Pobojowisko

[markchagall]

Mój umysł jak pole bitwy,

dawno zakończonej i sromotnie przegranej

- po obu stronach wyniszczonej półkuli.

 

Moje myśli jak kruki,

krążą nad pobojowiskiem poranionej głowy,

wyczekują cierpliwie i żerują na zgonie kolejnej nadziei.

 

Nie idzie odejść w spokoju na przeklętej ziemi

W nie honorowej walce uczuć zhańbiony

Wydaję tysiąc ostatnich dechów

Po tysiąckroć powtarzanych w widmowym oddechu.

 

I nie ma odrodzenia,

 toczę tę samą bitwę,

 zmieniam taktykę, ustawienie wojsk

- na nic

Gdy rezultat już ustanowiony

-te same ciosy padają, tak samo ranią i zabijają.

 

I tylko nie pogodzony duch

Uparcie prowadzi zbroczone krwią ciało

- po bezkresnym bojowisku

Nad którym kruki tylko czekają.