Alicja_Wysocka

@Omagamoga Dobra, Ty jesteś autorem :)

@Omagamoga Cześć! Zatrzymało mnie słowo ‘skłucaj’ w Twoim wierszu - nie spotkałam się wcześniej z taką formą. Czy to celowy zabieg, styl, rytm, czy literówka? Nie powinno być skłócaj?

@Stukacz Zastanawiam się, czy nie warto byłoby rozbić to na kilka zdań, bo przy tak długiej frazie wiersz trochę traci oddech - choć klimat pozostaje mocny.

@kano Wiersz jest bardzo liryczny, miękki w brzmieniu, pełen tęsknoty - wszystko w nim płynie spokojnym rytmem. Zastanowiło mnie tylko jedno słowo: „szwędzą”. Wiem, że jest poprawne, ale ma dla mnie odrobinę potoczny, szorstki odcień i przez to wybija się z całej delikatnej tonacji wiersza. Może to tylko mój odbiór, dlatego zapytam - czy użyłeś tego świadomie, jako kontrast? Pytam z ciekawości, bo reszta jest tak subtelna, że to jedno słowo od razu zwróciło moją uwagę. Bo jeśli ma być koniecznie do rymu, to znalazłam jeszcze słowa błądzą snują krążą migoczą przemykają

@Dekaos DondiA co, zaczęła się kampania wyborcza? Dobra, dobra, przed, to wszytko obiecać :)

@Dekaos DondiSkupuję wygłupy myślowe :)

@[email protected]ęki, że zajrzałeś, ot takie życie też bywa :) @Wędrowiec.1984Tylko dodam, że podsłuchiwałam pod drzwiami wierszyka, pozdrawiam serdecznie :)

@Berenika97Ten wiersz jest jak spokojna, choć bolesna refleksja nad tym, że granice fizyczne, polityczne, społeczne - często powstają kosztem ludzkiego życia i cierpienia. Jednocześnie widać w nim wrażliwość wobec człowieka i światło, które powraca w ciszy, niezależnie od ludzkich sporów i krwi zapisanej atramentem na mapach.

@Wędrowiec.1984Twój wiersz jest jak rozmowa z czasem – dokładna, policzona, a jednocześnie pełna ciepła i napięcia. Ta gra sekundami ma w sobie rytm, który prowadzi czytelnika jak po nitce, aż do samego oddechu. Podoba mi się, jak łączysz precyzję ze zmysłowością - tak naturalnie, jakby jedno było przedłużeniem drugiego. U Ciebie nawet chwila potrafi dostać swoje miejsce, wagę i temperaturę.

@Sylvia Dziękuję - to historyjka, którą opowiedzieli mi znajomi. Nie ma w niej nic szczególnego, oprócz puenty, która jednak może - jeśli trzeba - czegoś nauczyć.

@Adam Zębala, @KOBIETA, Ukłony :)

@LeszczymPoezja, Proza i Promocja - wszystkie na jedną literę. Ja tam myślę, że z którąś wreszcie się dogadasz :)

@Migrena Żal mi ich wszystkich, bo są jak latarnie w złym miejscu, oświetlają cudze zagubienie, a same gasną po kawałku. A i ci, którzy się zatrzymują, też niosą w sobie ciemność, która czasem ma kształt samotności, a czasem – tylko pustki. W tym wszystkim najwięcej boli to, że nikt tu nie jest z natury winny, a każdy trochę poraniony.

@Andrzej P. Zajączkowski, Dziękuję za odcisk obecności :) @Starzec, również dziękuję :)

@Rafael Marius O, ktoś tutaj kiedyś pisał tak pod każdym wierszem. Dzięki :)

@E.T. Pięknie uchwycone to, co dzieje się między dwojgiem ludzi, zanim cokolwiek stanie się „naprawdę” Ten niewidzialny magnes, to skracanie kroków, to napięcie pod skórą, które zna tylko serce. Jest w nim czułość, ale i prawda o tym, że codzienność potrafi trzymać człowieka za kostki, jakby nie chciała puścić. A jednak - w tym spojrzeniu, w tej dłoni, którą chciałby zastąpić ustami - jest wybieg do marzenia, takie małe, śmiałe „gdyby…”. Trafiony :)

@Maksymilian Bron A nam - dobre przypomnienie, na wypadek, gdyby ktoś o tym Cudzie zapomniał. I przyzwoity wiersz - bo czasem naprawdę wystarczy, że coś w człowieku drgnie.

@Whisper of loves rain, @Leszczym, dziękuję :)

@E.T.Dziękuję :)

@OmagamogaBywa i tak :)

@tie-breakHistoryjka nie jest moja, moje jest wierszowane ubranko, dziękuję, że byłaś :) @huzarc, również dziękuję :)

@Berenika97Dziękuję Bereniko za komentarz. Ten wiersz jest może trochę przerysowany, ale pokazuje dokąd mogą zaprowadzić roszczenia. Pozdrawiam :)

@Sylwester_LasotaPrawda, dla mnie słowo jest żywe, ma moc oddziaływania. Masz literówkę w ostatniej zwrotce, drugi wers.

@Maciek.J No bo 'tyłeczków' więcej niż stołków :p

@MigrenaA to stara historia w nowym stroju wiersza – mąż minister, żona - już nowa, bo z tamtą trudno było wytrzymać. Nowa żona - kwiaciareczka… życie zmienia role szybciej niż my ustawiamy słowa. Liście zamiatane pod kwiaciarnią zamiata poprzednia żona, humory przetasowane, a prawda i śmiech wiją się razem jak warkocz codzienności. Czasem rzeczywistość pisze bardziej przewrotne scenariusze niż wszystkie nasze wersy razem wzięte, a w tych przewrotnościach odnajdujemy uśmiech i lekcję zarazem.