Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Cała aktywność

Kanał aktualizowany automatycznie

  1. Z ostatniej godziny
  2. @Annie służę parasolem:) i wszystkim innym co trzeba:) bardzo dziękuję za dobre słowa:) pozdrawiam:)
  3. Przy Twoich treściach, Łukaszu, wypadałoby zajrzeć na karty historii, ale jak, gdy czas tak szybko umyka.... :) Pozdrawiam, z podobaniem, jak zawsze.
  4. @Poet Ka czytam Twój wiersz jako odrzucenie mitu róży luksemburg a zarazem próbe odebrania symbolowi jego nietykalnosci najbardziej zostaje ze mną droga od róży do worka kości bo w kilku wersach zmienia się cała perspektywa i to co wydawało się trwałe okazuje się tylko ciałem i pamięcia język jest oszczedny bez efektownych ozdobnikow ale niezwykle gęsty znaczeniowo!!! jedyną zagadką pozostaje dla mnie szafran być może właśnie po to został tu wprowadzony żeby nie pozwolic zamknąć wiersza w jednej interpretacji i zostawić czytelnika z pytaniem??? kapelusze z głów panowie bo to znakomita poezja jest!!!! ukłony dla Ciebie Poe.
  5. A Babilon, a manoli baba.
  6. Pukała: ma trawniki kin warta mała - kup.
  7. @Na liniach czasu piękny obraz :)
  8. Jak aksamit, i ma - skakaj.
  9. @viola arvensis to jest poezja którą się czyta dla podziwiania kunsztu poetyckiego lekkość "pióra" to u Ciebie standard złoty standard poezji ale zaciekawiło mnie że wiersz powstał w pracy!!! oooo..... swoim sposobem bycia przenikasz do najlepszych!!! franz kafka eliot brzechwa leśmian przy biurkach przy ladach na zapleczach w kancelariach fabrykach urzędach ale zawsze w robocie! jeszcze gombrowicz no tak ale ten też w pracy tyle że z upodobaniem w toalecie piękny wiersz napisałaś odchodzę......ale z podziwem:)
  10. Takie górskie ścieżki.... do siebie.. są fantastyczne.!
  11. Jest poetycko, lirycznie, dla mnie tak... :)
  12. No i jest wiersz. Do tego ten czarny kot idealnie pasuje na niedzielne leniwe popołudnie :) szkoda, że pada :)
  13. Te strofki ładnie rytmiczne. Morał, w punkt... :)
  14. kłaniam się gwiazdom znajomym drzewom burzą miłości ba nawet śmierci kłaniam się grzechom echowi i tęczy dziwnym drzwiom oraz nadziei kłaniam się bogom fałszowi i złu prawdzie która boi cię cieni kłaniam się temu co ma racje mam to gdzieś nie boję się kłaniam się światu choć nie muszę czasami sobie patrząc w lustro te moje ukłony są szczere mają w sobie coś co nie psuje
  15. @Nata_Kruk@Sylwester_Lasota dziękuję Wam serdecznie ❤️ @Nata_Kruk coś mi mówiło, że musi być spodnium...😄
  16. @Benjamin Artur Cykl wierszy w danym stylu – dobry pomysł, jakaś wartość dodana na pewno zjawi się gratis😉
  17. ... tu przystanęłam na kilkukrotne przeczytanie fragmenciku... :) Całość przyjemna w czytaniu, jakbyś zerkała i od razu zapisała chwile.
  18. Karenko... jeśli pączki, to raczej idę ku rozkwitowi, zasugeruję zwykły wers.. powiędły róże.. choć osobiście czytałam w myśli... zwiędły róże... ale powiędły też ok. ... tutaj... bez urazy... :) nie chciałabyś za.. jak.. dać.. takie lubisz (?) Treść wiersza bolesna, bo coś więcej więdnie - zwiędło, niż tylko róże. Lubię takie życiowe treści. Serdecznie pozdrawiam.
  19. @wiedźma jakżem widział tak opisał ;)
  20. @Charismafilos niebywałe barwy ;)
  21. @.KOBIETA. szczęśliwa, że wróciłam:) kocham swoje miejsce na ziemi:) @.KOBIETA. i blisko ukochanego:)
  22. @Charismafilos dzięki serdeczne 🌹
  23. "Powietrzne szurajki" Jak włosy mierzwią kudłate głowy, jak liście drzew tańczą od wiatru. Podmuch odbiera ludziom dech mowy – tak można odgrywać to życie teatru. Życie z poezją w sztuce, jak teatr, szuraniem dźwięków przez życie mkniemy. Z daleka – to jeden potężny nieład – rodzimy się, mrzemy, tak kołujemy. Obłoki się snują, cyklony szaleją, teatry tragedii, teatry komedii, gdzie jedni płaczą, inni się śmieją w komedii życia, w życia tragedii. Spojrzeć na liście, przepiękne włosy, szumiący zefirek, w lekkości podmuchu. Tak wiatr układa łanów zboża kłosy, a ja słupem stoję, patrząc w bezruchu. Wszystko się rusza ukrytą siłą, to niewidzialne mikroszurajki. Raz ty na szczycie, raz nad mogiłą – życie to piękno, lecz piękniejsze są bajki. Ktoś tym porusza, ktoś to nakręca, Skąd ruch ten, skąd życie — któż odpowiedź zna? Może to oddech samego istnienia, Co w każdej szurajce tak cichutko trwa. Leszek Piotr Laskowski
  24. @Grahamoza... że tutaj, szczególne podziękowanie... :)
  25. @Poet Ka Lux Róża ;)
  1. Pokaż więcej elementów aktywności


×
×
  • Dodaj nową pozycję...