Cała aktywność

@MIROSŁAW C. Czytam to i czuję spokój. Białe tulipany, mokre krople, czułe słówka - to wiersz który szepce, nie krzyczy. Moment doskonały, który prosi tylko - ciszo, trwaj. :)

podstawić nogę smutkowi bardzo głęboko zakopać żale oczyścić duszę z grzechów starać się by nic nie bolało potem dogonić marzenia zbudować dom pod lasem uczyć się od niego pokory płakać nie unikać prawdy to wszystko klamrą spięte tworzy świat bardzo piękny do którego dążyć warto a nie tylko o nim marzyć

@Jacek_Suchowicz Bardzo trafna i pełna humoru lekcja codziennego stoicyzmu. Podoba mi się, jak lekko przechodzisz od zwykłego kataru do głębokich dylematów moralnych. Postać pani Kiełbasińskiej nadaje całości świetnej autentyczności - bo kochać "ludzkość" w ogóle jest łatwo, ale wybaczyć komuś, kto nam regularnie "wsadza szpilę", to już prawdziwe wyzwanie. Puenta o "pójściu do Canossy" to świetne przypomnienie, że czasem warto schować dumę do kieszeni dla własnego spokoju ducha. Świetny, optymistyczny tekst!

Krwiożercza małpa i goryl papa; ludzi. Jaszczur Darwina, lęk budzi.

@Magdalena Do upadku ta pasuje:

@andrew Więc inni mają kolce :) , a Ty owoc? Nieźle wynegocjowałeś! A serio - ładnie to ujęte, że każda jest inna, ale swoją znasz po smaku. :) Dziękuję za życzenia :)

@Berenika97 Karmienie Nadziei to długi proces - szybko można ją zagłodzić - gdy mija najgorsze - od nowa uczy się żyć

@APM Piękny obraz wiosny w najczystszej formie. Te sroki czekające na zieleń to jak my wszyscy - wyczekujący ciepła i odnowy. A ta ostatnia linijka... tak, natura zawsze niesie ukojenie zmęczonym sercom.

@iwonaroma Świetna klasyfikacja! Wiersze naturalne - proste, bezpośrednie, jak liczenie na palcach. Ułamkowe - te niedokończone, fragmentaryczne. Ujemne - pełne negacji i buntu. Niewymierne - te co ciągną się w nieskończoność bez powtórzeń. A urojone? No cóż, te które istnieją tylko w głowie autora. (A może erotyki? :) ) A ja dodałbym - wiersze zero-jedynkowe (binarne), wiersze w notacji naukowej (pretensjonalne) i wiersze dzielące przez zero (te co nie mają sensu). Bardzo lubię takie łączenie matematyki z poezją. :)

Mówią ironicznie, sarkastycznie, cynicznie… I jeszcze gorzej! Mowy nie zdzierży poeta.

@Wiechu J. K. To wiersz-bajka w najczystszej postaci. Kominiarz, symbol sadzy i czerni, dotyka przypadkiem białej chmurki - symbolu czystości - i natychmiast ją kala. Chmurka "zaskoczona dotykiem" ciemnieje, jakby wstyd ją ogarnął, a potem płacze ulewą nad własną przemianą. Prosta historia o tym, że każdy dotyk coś zmienia, że czarny zawsze zostawi ślad na białym, że niewinność raz dotknięta już nigdy nie będzie taka sama. A może to też o tym, że kominiarz - choćby nie wiem jak próbował - zawsze zostanie czarny od sadzy? Urocza w formie, głębsza w podtekście.

@Berenika97 Dziękuję!❤️ Zastanawiałam się nad tym słowem, które wskazałaś — to archaiczna forma od: "biegną", pojawiająca się min. u Mickiewicza — w końcu zostawiłam, by oddać to, czego samo "płyną" nie oddaje, według mnie, tak dobrze😊

@Waldemar_Talar_Talar Miłość to nie grzech, to łaska - choć w okowach czasem trzyma, to nie więzi, lecz uścisk, w którym wolność się zaczyna.

Znam twe sekrety poznaję twoją duszę jesteś też goła

Niech mi to ktoś zaśpiewa z głęboką gitarą, Pozdrawiam Cię dziewczyno

@Berenika97 Najlepsze haiku !! 6!

@Toyer "Jej początek będzie zakończeniem" - piękny paradoks. Kiedy Nadzieja zaczyna żyć, piekło się kończy. Ale trzeba ją najpierw nakarmić. Przejmujący tekst.

@hollow man Zagrojze mi nutke dla miłowania dla pięknego przegrywania Upadanko idzie Plemieniem wysokich Mężczyzn

Jawa, sen, haj, delirium… Ducha zrozum…

@Nata_Kruk Wiersz jest refleksją nad tym, jak ludzkie ambicje i „wizje” potrafią zniszczyć naturalny porządek świata. To przestroga przed tym, co rodzi się w ludzkich głowach - bo to właśnie tam zaczyna się każda wojna. Niezwykle przejmująca droga, którą prowadzisz nas w tym utworze - od intymnego, wręcz somatycznego opisu snu (świetny motyw zapachu rumianku jako kojącej kontry do nocnych krzyków), aż po szeroki plan egzystencjalny. Największe wrażenie robi druga strofa- to studium ewolucji zła, które rodzi się z pozornie niewinnej "wizji dobra" i przeradza w żądzę dominacji, jest bolesną diagnozą ludzkiej natury. Puenta to prawdziwy majstersztyk kondensacji sensu. Zestawienie ptasich przylotów z wojennymi nalotami za pomocą jednego, celnego słowa-klucza, zostawia czytelnika w ciszy, która wybrzmiewa jeszcze długo po lekturze. Bardzo ważny tekst.

kto ma prawo nazywać rzeczywistość i czy nauka (zwłaszcza lingwistyka) opisuje świat, czy go tworzy przez swoje kategorie?

@Le-sław Myślisz, że liczy się forma? Bo ocenia się poetę po wierszu? Liczy się łatwość, nakład pracy. Poeta na poziomie wchodzi w wiersz, jak do pokoju. Siada w fotelu i zapala lampkę, tą lampką jest wiersz. Pozdrawiam, powodzenia!

@Starzec Jateż asekuracyjnie! A jak się odchłyśnie, to znów się zachłyśnie - bo Tramp bez Trampa to nie jest już Tramp. Pozdrawiam:)

@iwonaroma Świetne! Rozbawiło mnie! :)

@Magdalena Oj dana dana