" :) Dziękuję i Również ślę do Ciebie najlepszości :)

jak dziecko krok zrobiony chowam w sercu a nowy - witam rosnę nie przemijam aż myśl mnie zatrzyma

Chyba znam ten gniew... I wydaje mi się, że chce on wydobyć kogoś z tego cienia, szarości i nijakosci, ze chce odkryć jego sylwetkę i charakter... To tak, jakby ukrywał je w tej "nijakości"... Twój wiersz mnie wzrusza otwartością i wrazliwością , ale też trochę niepokoi wybrzmiewjąca rezygnacją. Serdecznie pozdrawiam :)

@Stracony To Ty decydujesz :) A mój pomysł Ty zainspirowałeś, więc też należy do Ciebie :)

@Adam Zębala A więc dzień nie jest pusty, bo "pełen energii"... Dla mnie to chyba tez odpowiedź na pustkę z w człowieku - że jest to brak w nim tej energii, tego wewnętrzneg poczucia udziału w rzeczywistości. Potrafimy się od niej uczuciowo oddzielić... Zatrzymał mnie Twój wiersz. Pozdrawiam :)

@Stracony Przeczytałam: "Krople nieba spadają czasem na szary granit." Chyba potrzebne mi to było do zrozumienia przekazu. Poruszył mnie on. Pozdrawiam :)