Znajdź zawartość

Hej, Dzukija — stara katolicka ziemio, Hej, Dzukija — ty ojczyzno moja zielionA, Woła mnie mamusia już na obiad, Biegnie ulicami mały ja. Nie pochować prawdy, Nie wykiwać Dzuka, I braciszków z lasu Wyjdzie pełna dal! Obyś ty, bachurze młody, Do panienki swojej... Pod koszulą znowu przyniósł — opóźniony, zapłakany maj... *Bachurze — chlopaku (dialekt lit.) ------ Dzūkija - rejon Litwy (w tym Wilno w jego składzie). Moja mama jest Litwinką, W Wilnie dorastałem i powiedziałem swoje pierwsze słowa. Miasto i kraj za które bym oddał życie bez zastanawiania się. I pewnie oddam, patrząc na to co się dzieje na świecie. Moi pradziadzkowie litwini służyli w AK okręg nowogródek. Stąd te wspomnienia o chłopakach z lasu - jest to tęsknota za swoimi ludźmi, prawdziwymi ludźmi. Władza sowiecka ich niszczyła. Niszczyła nasze kultury i jezyki. Litwa, Polska, Łotwa, wszyscy ucierpieliśmy każdy na swój sposób. Ja, jako 20-latek to odnawiam. Pozdrawiam wszystkich znawców tematu🇱🇹🇵🇱🇱🇻✝️⚔️

Dziś może "rymowaniec" radosny i żartobliwy, dotyczy pięknego okresu Dwudziestolecia międzywojennego i dziejów Ojczyzny. graphics CC0 Błękitna Armia w Pucku Bałtyk się wzruszył znów po ludzku od bram do powitalnych westchnień tu każdy patriota tęskni drewniany pal i z Białym Orłem Gryf zaś z Pomorza portowe Godło panien sukienki jasnoniebieskie niejedna woli tych bardziej męskich poranek chmurny żarty z Grenzschutzu bliżej im było chamstwem do buszu Batalion Morski obok pochylni stawia maszt dumny polski stabilny dziesiątki kutrów w gali flagowej stają na baczność mundur galowy już głośno grają marsz generalski panny się wdzięczą Chłopcy poważni zaraz po mszy Biskup polowy udziela wszystkim błogosławieństwa słychać szum Morza i polskiej Mowy kanon patosu i dostojeństwa na kasztanowym rumaku włoskim jedzie w asyście Patron Wolności obok pułkownik Stanisław Skrzyński panny biust prężą andaluzyjski zeszli z pochylni prosto do Morza konie parskają akademicko wręcz poetycka apoteoza pegazy w morzu – w pęcin połysku kopyta w wodzie – Generał posłał: dwa platynowe niesie pierścienie adiutant młody nie znam imienia no i zaślubia Generał Haller Morze Bałtyckie dumne – prastare a jeden pierścień wrzuca do Morza drugi zakłada sobie na palec wydaje rozkaz do admirała: „panie Porębski proszę się starać” na maszty ciągną polską banderę a Artyleria gromem salutu bije na pokaz – wróg naszym celem palby wystrzałów – zlepionych huków jeszcze zagrają w rytmie Mazurka panny też głośno w zbiorowych chórkach Notable złożą swoje podpisy w księdze dla gości – panny się mizdrzą a potem w Domu Kąpielowym raut będzie suty – przykładowy mocne odczyty – mowy zaszczytne panny pod mankiet – mundur błękitny Morze tam szumi – przybiera miny a oni czulą węgierskim winem —