bazyl_prost

to sprzeciw wobec semantycznej iluzji, purystyczny

chmura opada w mgłę o świcie rozświetlona słońcem

wyznaję ciągle że nie wierzę w miłość semantycznie upodlona istota człowieczeństwa luba brutalnie być przestaje uciekł gronostaj czy go gonić namiętnie konając czy odnaleźć to co najcenniejsze między ostami...

przestrzeń w tyranii smutna płacze bo światła nie widzi spowita czarno czerwono szuka go własnym oprawcom czerwone od do jak więzienie w tęsknocie do nieznanej wolności płacz

odwołany lot przyczyny techniczne czy wygra żal?

Polska mogiłą się stała katyńska klątwa żniwo zebrała ja mam obiekcje do tych fragmentów , polska zatrwożona posmutniała i jaka klątwa na Boga nie popadajmy w czarną magię i turpizm

obowiązek święta sprawa kto poradzi kto poradzi smutne hołdy i szacunek święty co im po tym gdy mokro i zimno smutna żelazna chwila

wśród mięsnych obiadów i ryb wielu znajdźmy strumienie czysta woda oplata kamienne zbocze

monotonię trzeba rozliczyć

w cichym zawieszeniu systemu nerwowego czekam na obrót dziejów mniej chmurny i gromki na lato już mniej gorące na owady z dystansem na słońce nim zjawią się chmury na czystszy niż brudny błękit

A to drań! Ładne mi "maseczki"! Trudny temat wiersza, ale wart pisania, po przeczytaniu nasuwa mi się myśl, że dobrze byłoby zmniejszyć ilość powtarzających się końcówek słów?? Zajrzę jeszcze, zaciekawił mnie wiersz. Serdeczności - baba łeś , cych, ych

nie wiem kogo tak przeklinasz, szkoda wszystkim psuć humor

monotonia przytłacza ciągłe czekanie jak odnaleźć pełnię

może zbuduj coś ładnego z klocków, a to co brzydkie sobie zburz

Kiry żałobne zasłony

uroczo , wiersze najlepiej stroi natura, bez głodu chłodu i picia

trochę przeładowane, trudne w odbiorze

trudno powiedzieć czego to dotyczy, czy wszystkiego? reflexio non corda

to nie miało zatrzymywać, cierpienie aby nie trwało.

zostaw to drożdżom na owocach

czyste serce blednie wielki behemot zwymiotował

przez kiry seks nie wychodzi

trochę to trujące jak skrzepła krew albo coś bardziej trującego

dramat przyjął maskę nieuchwytnego zła jak pająk straszy sobą nie wiadomo gdzie jest może nie ma dla niego miejsca morze nas czy ufamy samym sobie czy tak trudno się odzwyczaić od cierpienia...

historia to trudny dramat, może życie odnowi się na dobre i bezpieczne