Maria_M

Dziękuję, wiersz jest na szóstce, więc Twoja propozycja kaleczy rytm,. :))

Jak masz jakieś uwagi, to podpowiedz ? Dziękuję za miłe słowa :)

Bardzo dziękuję :)

@JaKuba dziękuję:)

koronkowe sploty złoty wrzesień niesie przyszłaś późnym latem wypełniajac przestrzeń, serca niepokoje i obawy duszy jak dotknąć, ułożyć cud, mały okruszek ażurowe chwile i spojrzenia marzeń na skrzydłach motyli otrzymałaś w darze kołyska z wikliny poszła w zapomnienie po czasach dzieciństwa pozostały cienie koronką usłane na błękitnym niebie jestem ma córeczko bardzo dumna z Ciebie 12.07.2018r.

Serducho za lubię psy

Zamiast podeszły, dałam wróciły- jakby pamięcią wracać do wspomnień. Dobrze, że zwróciłaś uwagę na brakującą sylabę, nie mogłam znaleźć czasownika na trzy sylaby, a po Twojej interwencji - znalazł się. A dlaczego bez tam, tylko gdzieś? Tam wskazuje na konkretne miejsce pochówku, natomiast gdzieś, to nie wiadomo gdzie. Ale może nie mam racji.? I nie załapałam, o co chodzi z tym tak? To była piękna suczka rasy labrador biszkoptowa, miała niecały rok, jak zginęła. :( Bardzo mnie lubiła, ja ją oczywiście też.

Dziękuję Deonix za koronkowy wiersz i korektę Pozdrawiam:))

Dziękuję Justynko za „delikatny” i „ażurowe stwierdzenia”, człowiek przywiązuje się do zwierząt, a one do nas, rozumiemy się, bo podobne mamy przeżycia. serdeczności :))

Już poprawiłam. Dziękuję.

Tak, o suczce rasy labrador, którą potrącił samochód.

Każdy dżentelmen to skandalista, ale dopiero wtedy jak jego „czarna strona” życia wyjdzie na jaw. Niekiedy nie wychodzi i zostaje dżentelmenem do końca życia.

Wczoraj oglądałam film o mordach na Wołyniu, wcześniej coś słyszałam od starszych osób, które już nie żyją. Po filmie mam dreszcze, straszne wydarzenia, a wiersz uważam za udany.

@Andrzej_Wojnowski bardzo dziękuję :)

A tak poza wierszem, to pojawiło się interesujące zagadnienie odnośnie nagrody Nobla. Gdy czytam czyjąś twórczość, nie biorę pod uwagę tego czy ma Nobla, czy nie, Jak mi się podoba, to czytam, po prostu.

Ok.

Jałowe dni wróciły latem, niechcący zagmatwały ciszę i nawet ptaka śpiew poranny już mnie nie cieszy, nic nie słyszę. Długie tygodnie czas rozwleka i nie przyśpieszę tak od ręki, czyżbym już chciała stąd odlecieć, a może zostać, spijać błękit, promienie ciepłe skradać słońcu, i niebu na złość zabrać chmury tylko te jasne i pogodne na okres szary i ponury. Zachować lata skwar i upał, nie chodzić na manowce z losem, a przygnębienie nawet krótkie rozbiegać łąką, nawet boso Przypomnieć sobie, gdy szczekała na polnej drodze, tam pod lasem, gdzie sznur łopianów i maciejki w jałowe oczy spojrzy czasem. 08.07.2018r.

I to jest ciekawe pytanie. Kto udzieli odpowiedzi ? Może wyobraźnia. Sama nie wiem.

Komentarz nie odnosi się do wiersza, więc wybacz, nie wiem co powiedzieć. Milczę. Dziękuję, że czytasz :)

Nic na to nie poradzę, że Szymborska dostała Nobla. To zupełnie inna sprawa. Anno? masz rację, chodzi o wielkie uczucie, które z czasem wypalone popycha, zamyka w świecie poezji, książek, literatury. Równie dobrze mogłoby zwieźć na manowce. Dziekuję za trafny komentarz. A że dla Ciebie niewiarygodne ? Ale zapewniam, że moźliwe.

Komentarze zawieruchą przy nich moje słowa bledną, słoń nadepnął mi na ucho wokół głucho no i ciemno. Pozdrawiam :)

Dziękuję za wizytę i czytanie :)

Miłość, dzika róża, liść koniczyny, okruchy miłości, umierająca zieleń - przecież to stereotypy burzycielka rutyny- przewidywalne, czternaście? a może piętnaście, są jeszcze inne liczebniki.

Nie chce patrzeć w twoje oczy, bo mnie zwodzą naprzemiennie, przytulają, głaszczą włosy, później proszą, że chcą więcj. Lekki, miły, subtelny wiersz :)

Wszystko po to, żebyś zadawał pytania, ponadto chcę żebyś wiedział, że ja Nobli nie przyznaję, a czytać mogę kogo chcę, to chyba jasne? Nie ma tu żadnej perły tylko jest przymiotnik; cóż stereotypy muszą dalej funkcjonować, aby były stereotypami, dziękuję za komentarz :)