Pustynia

[iurgo]

Patrzę na niego od tygodnia. Wychodzi zawsze o tej porze. Gdy otwieram oczy, robi dwa, trzy kroki do przodu i staje. Waha się. Kiedy zamykam oczy, rusza. Staje. Jest skupiony i uważny. Namyśla się. Decyduje się iść dalej. Lubię go. Wydaje się tępy i nieczuły. Jest zdecydowany. Zdeterminowany. Idzie. Mozolnie pokonuje pustą przestrzeń. Od tylu dni. Godzin. Lat? Minut? Znowu stoi. Brnie. Pnie się. Stoi. Taki hałas. Kroki. Echo odbite w sześciokącie korytarza. Młot. Kompresor. Głośniej, głośniej. Czerń.

Robotnicy zrywają asfalt. Leniwie.

Znowu bulgoce w rurach. Ktoś myje tam ręce. Po co?

Leniwie rusza. Czy on też?

Jutro jest niedziela. Tydzień temu nie przyszedł. Dwa tygodnie temu…

Hałas. Kroki. Woda w rurach. Terkoce sprężarka. Zrywają asfalt tuż pod oknem.

Stanął pod sufitem. Nie podchodź! Nie podchodź.

Tylko jeden naprawdę pracuje. Chodzą leniwie. Palą papierosy. Kręcą się bez celu. Stoją, zapatrzeni gdzieś bezmyślnie.

Zamykam oczy. Łagodna czerń. Klamka. Zagląda pielęgniarka. Huk. Kroki. Odchodzi. Otwieram.

– Nie skacz.

On ma sześć możliwości. Sześć początków. Sześć pustyń: podłoga, cztery ściany, sufit. Sześć światów.

Z góry wyglądali jak on. Tępe, nieczułe twarze. Pomarańczowe kubraczki.

Teraz napotkał grudkę tynku. Stoi. Patrzy. Dziwi się.

Rozbiłam tę tępotę na ich twarzach. Sukces.

Pająk nie ma wyboru. Nie odpadnie. Nie skoczy. Przemierza tę swoją pustynię. Jest sam od zawsze. Niekończąca się podróż. Wchodzi na sufit.

Ostatnio przychodził zły. Obcy. Roztargniony. Wtedy postanowił załatwić rzecz szybko.

– Słuchaj, Dorota, nie ma sensu, żebym do ciebie więcej przychodził.

Podszedł do szafki. Ogląda znane od tylu miesięcy płyty. Cisza.

– Dlaczego? Michał?!

Nie moje nagle gardło ścisnęło się. Kurcz.

– Przecież… Brzydzę się tej swojej rozpaczy w głosie. Brzydzę się tego, że znalazłam się nagle na drugim krańcu tej wyrosłej nagle pustyni, że muszę krzyczeć poprzez tę przestrzeń.

– Tu były takie trzy moje płyty. Przyjdę w przyszłym tygodniu, to zabiorę odtwarzacz.

Bierze te głupie płyty. Siada z powrotem w fotelu. Cisza.

– Przecież ja cię kocham…

– To nie ma już sensu.

Mówi dziwnie spokojnie. Robi się szaro. Czerń. Faluje przestrzeń. Pustynia. Robotnicy pod domem znowu włączają sprężarkę. Huk. Hałas. Wicher.

– Michałku, przecież…

– Przestań. Popatrz do lustra jak wyglądasz. To jest bez sensu. Wpadnę do ciebie w przyszłym tygodniu po odtwarzacz.

Nagle nie widzę go. Tylko jego (jego?) głos dobiega z drugiego krańca przestrzeni. Nie ja mówię.

– Spieprzaj. Idź do cholery.   T y   się popatrz w lustro. Kretynie. Masz ten swój zasrany odtwarzacz!

Leci, spada. Odbija się od podłogi. Uderza w ścianę. Pada. Nieruchomieje. Zastyga. Krew.

Rozbiłam tę tępotę na ich twarzach. Znieruchomieli nagle w oczekiwaniu. Zadarli w górę nieogolone gęby. Biegną.

Dlaczego ono tak ciężko się otwiera. Brzęk. Leci szyba. Przekładam nogę przez parapet. Dlaczego oni tak się gapią?

– Bez histerii, Dorotko. Przecież chyba możemy się zwyczajnie zaprzyjaźnić.

– Idź już Michał, dobrze?

Ciemno. Przeraźliwie ciemno. Pęcznieją powieki. Palce robią się grube i ciężkie. Gorąco. Ból. Boli. Oczy nie wytrzymują nacisku powiek. Łzy. Zimne. Zamykam oczy. Ściekają z nosa. Tysiące mrówek od dłoni do łokci. Boli. Michał! Gorąco.

Biegną. Ich twarze uczłowieczają się. Tępo prycha porzucony kompresor. Chcą pomagać.

Wlazł na sufit. Nowa nieogarniona przestrzeń. Nowa pustynia do pokonania. Jedna z sześciu. Robi dwa, trzy kroki do przodu i staje. Waha się. Bulgoce woda w rurach. Pielęgniarka gada z kimś na korytarzu. Jutro niedziela. Może przyjdzie Michał. Zamykam oczy.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.