Wątpienie w słowo

[Janusz_Ork]

Krew miała być dowodem
ale nie była
nigdy jej w kielichu
nie widzieli

Ale my wierzymy tak
jak oni nigdy
uwierzyć nie mogli
bo zawsze wątpili

Nie uwierzą choćby krew
przepełniła kielich
i rozlała się na
ołtarzu w obrusy

Zawsze będą się wzbraniać
by rozłupać drewno
albo podnieść kamień
ze strachu aby im na głowy
nie spadły sklepienia
pod ciężarem prawdy

[teresa943]

wiara to ciemność, nie można widzieć, dotknąć...wierzyć to zaufać słowu a jednocześnie pragnąć przymnożenia wiary (zaradzenia niedowiarstwu); bez tego pragnienia wiara wypływa ze strachu...dlaczego? bo brak ufności...

ot, tak sobie zamyśliłam się nad Twoim wierszem
:)
serdecznie pozdrawiam -
Krysia

[Anna_Para]

Poruszasz problem zaufania, wiary w słowo, które staje się "ciałem i krwią". To naprawdę ryzykowne na "świeckim" forum... Podoba mi się, jak poprzednio już kilka Twoich wierszy. Tu jednak już mam ochotę podzielić się refleksją: Nie służy wierszowi umiszczanie w końcówce wiersza czasowników. Tekst nie posługuje się rymem, zatem nic nie straci, kiedy pochowasz czasowniki do wnętrza wersów.
Tekst czyta się ponad symboliką mszy św. jako wiersz o braku wiary w ogóle. I tu jest ciekawszy, ale...trzeba poczyścić z nadmiaru "ale" i tym podobnych. Powodzenia, Para:)

[Janusz_Ork]

Krysiu, dziękuję za czytanie i interpretację. Fajnie, że do mnie zajrzałaś. Pozdrowienia. Janusz

[Janusz_Ork]

Aniu, bardzo mnie cieszy Twoja wizyta u mnie a jeszcze więcej fakt, że czytasz też inne moje wiersze. Twoje warsztatowe wskazówki wezmę sobie do serca i wiersz poprawię. Ja również czytam chętnie Twoje wiersze, choć nie komentuję tutaj zbyt często. W każdym bądź razie jest na forum kilku poetów, których publikacje czytam regularnie; Ty należysz do tej grupy. Proszę nie przyjmuj tego stwierdzenia jako tanie słodzenie. Tak po prostu jest.
Pozdrawiam serdecznie.
Janusz