Alicja_Wysocka

Ten domek jest zaczarowany, i ma z wierszy wszystkie ściany Dziękuję Mariusie :)

@tie-break O, dziękuję - bardzo pasuje.

@mariusz ziółkowskiOjej. A wiesz, w Gdyni Orłowie przy molo jest kawiarnia - muzeum Żeromskiego. Latem, są stoliki na zewnątrz i przylatują do każdego stolika wróbelki, po kruszynki ciastek. Jak dobrze, że nie ma tam kota :) Kawiarnia Muzeum Żeromskiego

@Radosław A z kosmosu w ogóle ich nie widać, za to sprawa każdego jest większa niż wszechświat.

Ale z tego są najpiękniejsze wiersze. Zawsze przypomina mi się dźwięk lokomotywy, która pod górę jedzie ciężko i rytm wybija się jak - pomóż bracie, pomóż bracie, pomóż... a jak leci z górki - wtedy słyszę - mam cię w d...., ma cię w d...e...

@beta_b, @mariusz ziółkowski, dziękuję :)

@Berenika97 Bereniko, po Twoich komentarzach czuję się jak 'uniesiona do trzeciego nieba'@KOBIETA, @lena2_, @Toyer, kłaniam się :)

@ToyerZabójca nie musi zabijać. Rozkaz człowieka nie jest ważniejszy niż Boski. Znam ludzi, którzy woleli zginąć, niż kogoś skrzywdzić. Toyer, nie mam cierpliwości do podobnych wierszy, życie uczy pokory, jednak nie wszystkich.

@viola arvensisViolka, dziękuję, że to widzisz i czujesz :) @RadosławZgadłeś. Miło Cię gościć pod moim pisaniem :)

@Toyer Toyerku… Czasem człowiek doświadcza więcej, niż uniesie jedna para ramion, i wtedy najłatwiej myśleć, że to Bóg odgarnął świat na bok i pozwolił zranić. Ale przecież nie On każde się narkotyzować, prowadzić samochod po pijanemu, nie On każe ludziom łamać prawa, które sam dał po to, byśmy się nawzajem nie krzywdzili. To my tworzymy swoje wojny, swoje głupoty, swoje „mądrości”, jak ta: „Kto na wojnie zginie, tego niebo nie minie” - a potem pytamy, gdzie był Bóg. A przecież On jasno powiedział: Nie zabijaj. To człowiek postawił się ponad tym słowem. I bardzo nie podobają ludziom się konsekwencje własnego postępowania - jakże często są nieodwracalne, nie do naprawienia.

@huzarc Twój wiersz czytam jak gotycką scenę, pełną symboli i teatralnego mroku. Nie mój świat, ale ciekawa, mocna wizja.

@huzarc Ładnie komentujesz nasze pisanie, dziękuję :) @Kamil Olszówka, dziękuję :)

@Toyer Toyerku, wiem, że czasem dusza siada na progu własnego głodu i woła do Nieba jak żebrak, każdy z nas to zna. Ale gdy czytałam Twój wiersz, pomyślałam, że Pan Bóg już od dawna „jest człowiekiem”, tylko my o tym zapominamy. Przecież to w słońcu zostawił nam swoje ciepło, w zapachu traw - oddech, w kolorach - nieskończoną cierpliwość. Dał nam słuch, byśmy nie żyli w ciszy jak w nicości, i smak, żeby jeden kęs życia potrafił pocieszyć bardziej niż niejedna modlitwa. Gdyby chciał, mógł nas stworzyć bez tego wszystkiego: Bez zmysłu wzroku, dotyku, smaku... bez barw, bez melodii, bez słodyczy malin i gorzkości kawy. A jednak to wszystko mamy, więc może jednak nie klepiemy duchowej biedy tak bardzo, jak nam się czasem wydaje. Twój wiersz jest piękny w bólu, ale nawet w nim znalazłam światło. Bo skoro o okruchy prosisz, to znaczy, że ciągle wierzysz, że ten chleb miłości istnieje.

@Migrena Jacku, nie powiem :) @Marek.zak1 Niezwykłym - bym powiedziała. Dobrego dnia, Marku :) @Waldemar_Talar_Talar - dzień dobry Waldemarze, dziękuję :)

@Migrena To nie ja potrafię :)

Ujmujesz mnie tym, że zamiast obiecywać nieosiągalne, schodzisz słowem do prostego domku w lesie - tam, gdzie czeka herbata w dłoni, która nie udaje kosmosu, a jednak potrafi nim być. Ta zwyczajność, którą mi ofiarowujesz, ma w sobie więcej magii niż wszystkie mgławice wszechświata, o których piszesz.

@klaksJak masz więcej takich bajek, poproszę :)

@Nata_Kruk Dziękuję Nato za uśmiech. No widzisz, takie małe, a zadziorne i kłótliwe.

@klaks Jak dobrze, że są takie dobre liski na świecie, bajeczka z morałem :)

@Migrena Jacku, bo to jest tak, jakby serce już wiedziało, a głowa jeszcze nie. Albo odwrotnie, głowa wie, a serce jeszcze nie. Między nimi musi być jakaś odległość, nienazwana jeszcze żadnym słowem :)

@Wiechu J. K.

@Migrena Ten moment, gdy jeszcze nie wiesz, a już czujesz - jakby coś drżało pod skórą, prosząc, by go nie nazwać zbyt prędko. Jakby jedno słowo mogło spłoszyć cały cud. To kruche „między”, delikatniejsze od dotyku motyla, od myśli, która znika, zanim zdąży się narodzić. A jednak właśnie tam rodzi się najwięcej światła.

@Marek.zak1Nawet filmy są tak na kręcone, że człowiek staje po stronie... No niech im się uda. Przyłapuję się nawet na tym, że jak jakiś biedny kradnie bogatemu, to myślę sobie, a niech ma - a to przecież złodziejstwo. Tak myśląc, sama je popieram.

@Berenika97 Smakowity, subtelny erotyk – taki, który nie potrzebuje burz, by poruszać. Czytam i mam gęsią skórkę, jakby słowa muskały mnie opuszkami palców. Jeszcze chwila, a odfrunę razem z tą miękką falą drżenia :)

@Wiechu J. K.O, zajrzałeś tutaj, dziękuję :)