Lustro

[Karolina Arys]

Krętą drogą idzie przez park. Mała, ciemna postać ukryta w cieniu drzew. Można by spytać ‘Kto to?’, lecz i tak nie ma na razie odpowiedzi. Zaraz, zaraz zobaczę. Wyszedł z cienia drzew i wreszcie po długiej obserwacji mogę zobaczyć go dokładnie. Tak jak myślałem, mały chłopiec. Ma około 9 lat, wygląda zdrowo, ma rumiane policzki, uśmiecha się, ale oczy ma jakieś takie smutne. Idzie powoli ciężko stawiając kroki. Zatrzymuje się. Staje i patrzy na jasne niebo, zdaje się jakby unosić. Widać, że bardzo chciałby być tam, wysoko, gdzie chmury lekko przesuwają się i znikają za horyzontem. Po chwili jednak idzie dalej. Zastanawiam się, gdzie? Dlaczego sam? A czemu ma takie smutne oczy? Te pytania nie pozwalają mi spuścić wzroku z chłopca. Mimo iż mam jeszcze dziś dużo spraw do załatwienia, idę za nim powoli.
Mały - nie wiem jak ma na imię, więc w celach praktycznych tak go nazwałem – idzie i idzie, nie zatrzymuje się. Dochodzi wreszcie do małego jeziorka, siada na brzegu i wpatruje się w taflę wody. W wodzie, jakby w lustrze odbija się szmaragdowe niebo z chmurami, które formułują się w przeróżne kształty. Jedna wygląda jak samolot, druga galopuje jak zebra po sawannie, inna zaś jest jakby wielki smok zionący ogniem. W wodzie widać także zielone drzewa, szumiące na wietrze. Odległe góry i pobliskie łąki zdają się być jakby z innego wymiaru. To jest dokładnie taki świat, w jakim Mały chciałby żyć. Patrzę na jego oczy. Śmieją się, do tych chmur, do tego nieba, do tych drzew… Coś mnie w sercu ścisnęło, dlaczego on musi uciekać tak daleko by poczuć się szczęśliwym?
Ale tajemnica tkwi w wyobraźni. Mimo iż obraz na wodzie to tylko lustrzane odbicie rzeczywistości, ten mały chłopiec dostrzega tam o wiele wiele, więcej. Świat w jeziorze jest dla niego światem idealnym, nierzeczywistym. Dorośli nie potrafią tego zrozumieć.. ‘przecież to jest tylko odbicie, lustrzane odbicie!’ - mówimy i staramy się pozbawić nasze dzieci radości latania. W świecie wyobraźni oczywiście.
Wtedy zobaczyłem jego oczy. Zobaczyłem blask, który daje nadzieje. Nadzieje na to, że nigdy nie zniknie. A więc tak odnajduje się radość życia..
Mały powoli zatracał się w tym swoim idealnym świecie. Żal mi go, bo tęskni do czegoś, czego nigdy nie będzie miał. Patrzę na niego cały czas. Długo tam siedzi.
Takich dni było wiele. Już nigdy nie poszedłem za nim aż nad samo jezioro. Codziennie mijałem go w parku, gdy tam szedł, lub stamtąd wracał. Któregoś dnia jednak go nie spotkałem. Potem już nigdy go nie widziałem. Do dziś zastanawiam się dlaczego.. Nie wiem niczego na pewno. Mam tylko nadzieję, że zrozumiał, że świat, który go otacza jest taki sam jak ten w jeziorze, a wszystko zależy od nastawienia. Mam taką nadzieję. Mam.