WarszawiAnka

Podoba mi się Twoja elastyczność, ale jestem perfekcjonistką. :) "Dali z dala od Madrytu Nie był skłonny do niebytu: Bawił się, pląsał, (5) Podkręcał wąsa, (5) Na innych patrząc ze szczytu." Pozdrawiam :)

@Marcin Krzysica : Dziękuję. :)

Dziękuję i pozdrawiam :)

:)

Bardzo ciekawy wiersz, lubię personifikacje. :) Odbieram go jednak również jako trochę przewrotny, bo nie jestem do końca pewna stanowiska Autora... :) Obrazowanie jest bardzo zróżnicowane i odpowiednie, ale co do formy - mam zastrzeżenia, szczególnie w drugiej zwrotce. Pozdrawiam

Piękny wiersz, Manuelu; prowadzona przezeń poszłam śladem Twoich poetów nawet nie wiedząc, kiedy... Pozdrawiam

Natychmiastowe pierwsze skojarzenie: "Oda do urny greckiej" Johna Keatsa. Rzeczywiście, pochwał waz greckich w Twoim wierszu jest bez liku. A mnie się to podoba, bo amfory i inne kształty czarno- i czerwonofigurowe bardzo lubię. :) Pozdrawiam

Odetchnęłam... A jednak dramatyczna scena zakończyła się szczęśliwie. :) Pozdrawiam

Lubię surrealistów. :) Zamieniłabym "żył i" na bawił się" w celu ujednolicenia rytmu. Plus - interpunkcja. :) Pozdrawiam

Dziękuję za głos. :)

Dziękuję za głos. :)

To prawda. :) Przypomniałeś mi "Prywatne życie roślin" Davida Attenborough, w którym opisuje podróżowanie nasion w zeschłych kwiatostanach przez pustynię, albo żeglowanie orzechów kokosowych. Ale kiedy takie ziarno już zapuści korzonek - zostaje w miejscu na dziesięciolecia, albo na wieki... Pozdrawiam

Ciekawe ujęcie tematu, zwłaszcza ten motyw "wykluwania się". Wiersz daje pole do różnych interpretacji. Pozdrawiam

Tak, to Ci się udało bardzo dobrze uchwycić. :)

@muchadoaboutfrogs : Dziękuję i pozdrawiam. :)

Ta rytmika doskonale odpowiada zbieganiu po schodach. :)

Oj, to ryzykowne! To picie duszkiem - czy to alkoholu, czy życia... Grozi utratą świadomości, przytomności i poczucia rzeczywistości! :) Dla mnie, ten wiersz składa się z dwóch odrębnych części - jak gdyby z dwóch wierszy. Pierwszy by mi nawet wystarczył. :) A co do umierania w miejscu urodzenia - tysiącletnie , potężne sekwoje stoją dziś w tym samym miejscu, gdzie wykiełkowały... :) Pozdrawiam

Współczuję linoskoczkowi. :) Wprowadziłabym interpunkcję, zwłaszcza po to, by oddzielić pierwszy wers: "Wyliniał linoskoczek z Koszalina. Chcąc wrócić do postaci Apollina Jadł lina z malinami W dolinach z Halinami, A włosów jak nie było - tak ni ma. Pozdrawiam

Miło mi. :)))

@muchadoaboutfrogs : Dziękuję za Twój głos. :)

@Father Punguenty : Dziękuję za głos.

Prorodzinny :) Zaproponowałabym wydłużenie 1-go, 2-go i ostatniego wersu. Np. tak: "Latał hen za morza pilot z Anielina Po dalekich krajach i po obcych gminach. Jednak do dom wrócił, Swojej nie porzucił, Bo naprawdę dobra to była dziewczyna."

Nie mnie wyrokować, kto się będzie smażył w piekle i za co - ale obraz diabłów zagrzewających się nawzajem do działania wywołuje refleksję. "Inkwizycyjny" ton mi się podoba, chociaż forma tego wiersza raczej przypomina mi szanty. Od strony technicznej wiersz wymaga uporządkowania - wyraźnie wyczuwa się nieregularność. Pozdrawiam

Osobiście bardzo lubię takie włoskie klimaty...:) A migawki z różnych momentów życia mogą być bardzo ciekawe i inspirujące. Pozdrawiam

Witam na forum. :) Urokliwy obrazek, jak kadr z romantycznego filmu. Zobaczyłam tę scenkę. :) Od strony technicznej wiersz wymaga jednak przepracowania. Pozdrawiam :)