[wiersz o miłości]Nie warto za miłość umierać

[Kieri-Śmiałek]

dlaczego każdy zadaje w myślach pytanie
do samobójczej uciekłaś myślą śmierci
zwiodła szaruga duszy złego pokuszeniu
kwiatu różą zwiędłaś pączku różą ziemi

byłaś iskrą w ognia rozpalającą ciepło
kochałaś i byłaś kochana z miłością
wzięłaś sznur pętlą węzła swojej szyi
oddech zatrzymałaś wieczność dziewczyno

to wstrząs szok depresji szalonej aury
poczynił tragedii twojego złego kroku
matka łzą krwawą z bólu krzyku rozpaczy
oszalała ratuje córkę dziecko dla życia

dla twej urody oddanego mądrości uczuć
zawsze uśmiechniętej i pełnej radości
pchnięta z impulsu w takie dramaty zła
ojcu i matce wielką straty przerażenie

dlaczego nie zapłakałaś łzą w czas żalu
wyzwoliła byś ducha z głębin skrytego
mogłaś oczyścić serce złego myślą czynu
teraz tylko smutek twarzą bije żałobą

zostawiłaś żalu smutek twoich bliskich
targnęłaś wiatrom straty poszarpane łzą
w ponurą przepaść targnęłaś stratą żalu
w gorzką śmierć oddając czerń żałobnikom