Cała aktywność

nie idź tam gdzie nic nie ma nie ma sensu patrzeć na to co niczym jest czyli pustką nie idź tam bo nawet echo i wiatr unika takich miejsc tam nie ma marzeń nadziei nie idź tam bo możesz przegrać z ową nicością i już się nie podniesiesz będziesz niczym dlatego proszę cię nie idź tam wybierz jaśniejszą drogę której nie będziesz się bał

Chyba mam podobnie. Bardzo dobrze to ująłeś. Pozdrawiam.

@simsalabimKłaniam się wdzięcznie :)

zmysłowe,przesliczne

@Posem - dzięki -

@Konrad Koper prawdziwy, choć zakończenie limerycko-absurdalne... choć ja bym też chciał :) Żyła wtedy, był w szczytowej formie :) A tak to się Nobel zmarnował ;)

@Charismafilos Eksperyment ! Lekki i pouczający...

@Berenika97 Bereniko 97, figura leszcza i to na kilku płytach to jedno, a drugie moje nazwisko Leszczyński to też pseudonim. Który zresztą wywołał zupełnie nieoczekiwane i śmieszne konsekwencje. Sprawa ma się tak, że od kilkunastu już lat tłumaczę fakt zmiany nazwiska ojcu, przefarbowanemu na barwy francuskie. Tłumaczę i tłumaczę, już z tym moglibyśmy dać spokój, ale wałkujemy. Ale właśnie śmiesznostka i to naprawdę duża, to prawdziwa ironia losu polega na tym, że tłumaczę się z nazwiska królewskiego i akurat Leszczyński i akurat we Francji :)))) Gdy tymczasem jeśli jakikolwiek król polski miał związki z Francją, to tak naprawdę na serio i na poważnie tylko nasz Stanisław Leszczyński :))))) Swoją drogą jeden z tych bieglejszych w materii kultury :)))) To naprawdę jest zabawne, ja mam przedziwne koleje losu, no tak już mam.

@MIROSŁAW C. Dziękuję, również z przyjemnością i odpozdrawiam :)

@aniat. świetne porównanie! Lubię bardzo lipy... mam je na drodze do pracy. I czasem ich owoce jak serca wyglądają...

Lipy, jak dziewczęta z dzielnicy czerwonych latarni, kuszą zgrabną linią, rozsiewają pragnienie, smuklą się przy drodze, bezwstydnie sypią kwiatem. Aż gubi się człowiek i pszczoły. A kiedy wieczór zamyka ich złote witryny, milkną mantry pszczół i szepty kochanków. Na drodze zostaje tylko słodki zapach rozkoszy.

@Berenika97 W jednym z kryminałów, które czytałem, był właśnie kot leon. Tylko tytułu sobie już nie przypomnę. Takie miłe "dzień dobry" potrafi wywołać uśmiech na twarzy. Nieraz zapominamy o tym. Choć tu "dzień dobry" trwa dłużej, jakby było oskarżeniem. No i ta zła atmosfera - Twój charakterystyczny styl. Czyta się dobrze.

Szanowny Pan Sartre odmówił komisji noblowskiej Gdy w '64 zaniechał tej estymy prawie boskiej "Chcę być wolny od skrępowania Nie pozwolę za nagrody czynić uznania!" To ja poproszę wtedy Nobla dla Poświatowskiej!

@Berenika97 ... to co wczoraj przed chwilą ... było niemożliwe nie tylko w duszy się uśmiechnęło nawet przemówiło okazało się ... ... Pozdrawiam serdecznie miłego dnia

Czy to wina księżyca, że popadam w tęsknotę? A jednak napełnia mnie goryczą – i płyną łzy. [Tłumaczenie z podglądem na oryginał i wersję angielską; forma 4×7 to jueju – chiński klasyk (w oryginale – tanka).]

Mela, wyrodna Wando, rywalem?

,, Pokładam nadzieję w Panu , ufam Jego słowu ,, Ps. 130 , 5 Ty jesteś Panie drogą często wędruję wśród chwastów czasami nim wyrastam a Ty Ty sprawiasz że staję się ponownie kwiatem na pięknej łące gdy zdołam Cię dostrzec zawsze Jesteś blisko gotowy poprowadzić podajesz nie tylko rękę Jesteś Światłem Jezu ufam Tobie 8.2026 andrew Niedziela, dzień Pański

Czy gdybym napisał wszystkie słowa świata tysiąc razy kocham czterykroć przepraszam czy choć literkę jeszcze byś pokochała w alfabecie nie po kolei uczucia alfa roześmiana w miłości omedze płaczące kropki w połowie zdania litery w środku są najpiękniejsze marzeniom już się nie kłaniam palę myślniki wyrzucam przecinki w połowie tchu pytaniem krzyczę czy gdyby alfabet nie miał logiki miałoby sens jednej litery życie?

@Berenika97 super! uwielbiam takie klimaty!!! Sam mam ich sporo w swoim życiu ;)

"Ewolucja wygodnictwa" Ucieczka z epoki spania pod chmurą, od chłodu, od deszczu, od gniewu natury — oto wygodnictwo, co w ciepłe dni nawet wpycha nas w asfalt i martwe mury. Gdy człowiek pochylił się nad krzemieniem, zaiskrzył mu nagle przebłysk rozumu, wykrzesał z kamienia ogień i nadzieję, a koło potoczył — ku dziejom, ku tłumom. Choć dłonie miał twarde, a życie niełatwe, choć mózg jego mniejszy od naszych rozmiarów, to myślą pokonał przeszkody surowe i zaczął budować swój świat ze swych czarów. Niepiśmienni ludzie, bez ksiąg i bez trendów, bez ekranów, reklam, bez świata zmyślonego, tworzyli legendy, bogów i potwory — z lęku, z wyobraźni, z dobra i ze złego. A my dziś tęsknimy za ciszą i lasem, za życiem prostszym, bez blasku przepychu, za chwilą, gdy można odetchnąć pod drzewem, odsunąć od siebie codzienność pośpiechu. Lecz tylko na chwilę — na weekend, na moment, na spacer, na oddech, od miasta uciekać. Bo kiedy wieczorem przychodzi zmęczenie, to własne mieszkanie najmilej nas czeka. Lubimy pająki — lecz raczej wśród liści, niech snują swe sieci z dala od domu. Much nie kochamy, choć przecież są po coś — lecz właściwie nie wiemy, po cóż i komu? Wilgotny wieczór, chłód rześki i czysty, zapach mokrej ziemi, szum nocnego boru — to wszystko zachwyca… przez moment zaledwie, a potem pragniemy wrócić do domu. Bo człowiek zwyciężył surowość natury, lecz w sercu zachował pradawne marzenie: by choć przez godzinę poczuć się dzikim, a potem — wygodnie — na kanapie leżenie. Leszek Piotr Laskowski.

Minuta opóźnienia – Luiza wylicza precyzyjnie. Na półpiętrze znów mijają się przypadkiem. Dziś "dzień dobry" trwa o sekundę dłużej. Wystarcza, by zauważyć, że jego oczy mają ten sam odcień rezygnacji, którą ona każdego ranka zmywa z własnej twarzy. Jej "dzień dobry" wisi jeszcze w powietrzu. Cisza - oboje sprawdzają, kto pierwszy odwróci wzrok. Dziewczyna spuszcza oczy, patrzy na wytarte lastryko schodów, słowa wymykają się, zanim zdąży je cofnąć. - Jutro mnie nie będzie - kot nie znosi samotności, wziąłbyś go? Płytki wdech. Mateusz się uśmiecha, kiwa głową. Cisza na klatce schodowej brzmi dziś inaczej. Luiza powierza mu Leona.

@Gosława Bardzo poruszający wiersz. Zatrzymanie w kadrze ("nieruchome cienie", "kolory matowieją") i wyciszenie natury świetnie budują melancholijny nastrój, który prowadzi do niespodziewanej, bardzo osobistej puenty. Ostatni wers uderza swoją dobitnością na tle rozmytych, poetyckich obrazów. Świetne przejście od opisu krajobrazu do wnętrza podmiotu lirycznego. Piękny!

Zostań na dłużej Wejdź proszę i rozgość się, usiądź na kanapie wygodnie i poznaj mojego kota Poczuj się swobodnie, jakbyś był u siebie, a ja pani domu, ugoszczę Cię wzorowo, gdyż stęskniłam się za Tobą Dlatego Cię proszę, zostań na dłużej ,,Zostań” nie po to by przelotem szybko powiedzieć : -,,cześć” Nie na chwilę, ani nie na godzinę lub dwie Zacznijmy od kawy napijmy się rozmawiając , tak jak przy pierwszym poznaniu trzymaj za rękę mnie w moim mieszkaniu Najlepiej już na zawsze najlepiej na noc zostań już na dłużej 9.08.2026 r. NatusieK97

@Leszczym Oj! To już dłuższa i inna historia :)) Nad wodą rośnie leszczyna, gałązki ku falom zgina, a w toni, gdzie cisza gęsta, pływa sobie leszcz - z rzędu okoni! Lecz gdy na brzegu krzyknę: "Leszczym!" - to nie o rybę, nie o krzew rzecz, to Poeta, co zawsze przyjdzie w porę, mądry jak dąb, wierny jak morze. A gdy w kronikach szukasz śladu - Leszczyński rządził krajem bez ładu! Stanisław, król, mąż stanu i pióra, to już historia - nie ksywka, nie chmura.

@Berenika97 to bardzo ciekawa postawa :)