Komedia

[wierszyki]

 

Pewna osoba, a zwłaszcza że z Gąsek,

poezje czytała pośród przekąsek.

Co tam się lało!

Gorzała — mało,

organa ścigały zwodzony mostek.

Wiesz, śmiech kobiety po menopauzie, takiej,

która rodziła, podnosiła, dźwigała, przeponowy

z głębokiej studni nabierający sił dopiero

czasem jak tocząca się piłka lekarska ze spirali

schodów brylantynowy mokry wieczorowy rechot

lub indycze rozsypanie się z zadziwienia koralików

z jakiegoś powodu stajemy się wiedźmowate,

niepodobne do samych siebie jakby coś nas zjadło.

On łysy jak kolano nierzadko groteskowy

w innych miejscach tubalny

z zupełnie odmiennych momentów — milczymy,

milczymy na wszelki wypadek.