Cała aktywność

jestem jak kawałek trawy skupiam się milcząc nie depcz zaciskam ramiona drgania powiek Ty przezroczysty

Kiedy głód zagląda w oczy, wtedy warto na stół wskoczyć, mam ochotę na orzecha, może jakiś na mnie czeka.

@Konrad Koper Dzięki :))) @Alicja_Wysocka marnowaną w lekkim occie z nutą słodyczy i ziół uwielbiam do kanapek z wędliną w małych ilościach pycha:)))

kiedy jest niekiedy ciężej chwyć mnie mocniej oprzyj się pełnią zaćmieniem mnie napełnij gdy czara się przeleje wróć do siebie ochłoń i to samo ze mną kochasiu wejdę w zmierzch sama lecz nie samotnie gdy miarka się przebierze

Co kropelka sklei, sklei, żadna siła nie rozklei. Słowo paczka to sympatyczne, wieloznaczeniowe, pojemne określenie. Okazuje się, że paczka istnieje nawet pozbawiona swej wydawałoby się zawartości, jest nią po prostu to, co ją tworzy, owija, wiąże, ochrania. NA sznurku można wisieć, można tez na kimś polegać. Ta "siemka" to już jakby znacznie lżejszy kaliber i może wcześniej się gdzieś rozeszła. Bardzo ciekawe opowiadanie, pozdrawiam :-)

Ludzie stale szukają szczęścia, sięgają po używki, by wytworzyć jego iluzję. Próbują wymazać przeszłość, lecz w rzeczywistości wymazują tylko przeszłość i rozmazują teraźniejszość.

@Stukacz Podoba mi się ta gra między śmiercią a snem - jakby to, co dzieje się na jawie i we śnie, przenikało się i zacierało granice. "A ja pozbawię Cię snów - lecz nie koszmarów" to mocna, dwuznaczna puenta. Przypomina mi Twój cykl Echo. Bardzo ładny utwór i świetna animacja.

@Charismafilos" -Jeśli miłość jest za darmo to za co się płaci? - Za wszystko inne. " Autor: Morderca bez serca.

@Leszczym Ten tekst ma fajny rytm i refren - zostaje w głowie - "przyszedł do pani mężczyzna z tobołkiem" to naprawdę zapadająca fraza. Podoba mi się, że tekst piosenki bawi się formą refleksji nad własną szczerością jako artysty - to połączenie lekkości (rymy, powtórzenia, "fun") z całkiem poważnym pytaniem o granicę między prawdą a kreacją.

@krux Piękny, nastrojowy wiersz - od razu wciąga tą szczerą tęsknotą. Najbardziej podoba mi się wers "noszę tę pustkę głęboko jak mgła, której nie sposób po prostu wygasić" - mocna metafora. Zakończenie ("echo zostało dawnego istnienia") pięknie domyka całość.

Każdy z nas nosi wady, od stóp aż po uszy, ale serce pokocha, gdy zajrzy do duszy. inspiracja: Marek.z1 , "Mizoandryczka".

@Achilles_Rasti Wiersz gęsty od emocji - w niewielu słowach przedstawiłeś intensywność jednej, konkretnej chwili. Bardzo podoba mi się motyw pamięci ciała - to, że usta i opuszki palców pamiętają więcej niż słowa. Rozbite szkło jako symbol utraconej kontroli jest świetny. Wiersz zostawia pewną dawkę niedopowiedzenia.

@Whisper of loves rain Bardzo dziękuję! Dziękuję, że zauważyłeś dokładnie to, o co mi chodziło - że czułość boli tu bardziej niż huk. To dla mnie ważne, że tak to odebrałeś. Serdecznie pozdrawiam.

@Mel666 Ależ duszny klimat! Znakomite zderzenie niewinnej formy z bardzo niepokojącą treścią. Złamany rytm wyliczanki - "Raz dwa , Dwa trzy pięć" wzmaga poczucie utraty kontroli i osuwania się w szaleństwo. Świetnie nakreśliłaś rozpad - od fizycznego (szeleszczące stawy, mięsisty kęs) po rozpad samej rzeczywistości. A motyw psa, który niszczy poczucie bezpieczeństwa, wprowadza świetny, surrealistyczny lęk. Końcówka... "Uśmiechnij się!!!!" na tle tego całego body horroru uderza najmocniej. Świetnie oddana presja dzisiejszego świata, w którym mimo cierpienia trzeba dobrze wyglądać w obiektywie. Mocne. Pozdrawiam.

@Berenika97 Przejmujący wiersz. Najbardziej poruszyło mnie to, że wojna nie jest tu opisana hukiem bomb, lecz troską o lalkę. Dzięki temu każdy kolejny wers boli jeszcze bardziej. Ostatnia zwrotka zostaje w głowie na długo.

@Dziki Oscar Ten wers o kiełbasie na niklowym haku jest dla mnie to najlepszy! Wprowadza absurd, groteskę. To zderzenie rejestrów - wzniosłego czekania na ukochaną z niklowym hakiem w spiżarni - ma w sobie komizm.

@Berenika97 Dziękuję za piękną interpretację. Właśnie o takim bólu próbowałem napisać – o śmierci, która nie zabiera życia, lecz odbiera zaufanie, wiarę i część samego siebie. Cieszę się, że ten wers wybrzmiał tak, jak go czułem podczas pisania. @Charismafilos Dzięki za konstruktywną opinię. Cieszę się, że temat trafił. Z rytmem jeszcze powalczę – czasem autorowi trudno wychwycić wszystko po wielu poprawkach. Dobrze mieć świeże spojrzenie. @Moondog A każda z tych śmierci zostawia w nas inny grób… Dziękuję.

jeśli nie wrócisz gdy nie ma szans byś był wśród Nas nadzieja żadna jedynie wiara zostaje w sercu dlaczego tak a nie inaczej rozegrał los spotkanie Nasze i choć beztroskie jest życie często na końcu spotkam się i ja ze śmiercią i wtedy może odpowiesz mi a Tobie ja może zrozumiem gdzie był błąd i pomimo to to co zostało w moim życiu bez Ciebie miało sens

@MIROSŁAW C. Świetny wiersz - gęsty znaczeniowo. Podoba mi się sposób, w jaki banalna scena (kawiarenka, harmonijka) zostaje stopniowo przesunięta w stronę egzystencjalnego niepokoju.

@andrew Ta puenta jest smutna - bo to nie jest wiersz o miłości, tylko o strachu przed jej utratą, zanim jeszcze się zaczęła. Bardzo intrygujące słowa - bo to również może być nie tyle o braku odwagi do kochania, ile o bliznach po wcześniejszych zawodach. Zastanawiający!

@Alicja_Wysocka Piękne - bije z wiersza ogromne ciepło i prawdziwa bliskość. Poranna kawa po takiej lekturze od razu smakuje lepiej! Najbardziej ujęło mnie to balansowanie między "przesytem" a "tęsknotą" - jak realizm w związku. Cudny obraz codzienności - mieszkanie w fotelu brzmi jak idealny plan na życie! Żałuję dziś trochę, że nie słodzę kawy, że mieszam w niej pustkę i piję ją czarną. Bo patrzę na Was i cicho zazdroszczę, że moja słodycz gdzieś przepadła marnie.

@Łukasz Jurczyk Zauroczyła mnie ta część - niezwykle subtelna. Nie tu wojny - jest za to intymne spotkanie dwojga ludzi z zupełnie innych światów. Jest tu też moment delikatności - żołnierz armii najeźdźców „patrzył […] jakby czekał, czy pozwolę”. Do tej pory zdobywca brał to, co chciał - tutaj jest milczące, obopólne przyzwolenie. Najbardziej oryginalne jest to, że żołnierz wręcza kobiecie kawałek sznura z katapulty, a dla niej jest to relikwia - dowód, że noc się wydarzyła. Ten jeden przedmiot doskonale oddaje przepaść kulturową i emocjonalną między postaciami. Machina, która służy do niszczenia miast, tutaj staje się źródłem romantycznej pamiątki. „Jeden księżyc. Jedna noc. Dwa języki.” - połączył ich czas i przestrzeń, ale bariera komunikacyjna i kulturowa pozostała nieprzekraczalna. Na końcu Dahijka formułuje puentę- „Nie biegnij za wiatrem. Czasem wiatr , staje obok.” Ona wie, że ten żołnierz, ta armia i to uczucie są właśnie jak wiatr - nie do zatrzymania. Nie ma tu rozpaczy z powodu porzucenia, jest raczej mądra akceptacja faktu, że pewnych rzeczy nie da się zatrzymać, można jedynie docenić, że przez chwilę były blisko. Przepiękny fragment! Śliczny, romantyczny wiersz. :)))

@Berenika97 Dzięki raz jeszcze. Pozdrawiam serdecznie!

@Posem Czasem naprawdę trudno jest ocenić własną twórczość. Zawsze podkreślam to, co dla mnie w wierszu świetnie zabrzmiało. Pozdrawiam serdecznie! :)

@Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Pięknie to ująłeś – te małe dłonie rzeczywiście dźwigały za dużo. Pozdrawiam serdecznie.