Marcus.

[GreD]

Marcus

 

 

Kocham tą, którą w snach widzę,
niczym Bliźniaczą mą twarz,
żyjącą niegdyś zemną w łonie.
(...)
To życie powtórzę o mój Boże
Powtóże drogę,
a później żonę mu spłodzę.
(...)
Kiedyś świat zakończę i odejdę
gdzieś na zawsze
aby patrzeć z góry,
aby sądzić z tobą życie
śmiercią skalane.
(...)
Wieczność ducha obnażę
niczym wzrok wianem
niczym ciało utkane z powietrza,
które przyodziane całunem ze światła
pieśni śpiewa tańcząc w niebiosach nagie.

 

O Panie.

 

 

 

GreD.

 

Aleksander Jan Zaręba.

Edytowane 15 Maja 2017 przez GreD (wyświetl historię edycji)

[Justyna Adamczewska]

Witam, GreD. O strasznej miłości piszesz i strasznym zakończeniu. Przybiera formę modlitwy, tylko myślę, że Bóg odejdzie na takie dictum. "To życie powtórzę o mój Boże
Powtóże drogę,
a później żonę mu spłodzę", no to moich zmysłów ogromnie dotyka. W głowie bałagan robi. Niestety tekst jest taki urywany i to angielskie "and"? Dlaczego to tak? Poza tym, wybacz, błędy. Wiem, że jest jak jest, tylko już panowałeś nad ortografią. Myślę, że spokojniej by trzeba było znowu zacząć pisać. Z większym ładem i wtedy będzie dobrze. Justyna.

[GreD]

jutro poprawie pisany przed chwilą na smart...

[Justyna Adamczewska]

Fajnie, GreD. Wiesz... miło było przeczytać.