Stary_Kredens

nie sposób się nie uśmiechnąć pozdrawiam Kredens

Wielkie dzięki , piękne rymowane pocieszenie , na pewno nie tylko dla mnie pozdrawiam Kredens

piękna młoda dziewczyna z białą lilią we włosach w jej spojrzeniu pewność trwania czyż to nie zachwyca zieleń drzew błękit nieba skóra młoda sprężysta bogini wyrzeźbiona dłutem najlepszego mistrza fotografia jakby to nie było wczoraj jakby było wieczne dziś tylko czemu boli tak smutkiem dławi że tchu brak nie zachwycę was pointą nie zabawię celnym słowem parę minut przed zamknięciem może jutro jeśli będzie

Ja właściwie skomentowałam komentarz Teslicusa taki obszerny i wnikliwy , że o Boże!, ze ma taka wenę i tak mu się chce , pod moim wierszem też , za co mu sie nisko kłaniam , a co do wiersz to i owszem trochę modernistyczny, taki chyba zamierzony styl

dobrze napisany z wyrazistą pointą pozdrawiam kredens

O Boże!

no może nie polityk ani żona , ale cos właśnie z tego podobna relacja i sytuacja, zresztą autentyczna pozdrawiam Kredens

w dniu, który dla ciebie okazał się ostatnią datą pożegnałam cię ale wiem, że będę żegnać jeszcze nie raz śmierć wcale nie jest ostatecznym kresem ale wiele zmieni zobojętnieją mi wszyscy tzw. wspólni znajomi dla których i ja obojętną byłam bowiem przejrzę się w twojej śmierci jak w zwierciadle kiedy myślę o tobie muszę znaleźć remedium nie nie byłeś wcale aniołem wiesz, nadal czuję złość i żal o to i o tamto choć tyle wycierpiałeś ale to nie twoja zasługa może nawet gdyby nie to byłbyś dalej pełen buty brylował na salonach życia i ustawiał się na świeczniku bowiem lubiłeś to przeogromnie była w tobie radość życia witalność przyznać to muszę ale i okrucieństwo bowiem obce ci było zrozumienie dla słabości innych dla wielu idolem dla mnie byłeś człowiekiem i takiego cię zapamiętam

Masz prostotę i oszczędność słowa , która o dziwo zaciemnia mi przekaz , to ciekawe , dlaczego? pozdrawia Kredens

chciałem ciepło i urodzaj, nie pasuje mi , moim zdaniem urodzajnie byłoby lepsze i do rymu. Taka niby bajka , opowiastka, ale sens mi się gdzieś zgubił po drodze pozdrawiam Kredens

w sumie można by to wszystko skrócić, bo za dużo myślowych powtórzeń pozdrawiam kredens

Witaj, dzięki za czytanie i komentarz, no trochę mnie nie było , ale jestem i pozdrawiam widząc tu wielkie zmiany Kredens

Witaj tak , czasem autor trafi nie zastanawiając sie nawet zbytnio , samo sie nasuwa , bo jest po prostu adekwatne do myśli pozdrawiam Kredens

Witaj Niezwykle wnikliwie , bardzo dziękuję pozdrawiam Kredens

Słońce tak samo dla wszystkich wcale nie świeci. Wiersz jest nieco zalkamuflowany , ale myślę , że autorka ma głównie siebie na myśli i tylko nie wiem czy stale tak jest , czy to obecna aura w relacjach z ludźmi tak ją nastroiła pozdrawiam

Witaj , miło mi , ze z przyjemnością czytasz , jest lekki , choc temat raczej nie , ale skoro taki ciężki to po co jeszcze ciężaru dodawać? prawda? pozdrawiam

Witam, lubię czasem takie rymy trochę może niechlujne , ale jakos tak same przychodzą i zapisuję , bo w gruncie rzeczy podchodzę do tego pisania z przymrużeniem oka, trochę, bo w końcu lubię i lubię jak czytaja pozdrawiam

wypełzają zawilgocone dobrze wiedzą gdzie uderzyć w jakie struny w końcu nie od dzisiaj na tym świecie ach gdyby zakochanie mogłoby odgonić nawet te najbardziej niechciane ale zakochania tych słodkich motylków tylko strzępy wspomnieniowe na szpilce łzą skropione melancholijną tak to już jest jesień jesienią życia z przepicia z utycia brzuchaty zegar utyka tylko czas biegnie jak chłopiec zawsze do psot skory chyba nigdy nie dorośnie skoro od początku świata nie dorósł do tej pory

nowe doznania przyszły niespodziewanie choć zapowiadał je czas ale człowiek nie wierzy nie chce chce wszystkiego w najlepszym wydaniu i bez końca a potem musi się zmierzyć z odczuwaniem szarości zanim ponownie po stracie dostrzeże inny ton

@Basia_Malic To bardzo ładne, ale mało odkrywcze jakby wygrzebane z babcinej szuflady i ta bryza w Warszawie to już naciągnięte do rymu po prostu pozdrawiam Kredens

prawdziwy jak prawdziwa jest samotność ból młodość i wszystko czegośmy też nie doznali nasz mikrokosmos ludzkiej skali niektórzy rzucają go wychodzą w przestrzenie bez horyzontów ja umiem kreślić zamknięcia koła trójkąty... ziemia dla mnie jest jaka jest widzę jej horyzonty

wielu spraw nie dokończyłam ale już przeciąwszy metę mogłam tylko patrzeć jak dni biegły ku przeznaczeniu kładły się na swoich cmentarzach zapałałam świece pamięci moim druhom serdecznym o których myślałam że zawsze będą ze mną dziećmi się rodzimy dziećmi jesteśmy z tą samą nutą tęskną rzewną gdy wiosną powieje znów wychodzimy naprzeciw i choć już nie tu nie na tych łowach przerzucamy nadzieję poza horyzont zdarzeń w krainę wiecznej szczęśliwości przybijamy do portu spełnionych marzeń optymiści niepoprawni optymiści