Nata_Kruk

Kwintesencja... niestety, na niektóre "zabierania", nie mamy wpływu... pory roku - którakolwiek, w tym względzie bywają okrutne. Jesienią można poczuć ten chłód. Miło mi gościć nową osobą u mnie, dziękuję. Czarku P.. a żebyś wiedział, nawet żul... Dziękuję za.. upodobanie 'widokówki'. A_typowa_b... a.. dorzuciłam też muzykę, dawno ich nie słuchałam, a lubię ich bardzo. Tak, razem z treścią też mi "gra". Dzięki, że byłaś. Pozdrawiam Was.

Na Poczty a nie - na poczcie nie tu chodzi o ulicę gdzie dorastałam tamto podwórko było moje... nasze gromadki rozbrykanych źrebaków pamiętam zmierzchy nie chcące iść do łóżka i dłonie w brązach bo na samym środku ziemię trzymał w garści olbrzym - orzech tulił gałęzie do ściany budynku dając cień w upalne dni ścieżynki między garażami były labiryntem do chowanego ... zupełnie jak dzisiaj... no i... dalej kiedy wiek... a jeszcze nie wiek kotwiczy w gardle kalendarze nie wiedzieć czemu zawieszają się... mkną na wstecznym biegu robiąc w głowie dłuższe przystanki szkoda że podwórka miast umierają albo już umarły... jak tamto pod dywanem tłucznia i asfaltu który strawił wszystkie owocowe drzewka czas rozgonił dekady plątaniną zegarów a rok za rokiem wciąż tak samo rzuca kasztanami w jesień kołysze złoceniami lub zniewala i uśmierca jak widać nie wszystko a ta ulica to było... na Poczty Gdańskiej a twoje podwórko ? październik, 2022

Atypowa... to bardzo dojrzały wiersz, piękny tytuł... treść trąca myśli, a puenta daje maleńką nadzieję. skoro peelka dostrzega różnicę między odcieniami. Ja także staram się to wyłapywać. Pozdrawiam.

Twoja odpowiedź, równie urocza, jak treść wiersz, poproszę o jeszcze... :) To jeszcze, to już żarcik, a z Drogą Mleczną zawsze mi było po drodze... od czasu do czasu chadzam po niej.

Podoba mi się temat treści, dwie sugestie obok, może coś zechcesz, środka nie ruszam. Powiadają... chcieć, to móc... :) Pozdrawiam.

... robienie zdjęć daje ogromną frajdę, jeśli jest pod ręką samochód, żeby móc podjechać w ciekawsze miejsca, to.. na przód. Powyższa treść wiersza, wg mnie, nie jest zwykłą rymowanką. Mnie się bardzo podoba. Pozdrawiam.

Rozumiem, że ten.. koszmar.. to mgła, ale to słowo w zakończeniu, to tak trochę, jakby spotkanie z nią było koszmarem. Piszę twoje imię na rozbitym szkle.... chyba trzeba po literce, na każdym z kawałków... :) Pozdrawiam.

... całe szczęście, że w pobliżu masz swoją przystań, na smutki głodowe. Bawisz rymami w dobrym rytmie. Życzę przychylnych rytmów na co dzień... :)

Dekaos... uroczy wierszyk... :) Ty to chyba z kosmosu zwędrowałeś, bo masz iście kosmiczne pomysły... :))

Ładnie, mądrze. Fajnie by też wybrzmiało, gdyby za ..stopy.. było serce. Trzymaj się Lenko.

Kapistrat Niewiadomski... podane w pigułce.?.. tak chyba lepiej, nigdy nie próbowałam opowiadania, ale książki lubię czytać. ps. odkąd tu jesteś, no.. muszę to napisać... masz tajemniczy pseudonim... :) i lubię Twoje komentarze, bardzo. Dziękuję za słowa. Marcin Krzysica... Łukasz Jasiński... AnnaIram... Wam także dziękuję za zatrzymanie pod wierszem. Pozdrawiam Wszystkich.

Leszczym... fajnie, że taki, cieszę się. Iwonaroma... ze sto lat,, ;) nie widziałam na niebie latawców, balony owszem... też kolorowo jest wtedy. Grzegorz... myślę, że nie Ty jeden, bo była to świetna zabawa. Bardzo Wam dziękuję za słowa pod treścią. Rolek... Starzec... Kwiatuszek... oraz... anima-corpus... dygam w podziękowaniu za cichutką obecność. Zostawiam Wam 'bukiecik' pozdrowień.

... tekstowy na pewno... :)

Olo... za Nohawicę, wielkie brawa.

Waldku... miło mi, że jest wyraźnie. Natuskaa... to prawda, czas latawców także bardzo mile wspominam... działo się pod niebem... kolorowy zawrót głowy... :) Tyrs... dziękuję za przychylność. Ślę pozdrowienie.

... to tak... zamyślonam, tak, czy raczej nie... ;) Iwonaroma//// trzeba wejśc na pole działań i w terenie ich zapytać, jeżeli w ogóle usłyszą... Pozdrawiam. ps. we mnie masz obrońcę, dośpiewam ref. z Tobą.

Krzysztofie... dawno nie czytałam Ciebie. Twoja "zmiana czasów" dobra na każdą mijającą chwilę, gdyby zajrzeć incognito przez okna wielu domów. Pozdrawiam.

Świetna fotka, ale Ty, Marcinie.. robotem nie jesteś, prawda.? Pozdrawiam.

... a właśnie o tym i... tamtym.. musimy pisać, niech co po niektórym bałagani we łbach.... może będzie z tego jakiś pozytywny finał, może.... Pozdrawiam.

.... uwierzyć wprost nie mogę... "nie otwieraj okna, jeszcze mi tu świata nawpuszczasz"... tak mawiała moja ukochana Babcia. Wiersz w całości na duży plus, włącznie z tytułem.... po prostu jest komplecik... :) Pozdrawiam.

.... Czarku, Twój "człowiek sukcesu" ma jakby dwie części, 'góra', to najprawdziwszy łamaniec języka, dla mnie... :( 'dół', bardziej klasyczny w wymowie. Moim zdaniem, szkoda, że całości nie nadałeś tego "łamańca", bowiem tak troszkę wygląda, jakby zabrakło Ci pomysłu/słów... Ludzie sukcesu bywają różni, znałam tych naprawdę ok. z pokorą wobec życia, ale też takich, którym odbiło i to tak, że z dobrobytu wylądowali na salach sądowych i byli nie do poznania. Wierzę, że jesteś z tych pierwszych... a sam sukces może mieć różne oblicza.. to niekoniecznie dobra materialne. Pozdrawiam życzliwie.

.... zauważyłam, że przypadkiem znowu znalazłam się w prozie... A_typowa...'do twarzy' Ci w dłuższych formach, z przyjemnością przeczytałam. Pozdrawiam.

"Maleńkie opowiadanie", a tak dużo treści... delikatnie, 'ciepło' i.. takie kobiece. . . . . . to podobno, wywołało uśmiech... :) ... czasami ot tak... mimochodem.. coś czegoś staje się powodem. Ode mnie, plusik. Pozdrawiam.

.... gdy zasypiam, w tym momencie... także 'lewituję niemal' na krańcach światów. Co prawda nie wiem, gdzie one są, ale co tam.... Madziu, lub, to co już lubisz... i próbuj to wyrazić w słowach. Serdecznie pozdrawiam.

... czy ja już tego kawałeczka u Ciebie nie czytałam.? lub coś, u kogoś bardzo podobnego.... sorry, ale gdzieś coś mi dzwoni po zwojach. Dobra "równowaga".