Przybity

[ewan_mcteagle]

„Przybity”


Spędzał całe życie na przystanku autobusowym, zawsze w cieniu, na zapleczu, na tyłach ogrodu. Miał na imię...właściwie to nie wiem. Mówiłem mu Stary. Innych przyjaciół chyba nie miał, więc nie mogę powiedzieć jak nazywali go inni. Stary, filozof bezdomnych. Schowany w nocy. Zbyt letargiczny by choćby pragnąć. Najgorsze w tym wszystkim, że dobrze pamiętał swoje marzenia nim zlepiły się w jeden, bezkształtny sen, owej odległej, dusznej nocy.
Cóż począć? Taki był, jego osobisty sposób bycia, który ukradł niskiemu facetowi w metrze pewnego zimowego dnia. O tym wolał jednak nie pamiętać. Był w końcu perfekcjonistą.

Spotkaliśmy się, jak zwykle, w parku. Stary siedział na ławce z tą swoją ponurą miną, wyjmowaną z rękawa jak na zawołanie, jak gdyby próbował przestraszyć wszystkie duchy dookoła. Z drugiej strony mogło to być wywołane jego schizofrenią, choć nigdy nie lubił się tym usprawiedliwiać.
Podszedłem do niego, z lekką obawą. Tamtego dnia wydawał się bardziej pochmurny niż zwykle.

- Cześć. – przywitałem go, bez szczególnych emocji. Nie lubił tego.

Spojrzał na mnie i poczułem się jakby jego wzrok przestrzelił moje ciało i wykręcił bebechy.

- Cześć. – ton jego głosu dopełnił dzieła.
- Co słychać? – spytałem, jeśli był nie w sosie nasze rozmowy często kończyły się w tym miejscu. Jednak jak wspomniałem, ten dzień był inny niż wszystkie.
- Ech, wiesz jak to jest....bieda. – od razu wydało mi się to niezwykle dziwne jako, zazwyczaj nie uskarżał się na biedę.
- Bieda? – spytałem – To wszystko? Cholera myślałem, że stało się coś ważnego, że prezydent umarł, że masz raka. A ty wylatujesz, przed szereg, z biedą. – spojrzał na mnie jakby autentycznie było mu trochę wstyd.
- Wiem, wiem. Zarzekałem się by nie narzekać. I wiem sam wybrałem taki los, lecz dopiero teraz....zaczęło mnie to wkurwiać. – patrzył z rezygnacją na gołębie siedzące na drzewach, bezwiednie obsrywające przechodniów - By tworzyć sztukę trzeba być jednak szalonym samym w sobie.
- No cóż Stary, rozumiem. – poklepałem go po ramieniu i przysiadłem na ławce - Jednak bycie bezdomnym to nie robota dla mięczaków. – to jego słowa - Tylko prawdziwi twardziele mogą temu sprostać by potem doznać największych zaszczytów w niebie.

Jego twarz skupiła na sobie promienie zachodzącego słońca. Uniósł dłoń by schwytać strugi światła płynące pomiędzy gałęziami drzew. Niestety chmury mu przeszkodziły i słońce zaszło. Głowa upadła bezwładnie wprost w jego strudzone ręce.

- Dorastałem na tysiące różnych sposobów, - powiedział - przemawiałem tysiącem języków. A świat wciąż za mną nie nadążą. Nie wiem co robić. Widocznie nie nadajemy na tych samych falach.

W tym musiałem się z nim zgodzić. Jego umysł był poza, nie, spoza naszego czasu.

- Klaśnij w ręce jeśli nie jesteś przybity do krzyża! – próbowałem rozluźnić atmosferę.

Stary uderzył pięścią w kolano aż kości zatrzeszczały z bólu i przerażenia. Zapomniałem się. Stary nie był wierzący, nie sensu stricte, wierzył, że jest coś większego, wspanialszego od zimnego piwka w popołudniowym słońcu, lecz nie potrafił tego nazwać.

- Licz się ze słowami. – pogroził mi palcem - Może i Chrystus to tylko bujda, ale ta bujda cholernie się wycierpiała. Za mnie, za ciebie i wszystkich popaprańców tego świata.
- Przepraszam Stary. – czułem się okropnie. Jakbym patrzył na zranione niebo i jako jedyny wiedział, że za chwilę zacznie padać.
- Nic się nie stało. Mam nadzieję – spojrzał ku koronom drzew – no....czekam....nie? Tym razem masz szczęście. Bóg cię nie ukarze. Jesteś młody i głupi, ale zmądrzejesz, moja w tym głowa. Jeśli nie zmądrzejesz będę mógł pogadać już tylko ze sobą.

Spojrzałem na niego ze zdumieniem.

- Stary – miałem czelność zauważyć – przecież ty gadasz praktycznie tylko ze sobą.

Uśmiechnął się.

- W sumie masz rację. Ale nie w tym rzecz. Nie rozmawiam tylko ze sobą. Słyszę, odczuwam na wielu poziomach a to może dawać mylne pojęcie. I dlatego musisz szybko dorastać, wiek ku temu odpowiedni. Poza tym nie wiem jak długo wytrzymam na tej wielopoziomowości.
- Rozumiem. Też się obawiam o twoje zdrowie. – powiedziałem szczerze zaniepokojony.
- O moje zdrowie się nie martw. – był chyba lekko wzburzony – Głodowałem to tu, to tam. Chodziłem godzinami po ulicach, nocami przesiadywałem w barach. Pewnego razu spojrzałem na księżyc i odkryłem, że to wszystko to wielka lipa. To był dla mnie koniec. Ale teraz myślę sobie: A co jeśli się pomyliłem, co do niego, co do wszystkich?
- Co do księżyca? – wtrąciłem.
- Nie przerywaj mi jak jakaś tania dziwka! – aż podskoczyłem. Niestety serce nie nadążyło i ugodziło mnie w przeponę. Przez chwilę nie mogłem złapać oddechu. – Miej trochę kurtuazji. Gdzie ja to skończyłem?.....A tak, więc grałem na wyścigach, srałem na wszystko i wszystkim. Wtedy zdałem sobie sprawę, że to wszystko jedna wielka lipa. Już byłem pewien, że zgarnę Nobla, ale miałem pecha. Wygrał koleś, który odkrył, że kobiety mają rozum. Nie miałem szans.
- Fakt, nieziemski pech – westchnąłem.
- Wiem, - rzekł – ale nie załamałem się. Takie życie. Poszedłem dalej, zgłębiałem swoją teorię. Do punktu, gdy dzieliłem się każdym odkryciem z myszami z mojej okolicy. To były jedyne istoty, które, w granicach swych możliwości, były bliskie pojęcia rangi mojego odkrycia.
- No tak, ale co się stało? – zaczynałem się o niego martwić. Był w gorszym stanie niż zwykle.
- No właśnie - westchnął doniośle – w tamtym mniej więcej okresie a było to jakiś tydzień temu, zadałem sobie pytanie: A co jeśli się myliłem?
- Niemożliwe – stwierdziłem stanowczo by podnieść go na duchu – przecież byłeś o krok od ostatecznego udowodnienia tej teorii.

Ponownie westchnął dramatycznie a głowa znów upadła mu z plaskiem na dłonie. Spoglądałem na niego z przejęciem. Patrząc na wiosenne liście próbowałem wszystko ogarnąć, zinterpretować. Słowa nie chciały znaleźć ujścia przez usta. Myśli zakorkowały się w głowie. Stawało się to niemożliwe do wytrzymania. Miałem wrażenie jak gdyby ktoś kazał mi przebiec przez Atlantyk. Nadzieja wypływała katarem z nosa i w tej właśnie chwili: Eureka!
Odwróciłem się twarzą do Starego.

- Słuchaj chyba już wiem. – powiedziałem.

Spojrzał na mnie pełen nadziei. Prawą ręka wciąż odpędzał głosy.

- No mówże na Boga!
- Może byśmy, na początek, obrobili monopolowy? Co ty na to? – spytałem.
- Obrobić monopolowy? – nie uwierzył mi.
- No...tak...? – zawsze sprawiał, iż wątpiłem w swoje słowa, choćby najszczersze chęci.
- Ale wyjaśnij mi po kiego wała?!
- No...jak to...? To będzie nasz pierwszy krok do bogactwa, będziemy mogli się stąd wyrwać.

Stary spuścił głowę. Kręcił nią z niedowierzaniem. Wreszcie podniósł wzrok i spojrzał na mnie z wyrazem dezaprobaty i rezygnacji w oczach.

- Ty chcesz być bogaty? – spytał.
- Jasne, że tak. – krzyczałem w górach w czasie największego zagrożenia lawinowego.
- Mój Boże! – złapał się za głowę. Wstał i odsunął się na krok – W takim razie, jeśli ty chcesz być bogaty, to ja nie mam wyjścia i chcę być menelem!

[Panna Anna]

Bardzo mi się podobało. Miło, przyjemnie napisane. Akcja moze niezbyt wartka, ale nie o to chodziło w tym opowiadaniu. Przeczytałam z przyjemnoscią;)

[baron de Charlus]

Kompletnie nie wiem co chciał autor powiedzieć, może autor sam do końca nie wie ?
Wszystko się tu rozmywa- nie wiadomo co właściwie ci ludzie myślą, w co wierzą.
Wulgaryzmy nie na miejscu
Początek jest pretensjonalny
Menel fiolozof i jego uczeń- nauczyciel sam powinien jeszcze się uczyć ( jego wypowiedzi są ironiczne, jakby uświadomił sobie iluzoryczność wszelkiego poznania, ale sposób w jaki to mówi zaprzecza temu ) a narrator jest tak nieokreślony, że nie wiem co o nim napisać.
Wydaje mi się, że można to trochę przemodelować.
Przepraszam za kategoryczność; jestem szczery; moja ( konstruktywna mam nadzieję ) krytyka miała Ci pomóc.