Znajdź zawartość

Hej, Dzukija — stara katolicka ziemio, Hej, Dzukija — ty ojczyzno moja zielionA, Woła mnie mamusia już na obiad, Biegnie ulicami mały ja. Nie pochować prawdy, Nie wykiwać Dzuka, I braciszków z lasu Wyjdzie pełna dal! Obyś ty, bachurze młody, Do panienki swojej... Pod koszulą znowu przyniósł — opóźniony, zapłakany maj... *Bachurze — chlopaku (dialekt lit.) ------ Dzūkija - rejon Litwy (w tym Wilno w jego składzie). Moja mama jest Litwinką, W Wilnie dorastałem i powiedziałem swoje pierwsze słowa. Miasto i kraj za które bym oddał życie bez zastanawiania się. I pewnie oddam, patrząc na to co się dzieje na świecie. Moi pradziadzkowie litwini służyli w AK okręg nowogródek. Stąd te wspomnienia o chłopakach z lasu - jest to tęsknota za swoimi ludźmi, prawdziwymi ludźmi. Władza sowiecka ich niszczyła. Niszczyła nasze kultury i jezyki. Litwa, Polska, Łotwa, wszyscy ucierpieliśmy każdy na swój sposób. Ja, jako 20-latek to odnawiam. Pozdrawiam wszystkich znawców tematu🇱🇹🇵🇱🇱🇻✝️⚔️

Dzień słoneczny, ławka z drewna, idzie człowiek po chodniku, choć to jakby po śmietniku Wszędzie ludzie, wszędzie gwar, nikt już nie wie nikt nie mówi Nikt szacunku nie zna, ni wdzięczności, patrzą w ekran, jak narkotyk Wszędzie ludzie, tacy sami, różnią się telefonami nikt już nie wie, nikt nie mówi krew wylana, pot strząśnięty, I po co się męczył żołnierz wyklęty?