Cała aktywność

nie było momentu było nagłe rozhermetyzowanie sensu w połowie słowa zostałem jak organ którego ciało już nie potrzebuje twoja nieobecność ma temperaturę ciała siada naprzeciwko i powoli przepisuje mnie na siebie a ja wypluwam składnię która smakuje obcym metalem jakby moje usta były tylko głośnikiem dla cudzego nagrania spokój nie zniknął został wycofany z obiegu został tylko jego brak gęsty pracujący pod skórą jak cisza która przeżyła własny powód dzień mnie nie budzi dzień mnie znajduje w martwym punkcie mechanizmu między sprzężeniem ''po co'' a atrapą jutra która przestała mrugać miejsca po tobie nie są ranami rany mają kierunek to jest otwarcie które nie prowadzi nigdzie nic się nie goi bo nie ma już co wracać do całości jest tylko trwanie wysokie napięcie bez źródła materac ma pamięć kształtu ale brakuje mu danych co noc próbuje nas ulepić z kurzu i potu wypluwając błąd za błędem jak drukarka 3D karmiąca się własnym odpadem świat działa dalej to jest jego najgorsza właściwość ludzie mówią język jeszcze im wierzy rzeczy trwają w rygorze nieludzkiej geometrii tylko ja zostałem przesunięty poza siebie wypatroszono mnie z treści zostawiono oprzyrządowanie serce to tylko awaryjne zasilanie pustego hangaru myśli to pętla w martwym kodzie nadpisują próżnię która nie zostawiła nawet cienia oddech plądruje mi klatkę piersiową jak szabrownik w domu w którym wyniesiono już nawet ściany czas nie płynie czas naciska rozciąga mnie wzdłuż sekund aż zaczynam się rozszczepiać i w tym stanie jeszcze jestem tylko szumem w miejscu, gdzie kiedyś stał człowiek zakłóceniem, którego nikt nie zamierza naprawić

@[email protected] dziękuję:)

Te ptaki często nadlatują jak coś skrywamy głęboko w sercu i boimy się o tym opowiedzieć bliskiej osobie. Nie lubię ich, bo to krytyczne wytwory wyobraźni. Świetnie napisany wiersz!

Tak, też porusza mnie te piękno. Choć muszę sobie o tym przypominać. Dziękuję, bardzo ładny wiersz 🫠

@Berenika97 Takich strumyków w moich górach mam wiele, ostatnio bez wody, gołe kamienie i rów... znamiona czasu. Miłego dnia.

@Poet Ka Minie... bo musi Bóg chyba skusił! Miłego dnia.

dobre Poetą jest ten co pisze tak jakby nie pisał o wszystkim i o niczym skrywa ukryte seny w sennej klawiaturze myśląc że wena jest zawsze z nim :))

@Leszczym może kiedyś będzie mega

świat kwiatów drzew i ptaków urzeka mnie świat gór nizin pól czymś ponad dla mnie jest świat prawdy i miłości kusi sensem swym a tak naprawdę cały ten świat jest do rzeczy i grzeszy wobec ten który mówi że nudny jest

Witam - miło że super - dzięki - Pzdr. Witaj - dziękuje za ten komentarz który mnie cieszy - Pzdr. Witam - zawsze dla mnie ważne by być sobą - nie kombinować - dzięki za obecność i komentarz - Pzdr.ciepło. Witaj - czasami tak bywa - ale myślę że lepiej by było by nie były same - Pzdr. @Tusza - @Poet Ka - uśmiechem wam dziękuję -

Podziwiam! W przejmujący sposób opisałaś bolesne historyczne prawdy:):)

@Poet Ka Bardzo dziękuję:) @Berenika97 Twój wiersz pod moim, to duża radość dla mnie,dziękuję:):) @Waldemar_Talar_Talar Dziękuję Talarku:):)

Że ta łazi? Leżała, ssała. Że lizała też?

@Nata_Kruk Fuga Muzyka struga ... ;)

A to kamrat jara zioło. Iza: Rajtar ma kota

@Nata_Kruk "jesteśmy jak stare kafelki" w swoim rodzaju jedyne jak rzeźby malutkie niewielkie co stale coś mówią i czynią i mają swój charakterek dla fug ogromna masakra więc fug skruszyło się wiele a jedna wytrwała - ta Bacha :))

Jad, dolar u bab? Ural oddaj! I wola Rusa: As Uralowi!

palcami – w głąb śladu ukłucia. i przesuwam ku dołowi (uczucie, jakby głaskało się chropowaciznę kory). drzewo jest umowne i rośnie na płaskowzgórzu, pod którym rozciąga się sieć kanałów przełazowych, co wiodą z materii na przestrzał, po dzikich skrótach. ambiwertycznie tam: trochę z krzykiem, nieco poniżej słyszalnych tonów (ileż odczytasz w tym znaczeń, Skarbie! a w każdym będziesz mogła się zatracić!). opuszki blaszannieją i staję się niewidomym wiertaczem. paluchami – w głąb języka, niech zwinie się w rulon! – robię dziecinnie obraźliwy grymas w kierunku każdego, kto chce, by skończyło się meandrowanie, dróżki biegły jedynie prosto.

"Ptaki Wątpliwości" Nie sposób się pozbyć krążących nad głową ptaków wątpliwości, które w czaszce kołują. To wyobraźni naszej w sferze lękowej, dawnych traum strachy na nowo się snują. Przetwarza przestrogi nasza wyobraźnia, zmieniając rajskie ptaki w krwawe nietoperze. Drogą wspomnień kroczy głęboka bojaźń, aż nad logiką panika górę bierze. Warto analizy przegonić w zamyśle, usłyszeć te ptaki – jak i co śpiewają? Ich pieśni treść ocenić w swym umyśle: czy krążąc nad nami, prawdy nie skrywają? Może to posłańcy, co w mroku zastygli, by chronić przed naszą powtórką upadku? Choć dziobią boleśnie i kłują jak igły, szukając w chaosie, niosą prawdy świadków. Więc nie buduj klatki z grubego metalu, bo lęk karmiony milczeniem wzrasta. Rozszyfruj to echo goryczy i żalu, zanim w nim zniknie nadziei namiastka. Gdy wreszcie zrozumiesz ich skrzydeł szelest, oswoisz te cienie, co cię przerażały. Wątpliwość to tylko umysłu jest stelaż, byś w nową drogę wyruszył już cały. Leszek Piotr Laskowski

@Charismafilos, @Poet Ka, @LessLove, @viola arvensis, @Berenika97, @hollow man, @Waldemar_Talar_Talar, @Łukasz Jurczyk, @Rafael Marius, @Jacek_Suchowicz, @[email protected], @violetta Dziękuję wszystkim za komentarze i polubienia. Pozdrawiam serdecznie. 😊

@Poet Ka Dziękuję za tak wielkie słowa uznania. Nic nie źle :)@Proszalny Cieszę się :)

@Poet Ka czyli światelko w tunelu, latarnia, a może samo życie panta rej i już

@violetta nie inaczej:)

@violetta wiem, jestem osobą niecierpliwą, denerwuje się, ale ufam Bogu, że ma więcej dla mnie, niż ja sobie nawet o tym pomyślę. Uskrzydla mnie od rana i daje energię i to jest takie fajne. Nie chciałabym tego zmienić. Mój kochany Bóg najlepszy na świecie.