Cała aktywność

@Berenika97 Odkłaniam się grzecznie i dziękuję :)

@Alicja_Wysocka Niezwykle subtelny i klimatyczny utwór. Motyw snów, które przenikają do prawdziwego życia, ma w sobie mnóstwo magii. No i ta genialna puenta! Gra słów z "nawet się nam nie śniło" w kontekście całego utworu wyszła niesamowicie błyskotliwie. Piękny wiersz! Ukłony!

@Stukaczmiłość jednak jest lekka, cala w skowronkach:)

@Łukasz Jurczyk Ten fragment ma niesamowity klimat. Dzięki narratorowi wkraczającemu do oszałamiającego wielkością i wspaniałością Babilonu, wielka historia zyskuje bardzo osobisty, ludzki wymiar. Na początku jest triumf Macedończyków, ale podszyty fałszem ze strony mieszkańców. Narrator jest świadkiem i uczestnikiem erotycznych przeżyć i sacrum - pot żołnierzy miesza się z ustami kapłanek pod okiem Isztar. Na końcu - zamiast opowieści o wielkiej wojnie, żołnierz wybrał milczenie na rzecz wspomnienia „dotyku dłoni”. Dla niego największą tajemnicą Babilonu nie były jego mury, ale ludzkie emocje. Ta część jest magiczna, pełna niepokoju i zmysłowości. Piękna!

@Waldemar_Talar_Talar Teraz powiem, ze nie wiem. Zabiłeś mi ćwieka.

@.KOBIETA. moe mi się uda piotrusia pozyskać :) Jestem otwarta dla niego:)

(~:Teksty satyryczne :~) politycy politycy chciałbym radę wam zapodać mniej miłości trochę życzyć od przesady boli głowa wciąż tłuczecie piersi wasze moja wina mojej partii oponenci mają racje polityku się ogarnij czemu cudze wychwalacie że ci drudzy słusznie tylko czynią znowu tu zaznaczę więcej wiary z każdą chwilką no nie płaczcie w kółko jednak dla ojczyzny aż tak wiele tej empatii co potrzebna przy okazji wasz interes a gdy chciałby chichot jakiś z polityki zabrać ciebie to na szczęście wódz potrafi zawetować przeznaczenie *** polityka nudna słowem taki banał często gości bo wiadomo co kto powie w zależności z jakiej opcji fanatyków różnych harców pośród klapek oczy tylko nawet kupa wodza w smalcu dal nich chcianą jest relikwią czasem inna sytuacja choć nieliczni z tego słyną lecz przeważnie wciąż nawraca żeby tylko zgodnie z linią partii w której ciepli stołek mając w głowie wbite jedno oponentów zniszczyć społem my wszak nacją tą potrzebną czyż dla ziemi naszych ojców tych wysiłków w nas tak wiele oraz troski lśniącej w słońcu czy partyjny wszak interes żeby władać znów zaczynać by na naszą zmienić modłę aż w ojczyźnie każda chwila dla tak wielu będzie dobrem lecz pomarzyć można chyba miodem rzeka płynie wartko choć niestety też tak bywa dla bliźniego często sraczką

@Stukacz Wiersz jest romantyczny w pierwotnym sensie tego słowa - miłość jako choroba, ekstaza i destrukcja jednocześnie. "Kocham Cię - za tę męki" to paradoks, który autor nie próbuje rozwiązać, tylko wyrzuca z siebie. "Przez Ciebie, przez Ciebie" - to powtórzenie na końcu mówi wszystko. Miłość jako jedyne wytłumaczenie i jedyna wina. Ciekawe. :)

@.KOBIETA., dziękuję :)

@MityleneBardzo smakowity i wiersz i zdjęcie. Już się nauczyłam, że łączysz wiersz z obrazem :) Chyba zachód, zgaduję oczywiście, bo komu by się chciało wstawać o wschodzie, pozdrawiam :)

@Berenika97 🌹

@violetta życzę Tobie tych pieszczot Violetta 😉😘

@P.Mgieł Wiersz mówi o pamięci, która nie domaga się pomnika - i to czyni go wyjątkowym. Kamień, sprzątaczka, gołębie, przewrócone krzesło - budujesz całą filozofię pamiętania z rzeczy najmniejszych, najbardziej kruchych. Koniec jest świetny - gest cichy, bezimienny, bez widowni jako prawdziwy akt pamięci.

@Benjamin Artur A może dopełniacz, kogo czego? ---- twojego wspomnienia

@Berenika97 Skrawki bibuły. Wyjęte wersy ze stron. Lekkie jak oddech. Pozdrawiam

@Migrena Na początku wyjaśniam - nie czytałam wcześniejszych komentarzy, również adautorskich, aby niczym się nie sugerować. Więc może mój komentarz będzie "oderwany" ale ja tak to czuję. Bardzo podoba mi się subtelność wiersza połączona z jego egzystencjalnym charakterem i metafizyką. Działa obrazami pełnymi ciszy i powolnego zacierania się granic. Piękne słowa - "nie ma ciebie , więc nie ma mnie" - pokazują tak głęboką relację, że miłość istnieje jako czysta energia i nie potrzebuje działań ze strony człowieka. Czas jest niemożliwy do uchwycenia a przestrzeń jest niemal próżnią. Urzekł mnie paradoks - "cień nie ma się gdzie położyć", bo nie ma już żadnej stałej powierzchni. :) W puencie czuje się niepewność. Z jednej strony po końcu świata - zdolność do odczuwania jest nieśmiertelna, ale z drugiej - to, co czuje, to nie człowiek, a jedynie echo kogoś, kto dawno odszedł. Wyśmienity tekst!

@Edgar Allan Przed Zatem zostawiam

@Stukacz To chcesz jej - czy nie? Nie marudź, bo chcesz :)

W niebie i w głowie Kłębiastym kordonem suną bez końca. A mi już pilnie potrzeba tej odrobiny słońca!

twój sen się właśnie z moim umawiał dzisiaj na noc, co będzie jak ze sobą do rana tak zostaną? gdy zaśpią i przebudzą powiedzmy już nie we śnie, ale w prawdziwym życiu twój z moim jednocześnie? i nazwą po imieniu to jednym słowem – miłość, a my powiemy wtedy - nawet się nam nie śniło.

80. Miasto modlące się do siebie (narrator: hypaspista) 1. Kto z nas obcy, gdy Babilon kłania się przybyszom? 2. Krzyczą ze strachu, rzucają nam pod nogi kwiaty i kłamstwa. 3. Mury pod niebo. Ludzie lubią wznosić rzeczy większe od siebie. 4. Isztar* się śmieje, gdy dziedzińce świątyń płoną od potu żołnierzy. 5. Kapłanki nieba niosą ofiarę własnych ust. 6. Patrzę i myślę: czy ten ogień to też modlitwa? 7. Co opowiem w domu? Że bogowie byli hojni. 8. Miasto z kamieni, a jednak pamiętam je przez dotyk dłoni. *Isztar - bogini miłości, wojny i płodności. Czczona w Babilonie, związana z jej kultem była prostytucja sakralna. cdn.

@Waldemar_Talar_Talar Wiersz dotyka czegoś bardzo ludzkiego - dylematu między prawdą niszczącą a kłamstwem podtrzymującym. Metafora mostu jest świetna. Szczególnie podoba mi się brak odpowiedzi . Ból sumienia musi każdy sam łagodzić. Pozdrawiam.

@hollow man pomysł super. Jedna z propozycji AI: https://suno.com/s/WIVrLlCN6xawQHdh

@Mitylene Jest w tym wierszu coś bardzo współczesnego i jednocześnie ponadczasowego - samotność w tłumie i piękno, które zostało skradzione. Ten ostatni obraz ze smartfonami robi wrażenie. Fantastyczne zdjęcie. :)

@Poet Ka Poe. masz rację - nazwanie zawsze jest jakimś zatrzymaniem !!!! chocby na chwilę. ale chyba blizej mi do myśli że tytuł nie tyle definiuje co wskazuje kierunek patrzenia . jakby podsuwał słowo, które próbuje nadążyć za czymś, co i tak wymyka sie zaraz po nazwaniu . "fantom” w tym sensie bardziej otwiera niż zamyka . daje punkt zaczepienia, ale nie daje miejsca w którym to coś mogłoby się naprawde zatrzymać. może więc to nie definicja, tylko ślad próby definicji taki, ktory już w momencie wypowiedzenia zaczyna się rozchodzić. i chyba właśnie to "rozchodzenie się” było dla mnie najwazniejsze mam już za sobą ścianę !!!