Cała aktywność

Tam gdzie kończy się smutku mrok zaczyna się skrzydlata nadzieja na jej skrzydłach zaczynam lot rozpaczy mówię do widzenia dopóki z nią lecę nie zginę nieszczęście zostawiam na ziemi coraz wyżej lecąc wierzę że już nigdy mnie nie zostawi z powietrza widzę więcej wszystko się w sens układa więcej jest we mnie mnie rozumiem już znaczenie życia ona nie mówi choć podpowiada cel naszego lotu tylko jej znany lecz mi to wcale nie przeszkadza szepcząc kieruje w niebieskie migdały od nowa lecę na skrzydłach nadziei która już była bliska stracenia teraz jej blask wyraźnie się mieni na tle białych chmur i błękitnego nieba

@Gosława dzięki... król Dawid w białym kapeluszu.

@Charismafilos Dawidzie Tolibowski ależ zacny limeryk 🙂

@Leszczym Dzięki Michał, będę szedł ta drogą, bo czuję, że te porady wielu mogą pomóc. Pzdr.

@Starzec Nie bardzo chcę się w życiu zgadzać z wymową tego wiersza, ale coś w tym może być :))) Pzdr. M.

@Marek.zak1 :))) Świetne !!!! Zbierz kiedyś Marek w tomik te porady u mistrza :)))

@Anna Mowna Wymowne ;))

@Berenika97 Cieszę się, że odnalazłaś w tym wierszu spokój i poczucie bezpieczeństwa. Szczególnie mi miło, że zwróciłaś uwagę na personifikację lata – to jeden z tych obrazów, które przyszły do mnie bardzo naturalnie. Dziękuję za piękne słowa i serdecznie pozdrawiam. :)

@Gosława Nie tylko dla Ciebie ;) Ja czasem sam się zastanawiam nad tym, czy tu będzie jakaś wojna, gdy czytam informacje. @Leszczym Dzięki wielkie.

@kultura_pop Ekstra :))))

@Jacek_Suchowicz Świetne, wiersz piękny w intencjach :))

@Tajemnicza9723 Bardzo fajne i jak widać jest różnica i to ogromna między niepoważnym aniołem a aniołem upadłym :))

@Deonix_ Ucinam opowiadania z obawy, żeby "nie przedobrzyć", żeby nie były zbyt długie i żeby nie tworzyć zapychaczy. A także, żeby dać miejsce Czytelnikom na puszczenie wodzy fantazji🙂 Po stokroć dziękuję za podobanie i niesamowity komentarz, który wpłynie na pisanie kolejnych opowiadań. Pozdrawiam serdecznie🌺

@marysia_k Być może można by nieco zniuansować rymy, ale fajny wierszyk :)

Wojtek z Prokocimia uczucia chciał ulokować Wchodzi do banku i nie wie jak się zachować Lokatę chciałbym założyć Serce daję w depozyt Miłością chcesz pan za kasę handlować?

@Gosława Nad idiotyzmami da się nawet przelecieć Serdecznie dziękuję

@slavu Dobre !!

@POEZJOPISARZ Dziękuję za podzielenie się tą informacją. Pozdrawiam. @viola arvensis Dziękuję i pozdrawiam🌺

@Berenika97 Duże, duszne miasta zanieczyszczone światłem i hałasem to idealne miejsce, by poczuć obezwładniającą samotność. Dopiero ucieczka na wieś czy przedmieścia pozwala poczuć nie tylko wolność, ale też współistnienie z naturą. Świetny wiersz👏 Pozdrawiam!

No jak tu można przejść obojętnie 🙂

Huk mnie przeraża Dla mnie wojna to byłby koniec świata

@Berenika97 ja taka wypluta jestem zawsze po powrocie z Warszawy Nienawidzę tego miasta mam przeokropne z nim wspomnienia i chyba dlatego tak trudno zobaczyć w nim piękno Wiersz mi się bardzo podoba

Matysek ;p