Cała aktywność

Uwiera coś Jaśka pod bokiem i kłuje pod każdą koszulą. Choć stara się biedak jak może, by nie czuć pieczenia i bólu. Aż wkurzył się kiedyś okrutnie, chciał wyrwać i prasnąć o ziemię. Lecz darmo ubranie rozdzierał, przylgnęło na amen...sumienie.

@Alicja_Wysocka To prawda:) dziękuję Alicjo:):) @viola arvensis Dziękuje Violu serdecznie, miłego dnia:):) @Migrena eh..przeceniasz moje umiejętności:) ale dziękuję za życzliwe słowa:) @Berenika97 Dziękuję bardzo Bereniko za Twoje serdeczne komentarze:):)

tak to jest jak coś huknie w laboratorium

@[email protected] Pozdrawiam ciepło, PS męska andropauza czeka na swój debiut literacki ;) bb

@Nata_Kruk Ciekawie bardzo.

@Charismafilos W tym wierszu czuć bezradność. Łzy mógłby by przynieść katharsis. Bardzo mocny i emocjonalny utwór. Pozdrawiam serdecznie.

Kolejny utwór z cyklu "Echo" Rozsiane w przestrzeni obłokach Roje cząsteczek we mgle Ład nad łady po ich bokach Śmiertelny błysk promień śle Kształty, kosmiczne cienie, mgławice Zbite w męczarni czarnego snu Podmuch głaszcze umęczone lice Bez pamięci o proroczym dniu Zapłakała, wojna żniwo zbiera Serca z miłości rozbiera Dusze płaczą, łzy rzęsiste Czarne słońce promieniście Rzuca cieniem ból i mękę Rycerz z rycerzem ręka w rękę Z mieczem, tarczą i siekierą W powitaniu z nową erą Erą mroku i ciemności Z przyczyn rycerza złości Mrok gęstnieje w powietrza wilgoci Wygnańcy w żywiole walczą, tną A księżniczki łza płynie i się złoci Cztery głowy pochylają się i gną Proroctwo spełnione, zapłakała złota Pierwsza, za nią druga płynie łza Ciąży jak kark pod ciężarem młota Sen za snem płaczącą w sen kolejny gna Zapłakała, wojna żniwo zbiera Serca z miłości rozbiera Dusze płaczą, łzy rzęsiste Czarne słońce promieniście Rzuca cieniem ból i mękę Rycerz z rycerzem ręka w rękę Z mieczem, tarczą i siekierą W powitaniu z nową erą Erą mroku i ciemności Z przyczyn rycerza złości Czarne słońce, niebo czarne W dół doliny czarny rzuca blask Szary krajobraz, losy rycerzy marne Widać krew, słychać mieczy trzask I dwóch z mieczami między tłumem W szale wpada w walki gąszcz Z natchnieniem, lecz snu bezrozumem Kąsają i walczą sprytem jak wąż Zapłakała, wojna żniwo zbiera Serca z miłości rozbiera Dusze płaczą, łzy rzęsiste Czarne słońce promieniście Rzuca cieniem ból i mękę Rycerz z rycerzem ręka w rękę Z mieczem, tarczą i siekierą W powitaniu z nową erą Erą mroku i ciemności Z przyczyn rycerza złości

@LessLove Miałeś rację, raz jeszcze dziękuję :)

@Alicja_Wysocka Całkiem fajniej, trochę "lżej". Dobrej nocy.

Nic nie było Przed tobą Nic nie było Po tobie Nic nie było Przede mną Nic nie było Po mnie Tylko ślepa cisza I wielka nicość Zrodzona z kosmicznego pyłu...

@LessLove:) Zmieniłam - na troszkę inne słowo, ale bardzo dziękuję za pomoc :)

@Alicja_Wysocka Wszystko, co sobie zażyczysz, Alice: "że my tak ciągle ze sobą półszeptem, może półżywi"

Nie, no nie wiedziałam :) Dziękuję za pochylenie się nad moimi bazgrołkami, za wnikliwość. Cały wiersz pisałam ósemką (po osiem sylab w każdym wersie) Twoja propozycja jest ciekawa i bardziej przyległa do sensu, ale ma siedem sylab - jedną za mało. Ale może wykombinujesz coś - jestem otwarta na pomysł. Serdeczności :)

@Gocell śmiało! to dobre miejsce! będę zaglądał ;)

@Alicja_Wysocka Alice, wiesz, że jestem Twoim wpół-nieprzytomnym fanem. Bardzo dobry wiersz, ale to u Ciebie norma, więc nie chce mi Ciebie się chwalić :-) To, może się "czepnę" czegoś? Proszę, rozważ wersję: "półszeptem i półżywi" Niby to samo, ale... 😉

@Charismafilos Dzięki! Mam jeszcze kilka takich, ten rozpoczyna wychodzenie z literackiej szuflady. Mam nadzieję, że też się spodobają:)

Siedząc w ciemnym pokoju Można dopiero doznać spokoju Huk codziennego życia Odbiera chęć tu bycia Kiedyś nie było gorzej Było więcej łaski Bożej Teraz ciągle gonitwa O wiele trudniejsza niż niejedna bitwa Miłość tłem jest do wszystkiego Nie ma tego uczucia błogiego Wszystko jest bez emocji cudnych Żyjemy w czasach okrutnie obłudnych Ekrany wszystko zabiorą bez reszty Radość uczucia i miłe gesty Niby blisko a jak daleko Codziennie na dworze rozlane mleko Każda zmiana wiąże się ze stratą Która jest czymś więcej niż do spłacenia rata Każdy się burzy i winą obarcza Ale to wtedy działa jak tarcza Nigdy to życie lepsze nie będzie Ta myśl towarzyszy wszędzie I wziąć z pokorą ile zostało A okaże się że czasu zawsze mało

O, i to jest miła wiadomość! Piękne dzięki O kurka wodna... też się pogubiłem Serdecznie dziękuję

@Charismafilos Jezus też miał chwile zwątpienia i płakał, że ludzie się nie nawracajà.

@Omagamoga, @Krzysic4 czarno bialym, dziękuję panowie :)

Żyję pomiędzy słowami piosenek pośrodku tekstów moich wierszy które otulają mnie do snu. W zimny dzień idę odziany w ciepłe słowa szukam horyzontu potykając się o krople deszczu. Dotykam ściany ręką w drugiej trzymam ogień roztopimy lód zalegający pośród wielu słów. Gdzieś za zakrętem rozmawiam z przechodniem szukamy cienia rozgrzanego do białości słowa które nie gaśnie. w kieszeni trzymam pędzel wmawiając sobie że umiem malować to chyba kłamstwo albo złudzenie. Czy przestępstwem jest okłamywać siebie dwoje ludzi paragrafu szuka ale nie znajdują winy. To tylko zwykłe puste słowa paliwo dla życia potrzebuję jego aby żyć w świecie baśni. Ktoś mnie otula swoim ciepłem jest dobrze i czuję się lepiej nic nie trzeba zmieniać jest miło.

@violetta to co napisałaś biorę jako żywo jak komplement - dziękuję! Radosne usposobienie nie oznacza, że nie nosi się bólu i cierpienia w sobie - taki paradoks chrześcijaństwa, jeden z moich ulubionych zresztą.

@Charismafilos jak ty prosisz o łzy, to już koniec świata:)

@Achilles_Rasti niedaleko mi do tego wiersza! :) pozdrawiam serdecznie

Nie ma mnie gdzie ja jestem byłem i zniknąłem czy będę mój życiorys czysta kartka chciałbym ... niemożliwe przeszłość wraca nie to teraźniejszość nie jestem pewien nie wróci coś zostało jak wyryte słońce ogrzewa myśli uczucia wypala znikną może tęsknię