Maria_M

Nie gniewam się. Jakbym mogła, kochana Oxyvio? Wersy są równe: pierwsza, druga i trzecia zwrotka 11 11 11 12 czwarta zwrotka: 12 12 12 12 tylko z akcentami coś nie gra. Jeszcze pomyślę, dopracuję. Ale cieszę się z Twojej opinii. Pozdrawiam :))

Witaj Waldemarze, A ja sobie pogrzebię i się nie zgodzę, ale wiersz na duży plus pozdrawiam serdecznie:)

Rozśmieszył mnie Twój komentarz. Super!

Puenta błysnęła prymitywizmem egzystencjalnym, natomiast strofy wyżej - z satyrycznym humorem. Czasowniki w ostatnim wersie są okropne. Pozdrawiam z brzdąkającym robalem :))))))))))))))

dziś jestem skrawkiem jasnego błękitu co widzi fale w korycie wzburzone srebrzystym błyskiem wodnistej powierzchni wirują faliście rzeką utwierdzone dziś jestem słońcem żarem, mocą płonę promieniem sięgam źdźbła wilgotnej trawy półkula ziemska na zachód popłynie spokojnie zasypiam, z sercem bez obawy. dziś będę wiatrem pieścił długie włosy kochanki pukle rozwiewał w listowiu między drzewostan akacji i wierzby pomieszam, zarzucę cienie ukwiecone bo nad wszystko przy mnie zostały marzenia ponad ciało kruche unoszę pragnienia wyobraźnią leczę, chęci tłumię wzrokiem naprzemiennie liczę, schodzę w nurt istnienia 16.04.2018

Nigdy nie przejmowałam się, „co też ludzie powiedzą?” więc nie wiem po co podmiot liryczny aż tak się przejmuje. Nie trzeba. Pozdrawiam :)

Zapewniam Cię, że są. Oczywiście nie mam na myśli siebie. Mówisz o niewywyższaniu się, a sam to robisz. Też zdarzy mi się niekiedy literówka czy błąd, ale za wskazanie grzecznie dziękuję, nie stroję fochów. Ponadto poprawne pisanie pod względem gramatyczno - ortograficznym i interpunkcyjnym nie jest przypadłością pań polonistek, tylko już nawet uczniów szokły podstawowej.

Ładna miniaturka. Podoba mi się tytuł (szczególnie) :))

Witaj Johny, przeczytałam wszystkie (chyba) Twoje wiersze, ładnie obrazujesz, szczerze opisujesz swoje uczucia i otaczający świat, nie czepiam się detali, chociaż nie twierdzę, że wszędzie jest cacy, skupię się na klimacie, odbiorze i przesłaniu: z Twoich wierszy emanuje ból, cierpienie, smutek, samotność - dużo tego, świat szary, urwiska, przepaście, nostalgia, zadumanie i wszystko prowadzi do przygnębienia i pesymizmu. To nie są wiersze dla mnie i nie wiem czy sam się z nimi dobrze czujesz? Stworzyłeś wokół siebie świat niekończącej się udręki. I nie spostrzegam żadnych przesłanek, żebyś chciał to zmienić, przecież życie jest piękne. Nie poddawaj się, wykrzesz z siebie iskrę radości i włóż w strofy, napisz coś optymistycznego, a może masz takie wiersze tylko mi umknęły? Pozdrawiam z wiosennym słońcem i źyczę wszystkiego dobrego.

Umiem grać tylko w tysiąca. Ale przyszła mi taka myśl, że całe nasze życie to jest poniekąd gra. Ciekawy pomysł na wiersz. Pozdrawiam :)

Chciałam się upewnić, dziękuję za wyjaśnienie. Pozdrawiam i czekam na kolejny wiersz. :)

Tak, to rozpoczęcie jest bardzo intrygujące, przynajmniej dla mnie. Urocza magia. :)

Naliczyłam pięć grzechów, a ma być siedem.

Ciekawa postać.

Szkoda, że nie napisałeś strofami, układ graficzny też jest ważny. Ten mi się nie podoba, a wiersz i owszem. Bardzo ciekawy, Pozdrawiam :)

Jeszcze jest błękitna krew, błękit wód, błękit w oczach, błękitne fiołki- wszystko kojarzy mi się z czymś dobrym, pięknym i szlachetnym w odróżnieniu od agresywnej czerwieni. :)

Super, że wiesz o co mi chodzi. Też bym tak chciała :))))

dziś jestem skrawkiem jasnego błękitu co widzi fale w korycie wzburzone srebrzystm błyskiem wodnistej powierzchni wirują przymorzu deltą utwierdzone. Pozdrawiam :) ps. co sądzisz o mojej „próbce”?

Pięknie opowiadasz, podoba mi się :)

po długiej, ciężkiej gonitwie nie puszczaj, gdy złapiesz go w dłonie bo czy ci się raz jeszcze zechce gonić za czyimś ogonem? :))

wszyscyśmy liśćmi - kiedyś opadniemy pod pień zmurszałego starodrzewia puszczy, ale dopóki krew w żyłach czerwienią, błękitem prześwietla ulotne pragnienia, co w duszy twierdzą chcą być niezdobytą, dla przyszłych pokoleń, błękit miast czerwieni. :)

Ithiel, jak Ty funkcjonujesz umysłowo, że tak analitycznie podchodzisz do tematu, wszystko rozbierały na czynniki pierwsze, każde słowo, wers. Podziwiam Cię, za to właśnie. Pozdrawiam :)

We mgle nie widać rysów twarzy, więc można uciec od siebie, zostać z myślami gwiazd. :)

Macieju, to już nie masz o czym pisać, tylko o ........ ?

Zgadzam się z Tobą, ma zadatek na b. dobry, bo warsztatowo jest Ok, jak zawsze u Ciebie -dopracowany, ale temat taki sobie, niezbyt przyciągający uwagę. Czytałam Twoje dużo lepsze, które nawet pamiętam, ale tak już bywa, że nie zawsze pisze się same gwiazdeczki. Pozdrawiam :)