Arsis

Powiedz mi cokolwiek, proszę. Powiedz mi w sekrecie, aby nie usłyszał świat. Powiedz mi, mówiąc raz jeszcze. Za dnia, w nocy, w sennym pół-widzeniu… Słyszę szept. Nie! To za oknem wiatr rozgarnia liście i mży niespokojny deszcz. Kropliste perły spadają na czoło, na rzęsy. Na twarz. Zatajają się w źrenicy oka. Wypływają łzą. * Stoję w cieniu drzewa. Jeden krok… — i tonę w księżycowym blasku. Księżyc i ja, posrebrzony sam w sobie. I ty, gdzieś pomiędzy, majacząca w oddaleniu. Przeszywa ciebie jakiś nikły blask płynący z wnętrza. Z głębokich pokładów przeszłego czasu, z mgielnych niedoistnień. * Powiedz mi… Powiedz. Milczysz… Więc, ja powiem. I powiem znów. I powiem to, co mógłbym powiedzieć, gdybym… Kochasz mnie? Ja, kocham. Spójrz, trzymam w dłoni zwiędniętą już różę. Chciałem ci ją dać, ale nie pozwolił na to ten, co pisze dzieje na kartach prześwietnych foliałów. Ten, co decyduje. Wiesz, On — chyba nie chce. Czemu? Nie wiem. Niedosłyszę Jego słów. Ale słyszę, jak chodzi w tę i z powrotem na poddaszu opuszczonego domu. Nade mną. Słyszę skrzypienia stropowych desek w pyle sypiącego się na twarz tynku. I słyszę — jak utyka. (podobnie utykał mój nieżywy ojciec, który rozpadł się już dawno w proch) Stoję na środku pustego pokoju, rozłożywszy szeroko ramiona w mdławej poświacie wiszącej lampy. I wpatruję się w sufit pełen kunsztownych zacieków, plam. W ten gąszcz żeliwnych rur, co rozchodzi się po ścianie na kształt zbutwiałych gałęzi w powiewie zakurzonych, pajęczych płacht… W tę plątaninę pełną bulgoczących westchnień. (Włodzimierz Zastawniak, 2023-08-20)

North American B-25 Mitchell

Martin A-30 Baltimore

Martin B-26 Marauder

Douglas A-26 Invader

Avro Lincoln

Handley Page Hampden