Bożena Tatara - Paszko

Chyba nie do końca tak miało być ;)

A obrazy co kuszą łatwo skraść mogą duszę nie nakłaniam do łamań tych zakazów ;) Dzięki Marcinie, że zajrzałeś :)

Zapewne tak skoro wykładnią ma być ten wiersz a nie prawda uniwersalna pod tytułem "Normalność" Przeceniamy ale tylko wtedy, kiedy wpojono nam bezkrytyczne podporządkowanie się prawdom przekazywanym nam przez rodziców, nauczycieli, wszystkich, którzy mogą uchodzić za autorytety. To prawda, ale nie jest to łatwe. Rodzimy się co prawda jako biała niezapisana karta ale to kim jesteśmy i jak funkcjonujemy nie zależy tylko i wyłącznie od naszych dorosłych doświadczeń. Nauki czerpiemy od kołyski a przecież nierzadko relacje pomiędzy rodzicami nie są zdrowe. Są obciążone tym co wynieśli z własnych domów. Nieumiejętność rozmowy, brak szczerości i uczciwości - jak piszesz - mogą być podyktowane lękiem o utratę autorytetu, wtedy argumentem jest najczęściej siła. Wymóg bezkrytycznego poddania się woli rodzica bez próby wyjaśnienia dlaczego... Mówiąc krótko - ma być tak i tak, bo tak! Dziękuję Marku - aż się boję przyznać jaki był prawdziwy powód napisania tego wierszyka, by nie spłycić jego przekazu :) Zaryzykuję ;) Tego ci nie wolno... -na przykład : nie mogłam nosić spodni do pełnoletności, w rodzinnych domach moich rodziców kobiety nie chadzały w męskich ubiorach tego nie wypada... - na przykład: nie wypadało (wg opinii moich rodziców) kobiecie po trzydziestce nosić krótkich spódnic, to jest zabronione... - na przykład: mężatka mająca dzieci nie powinna utrzymywać kontaktów z nikim poza jej własną rodziną, to byłaby zdrada... - niewybaczalną zdradą jest wyjazd z kraju. A o to martwić się nie musisz. Dziękuję Marku za czas poświęcony mojemu wierszykowi :)

Może tak byłoby lepiej ? my tę zgubę odczuwamy i ciągle musimy ocierać się o nią I chciałoby się powiedzieć - a szkoda. Na pocieszenie powiem, że pozytywne myślenie i odrobina humoru to doskonałe antidotum na wszelkie smutki. Miłego wieczoru Ci życzę.

Może w stronę półksiężyca zakończy spór ? :)

Że się czas nie wróci prawda to okrutna, więc może nie płakać nad mlekiem rozlanym. Może by pomyśleć, jak pożyć w tym danym może bardziej mądrym ale jakże wątłym życiu. Szczeniackie marzenia czasem już spełnione, rozwaga i powaga rządzą naszym czasem. Ale ból - czy mnie kocha nie mija nam z wiekiem ten raz i do końca na zawsze nam dany.

Naucz mnie mateńko, naucz mnie mój tatko, jak żyć, by w tym życiu szło mi wszystko gładko. Tego ci nie wolno... tego nie wypada... to jest zabronione... to byłaby zdrada... Wiem już matuś miła, wiem już ojcze drogi, wiem już co powinnam, czego się nie robi. Teraz mi powiedzcie matko, ojcze drogi dlaczego nie wolno? Gdzie mam szukać drogi? Tego ci nie wolno... tego nie wypada... to jest zabronione... to byłaby zdrada... Poszłam tą ich drogą, co krok się gubiłam, bo nie była jasna... Zatem się zmieniłam. I to mi już wolno i to mi wypada, to nie jest zakazem, a to nie jest zdrada. Wybaczcie rodzice - i ja nie mam złości. To była utopia, ja chcę normalności! (1993)

Daj mi proszę szansę naprawić błąd. Pozwól choć raz kochać nim odejdę. Daj choć iluzję wyglądu świata. Oddal gniew choć o kilka chwil - a życie nabierze smaku edenu. Każdy z nas wcześniej czy później popełnia taki wiersz. A mnie, za każdym razem, kiedy czytam ten napisany przez siebie czy kogoś innego, wstrząsa zimny dreszcz. Podoba mi się Twój wiersz, ale poproszę o inny zestaw tematyczny następnym razem. Pozdrawiam ciepło :)

Maćku, ja nie jestem na nie! Tak czytam Twój wiersz : Nie zawsze każdemu jest do śmiechunie wszystkich też to samo cieszyczasem i dobry wic nie rozśmieszyopowiedziany choćby na przydechu.A stare wice są jak wino i stąd wartodo nich powrócić i w rymy ustawić,radość komuś można tym sprawića może własne przyjdą też do głowy, jak dni z kalendarza z kolejną kartąniejeden wtedy powstanie tekst nowy znamy przecież tak wiele dowcipów, wice stare powtarzać więc warto. A kiedy taki żart jako nowy się rodziw głowie światełko zapala zieloneświeży pomysł na myśl przychodzipoeta macza pióro i zapisuje stronę. Choć nie zawsze każdemu wesołobo kto nie był w nostalgii, depresji pisze nowy wiersz zamiast terapii sesji gdzie wszyscy siedzą obok siebie wkoło. Dlatego wybacz czasem fraszkę temu poecieco znów poematu albo panegiryku nie ułożył,on te słowa jak klocki przecież układa o czymś innym Tobie częściej opowiada. O świecie, którego nikt przed nim wcześniej nie stworzył Dołożyłam jeden wers, kilka wycięłam, bo niczego do wiersza nie wnosiły. A gadułą możesz sobie być, tylko pisząc wiersz sprawdź czy nie można na przykład ładniej dobrać słów i nie nadużywać języka potocznego.

Tak czytam Twój wiersz. Nie wierzę w tę cześć Ciebie co mi uśmiech odbiera. Tę, co moje szczęście jak sztorm poniewiera. Nie wierzę w to co robisz, w to co mówisz, co krzyczysz. i nie wierzę, w przelanie mojej czary goryczy. Piękna moja... bez zwady pozostań mi taką, jaką byłaś gdy stałaś się pępkiem mego świata. Kochana, najdroższa Ty mi przecież mówiłaś jak jest z Tobą - nie wierzyłem. I nie wierzę do dzisiaj. Mam nadzieję, że nie gniewasz się za przeróbki. Pozdrawiam ciepło :)

Złodziej uśmiechów na deptaku stał i miał poważną minę. W jednym ręku duży worek miał a drugą grał na katarynie. Wywołując uśmiechy, które cichcem kradł zostawiał śmiejącym smutną minę. Całe zajście widział wiatr więc zawiał tak, że złodziej zbladł i łapiąc się za serce upuścił wór a uśmiechów sznur powrócił na swoje miejsce. no i dobrze mu tak, że przechytrzył go wiatr ;) Jak zwykle przekładam z Waldemarowego Talarowego na mój czytaczowy, ale mam nadzieję, że nie masz mi tego za złe :) Pozdrawiam ciepło :)

Naniosłabym poprawki... Myślę, że lepiej zabrzmi : Nie zrozumiem Tego co do mnie powiesz... - to trochę jakby PL robił na przekór. No i może powiedziałabym " tego co mi powiesz " ładniej zagrałoby z "Jestem zły, Nie zrozumiem" Mam za duże mniemanie, o sobie samym... - trochę wg mnie lepiej brzmi. Krzywdzę, ciąże bezmiernie - podejrzewam że to tylko literówka i chciałeś napisać "ciążę" w sensie, jestem ciężarem. Pozdrawiam ciepło :) P.S. Może to syndrom sztokholmski, a może zwyczajnie kocha ?

Słowo głaszcze, słowo pieści, słowo w sobie może zmieścić wiele znaczeń, wiele życzeń mnóstwo żalu i goryczy moc miłości, nienawiści... słowem - słowa mogą ziścić prośby, groźby i... marzenia bo od wieków nic nie zmienia mocy sprawczej, jego siły a bywało, że zabiły kruchą miłość, wątłe żądze cień nadziei na pieniądze przerośnięty garb ambicji podatkową abolicję słowo może zdziałać wiele... zgiąć do ziemi to niewiele. Ale Twój wiersz mi się podoba Enchant :) Pozdrawiam :)

Piękne miasto ale za bardzo przeszkadzał mi smog, od pół roku znowu jestem w swoim domku pod Zamościem. Powietrze jak dzwon, ptaki koncertują całodobowo. Życzę jak najczęstszego bywania na łonie natury :) A co do wierszy... może i ja zmienię swoje upodobania ? ;) Pozdrawiam ciepło :)

Powiedziałabym że nie łakomą a głodną :) Bardziej pasowałoby złaknioną.

I bardzo dobrze Andrzejku, gdyby było inaczej byłoby źle. Raczej niczego nie bylibyśmy w stanie się już nauczyć - tak przynajmniej uważam. Nie wiem czy jednostajny, moim zdaniem uporządkowanie w strofy przydaje mu harmonii. Nagromadzenie czasowników nadaje tempa wierszowi i nie pozwala na jednostajność. Zamiast przerzucać w kolejny wers wystarczy użyć przecinka czy innego znaku przestankowego. Sporo też jest w nim emocji, więc o nudzie raczej mówić nie możesz, nawet jeśli zapisałbyś go tradycyjnie. Mów co chcesz, ja przy swoim trwam :) Miłego wieczoru :)

Poruszasz temat przelewania na papier myśli przez osoby dla których pisanie jest czymś więcej niż zabawą słowem - tak to zrozumiałam. Zastanów się tylko czy rzeczywiście potrzebujesz tylu słów, by wyrazić to co myślisz i czujesz, bo - moim zdaniem - odrobinę go przegadałeś. Przyjrzyj się wierszowi za jakiś czas, może dobierzesz inne słowa, które go bardziej upiększą i celniej podkreślą zawartą w nim myśl. Warto nad nim jeszcze popracować. Pozdrawiam ciepło :)

Samo życie ;) Bardzo proszę, wytłumacz mi - może Ty to zrobisz ? - dlaczego nie lubisz zamykania myśli w strofkę, tylko pozwalasz jej tak chaotycznie biegać po stronie? Nie przeczę, lubię kiedy mnie chwalą, no lubię.... nic już nie poradzę, jak lukrowane duby mi smalą, to radość wewnątrz tak mnie rozsadza. I tak gwałtownie rośnie mi EGO, że kwitnę!rosnę! nie oddam tego! za żadne skarby, żadne pieniądze, ani za piwo, ni flaszkę wódki, Bo rozsadzają mnie twórcze żądze, dzień mi się stale wydaje krótki. Pomysły nowe, co raz to lepsze i tworzę,piszę,wierszyk za wierszem. Słowo za słowem,strofa za strofą, już zdanie nowe i zwrotkę nową, pyszną przerzutnię i paralelę, tutaj wers utnę,tam słów zbyt wiele, średniówkę skrócę i rytm poprawię, rymy odwrócę,wersy przestawię... Ech, jak pisanie pięknie mi leci, już prawie ranek... kosz pełen śmieci? Mam tak wyrzucić kosz weny tworów? Przecież coś muszę wkleić na forum, bo jak nie wkleję (czysty realizm) nie będą mieli za co mnie chwalić. Tu przytniesz, tam skrócisz, użyjesz wszelkich dostępnych środków wyrazu żeby upiększyć wierszyk a o porządku zapominasz ;) Moim zdaniem marnujesz swój talent bo tak na prawdę nie szlifujesz swojego wiersza tak jak to napisałeś :) Pozdrawiam ciepło :)

Macieju Za Wikipedią: "Wielokropek – znak interpunkcyjny w postaci trzech umieszczonych obok siebie kropek (…) używany przeważnie na końcu zdania, dla zaznaczenia fragmentów pominiętych." Tak jak to zrobiłeś później: A uwagę czytelnika możesz zwrócić w inny sposób, na przykład tak: Chcesz doznać pełni rozkoszy podczas aktu pamiętaj o doktorze pierwszego kontaktu Takie krótkie Opole jak cały ten felieton : miał być festiwal wyszedł KABARETON Przyznam ,że nie rozumiem tej hipokryzji mam płacić za telewizor czy dla telewizji Wciąż się opluwają już nawet nie po kryjomukażdy chce rządzić a robić - nie ma komu Wielokropka używałabym zgodnie z jego przeznaczeniem, tutaj jest nieuzasadnione :)

Ot co! Nie ma innego sposobu, kiedy sami zaczynaliśmy dorosłe życie też nie chcieliśmy słuchać rad doświadczonych, więc nie dziwmy się, jeśli młodzi nie chcą ich od nas. :) Miłego dnia :)

Wielokropki są zbyteczne moim zdaniem. Wszystko jest czytelne, nie ma niedopowiedzeń a zakończenie każdego wersu jest wystarczającą kropka nad "i". Podoba mi się :) Pozdrawiam ciepło :)

Szkoda tylko, że mało kto chce to zauważyć, bo z pozoru konieczne i nieszkodliwe (prawdopodobnie) dla ludzi zabiegi degradują środowisko coraz bardziej. I podejrzewam, że ten swoisty miecz Damoklesa już teraz spada na nasze głowy. Pozdrawiam ciepło :)

A może tak ?: Pusta kartka spada bez tekstu, bezmyślnie szurana na wietrze jak zdrętwiałe liście. A może kiedyś miała wiersz poemat zaproszenie. A gdy spadnie... zbrukana nie będzie już pusta. Może ją zmoczy deszcz choćby najmniejszy może kiedyś dotrze do ludzi? Lecąc myślała co traci. Nic jej nie trzymało żaden szczegół włókna bez pigmentu. Niepotrzebna nikomu... Moja kartka. Moja tabula rasa. Tak odczytałam Twój wiersz. Nie poprawiam wierszy bo uważam, że potrafię napisać lepiej, raczej po to by pokazać, że można a nawet trzeba inaczej. Wiersz biały to trudny wiersz, nie wystarczy myśli podzielić na wersy, dobrze byłoby, by nie był pisany językiem potocznym. Proponuję staranniej dobierać słowa. Jak już coś napiszesz to przeczytaj to uważnie i zastanów się czy nie przegadałeś wiersza i czy słowa których użyłeś dokładnie oddają to co chciałeś przekazać przy okazji dodając mu wdzięku. Podoba mi się myśl zawarta w tym wierszu. Nie taka z Ciebie "Tabula rasa" :) Pozdrawiam ciepło :) Bożena TP

Myślę, że próżnia byłaby bardziej na miejscu, daleko Pl-owi do próżności :) Pozdrawiam ciepło :)

Podoba mi się :)