Alicja_Wysocka

@Berenika97 Wrócę Bereniko i @tie-break, ale teraz zmykam :)

@tie-break, @APM, dziękuję :)

@lena2_, dziękuję :)

@ToyerKłamstwo bywa najłatwiejsze, odbiorca połyka je jak cukierki, oprócz chwilowej radości, niczego nie zmienia, niczego nie daje. Prawda bywa mocna, gorzka ale daje szansę na wyleczenie z samozachwytu.

@hollow man Te „warstwy” to wszystko, co da się nazwać, odsłonić, zdjąć: role, maski, narracje o sobie, nawet emocje i przekonania. Mandala to nie kolejna warstwa, ale rdzeń, który nie jest podzielny. Nie da się go rozłożyć na części, nie da się go oddzielić od reszty „ja”. Jak wzór który porządkuje chaos

Myśl jest szybsza niż słowo, słowo ma już kierunek, a myśl sobie hasa, dziękuję :)

@Berenika97 Strach i godność są splecione: jeśli strach jest zbyt wielki, człowiek przestaje oddychać; A jeśli godność zbyt twarda serce nie wytrzymuje. Czasem trzeba zamknąć oczy na sekundę, żeby móc je jeszcze kiedyś otworzyć.

@andrewRadośc w tym wierszu wybiegła poza zwrotki jest teraz też u mnie :)

@Radosław Jak dzieci, boso po kałużach, a dorośli zazdroszczą raczej, bo dla nich już tylko czas na sen (ten wiekuisty) A figa z makiem :)

język bywa jak sopel lodu albo płomień ślizga się po szeptach jakby nie dosłyszał oddechu i nie widział drżenia skóry a jednak zgaduje pragnienia wie czego dotknąć żeby nie spłoszyć wie gdzie zostać żeby było ciepło czeka jak ciało przed ruchem bo wie że gdzieś nad nami zapisuje się puenta która spadnie dokładnie tam gdzie trzeba

Ładnie :)

@Łukasz Wiesław Jasiński , dziękuję raz jeszcze

@Łukasz Wiesław Jasiński, dziękuję za ślad.

@tie-breakRównież, Dziękuję za to dopowiedzenie - ono samo jest chodzeniem boso. Za delikatność, która nie boi się odsłonięcia i za zaufanie, które nie potrzebuje zbroi. Tak, dom jest świątynią codzienności, a bliskość nie znosi buciorów. Radość, beztroska, zmysłowość, one wszystkie przychodzą ciszej, kiedy stopy dotykają ziemi naprawdę. * Miłość wie, kiedy zdjąć buty.

@Berenika97 To wiersz poza rymem, ale nie poza odwagą Jest jak powolne zdejmowanie zasłon z języka aż słowo zostaje nagie i przestaje się bronić. Najpiękniejsze jest to, że puenta nie chce być złapana. Ona się wydarza między ciszą a dotykiem, tam, gdzie rym już tylko przeszkadza. To wiersz, który nie prosi o zgodę. On ją otrzymuje.

@infelia Też nie wiem co się stało, nie daję rady czytać wszystkiego, Masz sprawne i lekkie pióro, wywołujesz uśmiech, przemyśl sprawę, bo i Tobie i nam będzie smutno.

@Mr stainerOoo, zaraz będą kwitły kwiaty.

@tie-break Wchodzi się tam boso, żeby nie spłoszyć ciszy, żeby niczego nie zdeptać: ani zaufania, ani łez, ani cudzego serca, które właśnie odpoczywa. nie pyta gdzie, tylko z kim i dlatego jest prawdziwy. Wzruszający, delikatny i zakochany jak Ty sama :)

@Rafael Marius, dziękuję :)

@Nata_KrukWitaj Nato, dziękuję że zajrzałaś, jutro zajrzę do Ciebie, bo nawet nie wiem ci się tam urodziło, dzisiaj już zasypiam, dobranoc :)

@lena2_ I słowa trzeba podobierać ułożyć z sensem nie jak leci bo strasznie nam podnoszą ceny i wciąż drożeje wywóz śmieci

Jasne, bo wiesz, są tacy, którzy którzy mają wiele, wcale o tym nie wiedzą.

@MIROSŁAW C., dziękuję :)

@Gosława, @tie-break, dziękuję :)

bo czasami słowa są bardziej wytrwałe z łaski atramentu, w listach, na papierze zawsze możesz wrócić i przypomnieć sobie, że kiedyś ci życie, dało piękny prezent