Cała aktywność

@Gumiś Zjedlińska odwracam uwagę, nigdy nie jesteśmy sami, jest od tego kochany Jezus:)

Kawon mu i do Puław Odo słał. Sodował u podium Nowak

@Gosława ładne, takie... osobiste w w 1. os. l. poj.

@Achilles_Rasti dobre pytanie zadajesz...

@violetta@violettaZrobię coś, czego nie powinienem robi, ale to nie jest banalny wiersz o kąpieli. Opowiada o wejściu w pustkę po kimś, kto zniknął, ale nadal pozostaje obecny w pamięci i w ciele bohatera. Pusty basen staje się metaforą straty: nie ma już wody ani człowieka, lecz zapach chloru, chłód metalu i echo kroków przechowują ślad dawnego wydarzenia. Finał sugeruje traumatyczne wspomnienie utonięcia albo odejścia, po którym świat zamyka się nad człowiekiem obojętnie i bez odpowiedzi. Nie powinienem czytelnikowi robić interpretacji, ale czuję, że źle go odbierasz, chociaż masz do tego prawo.

@Mitylene piekny wiersz. Nie ma wprawdzie wspomnienie jaka to pora dnia, więc interpretuję po swojemu 😉

Ado, wata do lata. Tam ma tata loda. Ta woda!

Uzdę i składzik babki zdał księdzu

cisza tkana w jodły nie ujada wiatr nad sennymi łąkami snują się narwiańskie mgły ptaki osowiałe wędrują po krawędzi nieba po drugiej stronie rzeki posiwiały czas błądzi w wyblakłej niedzieli siedzimy w przyciemnianej sepii za chwilę las zmieni kolory cień sarny snuje między drzewami

@Mitylene odnajduję tu cytat :) @Mitylene świetny wiersz!

Pytała Mariana Krystyna w Czeladzi Czy po krągłościach on ją pogładzi Marian pyta w złości Gdzież są te krągłości? Jesteś kwadratowa tak jak worek gładzi.

czy można kochać więcej niż jedną osobę? ilu masz przyjaciół? nie tych którzy znają twoje imię tych którzy wiedzą że kłamiesz kiedy mówisz wszystko dobrze ilu? nie licz szybko prawdziwi ludzie zawsze zajmują więcej miejsca kochaj bądź blisko prawdziwie liczysz?

@Berenika97 Tak... pozdrawiam Cię serdecznie

Ostatni oczu blask Ostatni ja Ostatnia ty A po drugiej stronie Słone łzy Jedne łzy Z miliona łez Ostatni oczu blask

No i takie ten - nici inne, te i kation.

A tu i składziki zdał ksiuta.

Może i tak...

wielkie

@Mitylene dzięki serdeczne 🌹 @Mitylene cieszy mnie że tyle świetnych interpretacji, ile osób:), każdy odkrywa to, co jemu w duszy gra 💋

@Poet Ka @Poet Ka uwielbiam malarstwo, a Twój wiersz niesie w sobie jakiś ciepły ładunek emocji związany z tą formą sztuki. Ten wiersz rodzi pytanie czy możemy patrzeć na malarstwo w sposób naukowy , czy powinniśmy kierować się bardziej osobistymi odczuciami. Podoba mi się, że podmiot liryczny patrzy na tą wystawę dostrzegając po prostu cudną feerię barw, bez specjalnego nacisku, że trzeba tam dostrzec coś więcej itd. Wiersz Twój na pewno zaciekawia i zatrzymuje na dłużej. Pozdrawiam zauroczona wierszem!

@Mitylene bardzo dziękuję 🌹

@Gosława refleksja na końcu niesie w sobie " ciężki" ładunek emocjonalny...wręcz przygniata...Wiersz piękny, choć tak smutny...

Trzyma kurczowo moje stopy i pilnuje bym nie uciekła. Próbuje obmyć wszystkie winy chrzestem lazurowych fal. O krok o dwa jestem u celu zanurzając dłonie co dumają na wspak. Nad brzegiem usiadłam i płakałam odnajdując w piasku ślady minionych dni. To jeszcze nie ten czas... nie ten odcień ciszy. Autor fotografii: Mirela Lewandowska

@Gosława dzięki serdeczne 🌹

@Alicja_Wysocka 🤭Całe szczęście.