Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki
Sekret

Piękno istnienia

Rekomendowane odpowiedzi

Podziwiam zwinięte w rurki
ukryte wymiary wypełnione
śmietankową bezą.

Rozpędzone zmysły delektują
się mikroświatem sycąc równie
skąpą świadomość.

Kruche ciasto abstrakcji
sypie się nad supersymetrią
strun głosowych.

 

Jesteś jeszcze Ty.

Spoglądasz szyderczo, bo mój
deser bawi się mną jak ofiarą.
Gra ze mną w kości.

 

Moimi kośćmi.
Cierpkosłodka polewa żywi się
ludzkim podniebieniem, gdy ja

 

zastanawiam się z ilu jeszcze talerzy
składa się mój własny talerz.
Dziwisz się, gdy widzisz, że

 

zastygłam w słodyczy na wieki
niczym woskowa figura
w muzeum niesamowitości.

Jednak

ja nigdy nie zaspokoję głodu
ciekawości ani pragnienia wiedzy
podczas uczy, w której sztućce

rozbłyskują srebrem umierających gwiazd.

Edytowane przez Sekret

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Dołącz do dyskusji

Możesz dodać zawartość już teraz a zarejestrować się później. Jeśli posiadasz już konto, zaloguj się aby dodać zawartość za jego pomocą.

Gość
Dodaj odpowiedź do utworu...

×   Wklejono zawartość z formatowaniem.   Usuń formatowanie

  Dozwolonych jest tylko 75 emoji.

×   Odnośnik został automatycznie osadzony.   Przywróć wyświetlanie jako odnośnik

×   Przywrócono poprzednią zawartość.   Wyczyść edytor

×   Nie możesz bezpośrednio wkleić grafiki. Dodaj lub załącz grafiki z adresu URL.


×
×
  • Dodaj nową pozycję...

Powiadomienie o plikach cookie

Nasza witryna korzysta z plików COOKIES („ciasteczka”). Dowiedz się więcej o COOKIES z naszej Polityki Prywatności Polityka prywatności