Kilka chwil zanim

[tie-break]

Prawie przeszedłem na drugą stronę mostu;

trawy niemal chwytały mnie za stopy

długimi zielonymi palcami. Ktoś szeptem

przywoływał, ale czy naprawdę?

 

Byłem o krok od ostatniego słowa,

które chciałem przynieść i odczarować

cienie. Wydawało mi się nawet,

że już je widzę, jak, zmienione w parę rudzików,

odlatują do lasu. Wymyślaliśmy go od dawna,

bezpieczny, bezkresny. Miał chronić i po prostu

być.

 

Nagle, jak w filmie puszczonym od tyłu,

młodnik zaczął znikać, kurczyć się do samosiejek,

nasion; wiatr dokądś je poniósł,

jak litery niepołączone więcej

nicią żadnych znaczeń. Znów odsłonił

rozpadliny w ziemi, a mój oddech

stał się jeszcze raz

jedną z nich.

 

Pode mną rzeka wzbiera bezlitośnie,

wiem, że ból jest rzeką.