Cała aktywność

wrosłam w życie niczym rozległy dąb wrasta w ziemię, wypełniłam każdą wolną przestrzeń, by nabrała sensu jak w płucach tlen wyolbrzymiłam małe rzeczy, aby stały się wielkie, nabrałam milczenia do ust, by nie spłoszyć nocy zimnej choć letniej

Znam dość dobrze okolice o których mowa w wierszu. Piękne okoliczności przyrody. W puencie jest wiatr a tytuł to równie dobrze może być samochód :) Kolega kiedyś takim jeździł. Ciekawe. :)

nie zaczyna się od dotyku tylko od tego, że świat na chwilę nie trafia w siebie jakby ktoś źle złożył rzeczywistość i zostawił szew na powiet rzu ty przychodzisz nie jako osoba tylko jako gęste przesunięcie grawitacji i wszystko, co było spokojne zaczyna się spóźniać do własnych kształtów miłość nie ma tu cienia ma podskórny uskok tektoniczny w którym nasze linie papilarne ścierają się na ostry pył zanim zdążymy zacisnąć pięść miłość nie ma tu serca ma pulsowanie w miejscach, których nie da się wskazać palcem bo palec też już nie jest pewny, gdzie kończy się ciało stoimy naprzeciw i między nami nie ma przestrzeni jest napięcie, które udaje oddech każde spojrzenie to błąd w systemie świata każde milczenie robi się ciemniejsze niż słowa bo wszystko, co ważne, dzieje się wcześniej niż język drżenie nie jest ruchem to moment, w którym rzeczywistość orientuje się że mogłaby być inna i wtedy twoja obecność przechodzi przeze mnie jak prąd, który nie pyta o drogę tylko wybiera najkrótsze spięcie między dwoma istnieniami nie wiemy, czy to miłość czy tylko eksperyment wszechświata który sprawdza czy dwa ciała mogą pamiętać jedno światło i właśnie wtedy gdy świat ma jeszcze chwilę wahania zanim nazwie nas czymkolwiek drżenie nie ustępuje tylko zapada się głębiej jakby rzeczywistość zaczęła tracić pewność czy kiedykolwiek była całością i od tej chwili oddech już nie należy do nas tylko do tego co między nami

@Poet Ka z takimi długimi włosami, po której Królewicz się wspina:)

To, co między nami, tkane z lekkiej mgły, Z niewypowiedzianej ciszy – ja i ty. Potok myśli, pragnień błogich wielki stos, To, co między nami, rozkwita co noc. To, co między nami, światu pluje w twarz, Wbrew wszystkim zasadom ciągle przy mnie trwasz. Szukam w głębi oczu, w ruchu twoich warg, W sekundzie uśmiechu tego, co mi tak Rozedrgało serce, co mi burzy myśl, Co w pochmurne ranki znów pozwala żyć.

@Migrena🪻 jak zwykle zaskakujesz interpretacją! i odkrywasz drugie dno ... @Berenika97 @Jacek_Suchowicz serdecznie dziękuję ❤️

@violetta mi się nigdy nie nudzi;)

@wiedźma dużo energii w powietrzu jest teraz i sprzyja pracy:)

@violetta pewnie, ja w ruchu cały dzień;)

@wiedźma omijam słońce, a w cieniu opala, moja skóra po zimie wciąż jasna:) przyjemnie jest usiąść i patrzeć w dal: @wiedźma ja się nie tylko słońcem raduję, ale też pierwszymi nowalijkami:) truskawki obłędne te nasze polskie :) tym luźnym dniem, takim cieplutkim:)

@violetta nic tylko się smażyć , jeśli ktoś lubi :)

@Witalisa Takich tomików Kolega Paweł wydał już dziesięć i wbrew pozorom są właśnie różnorodne, ale to poezja, w którą wczytać się trzeba :) Pzdr. M.

@Annna2 Dziękuję. Pozdrawiam

@wiedźmana takie ciepło to ja czekałam z utęsknieniem:) bajka na dworze:)

@violetta udanej randki, piękny wiersz! Pozdrawiam majowym ciepełkiem;)

@Annna2 @wiedźma @violetta Bardzo pięknie piszecie o tym wierszu. Dziękuję.

@hollow man piękne Lazurowe Wybrzeże opisane w twoim w wierszu:)

@lena2_ Noooo... Myślę, że całkiem udane podejście do formy. Przyjdzie @hania kluseczkato Ci glejt wystawi. Albo nie :)

@hollow man czytam tu między wersami, że jest to wiersz, który opisuje to, co zostaje: piasek, samotność. Świetne kontrast - wysoka kultura i ulica. Podsumuję: omnia transeunt - wszystko przemija. Pozdrawiam.

@Benjamin Artur ciekawy zabieg z inwersją w tytule i wierszu powtórzenia dają do myślenia

@hollow man Brel i Albert Camus na Lazurowym Wybrzeżu, luksus i natura, a nad nimi unoszą się drobinki piasku znad Sahary- jak powidoki klimatu, snu zawieszonego w czasie zmysłowy wiersz

@bazyl_prost urodzajna:)

@.KOBIETA. do wesela:)

@lena2_ Tak to prawda. To wspaniała kobieta. Została uhonorowana pośmiertnie w 1985 r Krzyżem Oświęcimskim. Jest uważa za patronkę położnych i świadka nadziei. W 1992 roku rozpoczął się proces beatyfikacyjny. Pozdrawiam.

Czy chciałbyś na moment wskoczyć? Czy na moment byś chciał? Wskoczyć w świra oczy! Wskoczyć w świra oczy! Czy chciałbyś zobaczyć, co tak naprawdę go podnieca? Jak naga prawda go podnieca? To, czego pragnie… To, o czym mówi… Czy chciałbyś porozmawiać z nim? Czy chciałbyś porozmawiać z nim? Jak diabłu… dać się zauroczyć. Jak diabłu… dać się zauroczyć! Czy chciałbyś spotkać go po zmroku? Albo żeby ci się przyśnił? I poczuć… oddech ofiary? I poczuć… jego błysk w oku? Czy chciałbyś, żeby ci się przyśnił? Czy chciałbyś na moment wskoczyć? Czy na moment byś chciał? Wskoczyć w świra oczy! Wskoczyć w świra oczy!