Cała aktywność

pięknym słowom po co ręce by grzeszyły niepotrzebnie słowa tulą duszę więcej dają szczęście w noc i we dnie są motorem wszelkich czynów dając szczęście tu na ziemi oczyszczają wszelkie winy mogą ciebie jeszcze zmienić ... :)))

@Leo Krzyszczyk-Podlaś Prawdziwy !! Zapraszam...

@infelia Na pewno do niej zajrzę. Dziękuję. :)))

@lena2_ Pięknie napisałeś, że różnice w związkach to nie problemem, tylko siła, która uzupełnia. Świetne są te pary przeciwieństw: sacrum i profanum, poezja i proza, zatracenie i szarość. Ale najpiękniejsze jest to, że nie konkurują ze sobą - ratują się nawzajem. "Z odmiennej gliny ulepieni, wciąż się dzielimy jednym chlebem" - ten wers to sedno całości. Biblijne echo, ale zastosowane do czegoś bardzo konkretnego i ludzkiego. Różne gliny, ale ten sam stół. Ten sam chleb. Ta sama codzienność, którą przeżywa się z dwóch różnych perspektyw. I ten koniec - wspólne niebo nad różnymi światami. To jest mądrość związku dojrzałego, który przestał udawać jednomyślność, a zaczął celebrować dialog. Cudny wiersz o miłości. :)))

@Berenika97 Tyle emocji w jednym wierszu! Gratuluję.

@Berenika97 Księgarnia jest na ul. Bajkowej. Łatwo trafić.

@infelia Chciałabym tam wejść i znaleźć swój regał. Zwłaszcza ten z "młodzieńczymi głupstwami" - pewnie byłby największy w całej księgarni. :) Pozdrawiam.

Bardzo poruszający i pełen głębokich refleksji na temat miłości, przemijania i rozczarowania. Myślę, że doskonale oddaje uczucie zagubienia, które pojawia się, gdy świat, w który wierzyliśmy, rozpada się na naszych oczach. W przejmujący sposób opisuje moment, w którym wszystko, w co się wierzyło, "rozsypie się w pył". To chwila, która pozostawia po sobie pustkę, samotność i bezradność. Wiersz kwestionuje popularne przekonanie, że "prawdziwa miłość nie zawiedzie". Zamiast tego ukazuje miłość jako pole bitwy ("konflikt zbrojny gdzie nie ma wygranych"), na którym euforia, stagnacja i nienawiść mieszają się ze sobą, przynosząc cierpienie. Zamiast prostych odpowiedzi, stawia pytania i pozostawia czytelnika z gorzką refleksją, że w emocjonalnych konfliktach wszyscy są przegrani. Bardzo mi się podoba.

Senna (M) Nie jest ważne gdzie spałaś Gdzie chodziłaś nocą Oby ich tylko nie było Zbyt wielu Dzielą dekady Masz miękką skórę Senną Cię mam We władzy

@lena2_ Serdecznie dziękuję! :)))

Ten wiersz jest niezwykle sugestywny i poruszający, maluje obraz pełen mroku, izolacji i ostatecznie – niejednoznacznej nadziei. To miejsce jest piękne, ale zimne i obce, odcięte od prawdziwego życia. Można by podzielić na kilka akt: Akt I: Zniszczenie i utrata człowieczeństwa Akt II: Przełom i odrodzenie Akt III: Nowa egzystencja Idealnie łączy ponurą wizję świata po zagładzie z elementami cudowności i symbolizmu, które są charakterystyczne dla fantastyki.

szara kałuża pod wielkim nagim drzewem wspomnienie śniegu

@Berenika97 Bereniko 97 pisania nie da się dokończyć :)) Są tylko etapy.

@AnnieDziękuję

Wiersz jest niesamowity. To jak samotna podróż bohatera- musi wyjść ze swojej strefy komfortu i wejść do ciemnego lasu. Świetna puenta.

@tie-break @Nata_Kruk @Berenika97 Dziękuję za opinie i cieszę się że wiersz oraz utwór się podobają. Każda sugestia też mile widziana będzie to procentowało. Od ponad 25 lat słucham symfonicznego roka, matalu czy emocjonalnych gotyckich i epickich utworów. Fantastyka i mitologia, mroczne i egzystencjalne tematy epickie bitwy i legendy, miłość i utrata, świat duchowy, walka wewnętrzna i siła. To jedne z najpopularniejszych tematów. Inspirowany dziełami J.R.R. Tolkiena czy George R.R. Martina, Christophera Paoliniego pomagają w tworzeniu.

Dziękuję. Pozdrawiam.

To jest chyba Twój najlepszy wiersz jaki dotychczas czytałam Jest naprawdę znakomity Tyle obrazów i znaczeń Ja jak Berenika kilka razy do niego wracam Pozdrawiam serdecznie

Poszedłem do restauracji, jadłem płody ziemi i owoce morza. Obsługiwała mnie „piękna kelnerka”. Zmysłowo mrugała, nuciła… Czar prysł, gdy zapalił się obwód i zakopciło.

Pięknie piszesz, masz talent. pozdrawiam

Wartościowanie niemierzalnego jest bardzo subiektywne, trudne do obrony, bo to, co dla jednego znaczy wiele, dla innego niekoniecznie. Pozdrawiam

jestem twoim snem miłością i bytem staję się twym oblubieniem co drży me serce z uwielbieniem skrytem jestem twoją ostoją apokaliptycznego życia przenikliwym kołysaniem siebie nadętym wyrazem bycia co od zawsze usłanym czekaniem w śródziemnomorskim niebie chcę pragnąć cię kochać i wielbić i słać ci róże twe nie mogę dłużej tej samotności zdzierżyć do ciebie chce przyłożyć serce swe bo moje rany krzyczą ostatnie pukają do twych drzwi me wdzięczności do ciebie liczą przy tobie me serce tkwi

pięknie tak się cudownie dopełniamy każde w inności tkwi jak w niebie ty tworzysz prozę ja poezję ubogacamy co dzień siebie :)))

strzępki urwanych myśli i słów niby-trzęsawiska podmokłe łąki w których zapadamy się po kostki krok za krokiem przychodząc do siebie patrzymy na lśniące grzbiety saren muskane pierwszymi promieniami i te ptasie gniazda w ażurowych prześwitach na drugim planie babcia wieszająca pranie białe pościele z wyhaftowanym makiem w prawym górnym rogu krwista plama tak wiele ludzkich trosk wplecionych w sielski pejzaż spójrz w oddali chłopcy kijami tłukący kasztany za plecami ktoś zachrzęścił żwirem brzęk obijanych kan to mleczarz na rampie przesuwał jedną po drugiej Stachu uwieszony przy płocie przestępuje z nogi na nogę przesiąknięte nikotyną ubranie w połączeniu z filcami z pewnością nie dodaje uroku u Józefa sześćdziesiąt kotów buszuje po domu żal się rozstać z tym rozszarpanym przez Burka schował go w wersalce już śmierdzi