Paź królowej

[beta_b]

Zatrzymałam na dłoni motyla
chwila
niech trwa.
Zastygłam w niego wpatrzona
zaręczona
z motywem na skrzydle.

Jam królowa,
Ty paź mój.
Wsadzę Ciebie do słoika.

Dotyka
śmierć przez uduszenie.
Z pudru otarta
otwarta
do serca brama.
Jam królowa bez pazia.

Nie zatrzymam cię w niewoli.
Pustka boli
ale
jak zechcesz, to wrócisz
by dzielić ze mną
tę miłość do kolorów.

[Anonimowy Huzur Mirahi]

"Wsadzę Ciebie do słoika."

Uważaj by on Ciebie tam nie wsadził.
Ale kto tu jest w niewoli "miłości do kolorów"
Radzę:
Myśl wnikliwiej!
uważaj na motylka jak na siebie.

[beta_b]

Rymowanka jest o procesie.

W trzeciej zwrotce przychodzi refleksja, i "otwarta do serca brama", czyli wcześniej serce było zamknięte.
I nie ma niewoli - "jak zechcesz, to wrócisz".
A "miłość do kolorów" miało był klamrą do motyla. :)

Ale chętnie posłucham innych pomysłów na zakończenie.

I nie rozumiem: "myśl wnikliwiej".
Co tu się nie zgadza?

Dzięki za komentarz, i krytyczny odbiór tekstu.
b

[Anonimowy Huzur Mirahi]

Czy rada musi być krytyką? W żadnym razie!
Proszę Pani, niechże ta obrona wybujała w słuszność swojego przekonania o tym, że sie tu wszystko zgadza - zniknie jak najprędzej. Może wówczas zobaczy Pani, że ból może zaboleć bardziej po straceniu siebie niż tylko motylka. A może zacznie Pani pisać po prostu bardziej zrozumiale, żeby nie było takich niejasności.

[beta_b]

[quote]
A może zacznie Pani pisać po prostu bardziej zrozumiale, żeby nie było takich niejasności.

I to sobie biorę do serca.

Nie zawsze to co dla mnie jasne, innemu wyda się takie same.

Dlatego warto filtrować przez ludzi własne wyroby.
Sprawdzać, czerpać, doskonalić :)

Dobrego dnia,
b