Sylwester_Lasota

Zmieniło się chyba tylko tyle, że jest coraz więcej takich, którzy chcieli by pomagać umrzeć... w różny sposób. Kolejny świetny wybór wiersza i doskonałe tłumaczenie. Pozdrawiam

Melodyjnie i równo. Treściowo też jest się w co wczytać. Pozdrawiam

... a takie wiersze poruszają jeszcze wrażliwe struny. Pozdrawiam

Dzięki.

Dzięki :)

Wyspać też się wyśpię. Mam całą Wieczność... :)

Na randkę z urną :))))). Wsypę się cały do środka. Chociaż to nie moje preferencje rzeczywiście.

Dzięki!

Też nie przepadam. Pozdrawiam. @violetta Na własny pogrzeb, to tylko nowy :)))

To impreza marna, raczej kameralna, Niewesoła, smutna, a w tle grób i trumna. A tak serio, to ubierałem się do kościoła I zastanawiałem się, w co się ubrać. Poszedłem w dżinsach i sweterku :))) Literówkę poprawiłem. Dzięki. Również pozdrawiam.

Cztery garnitury. Który wybrać? Który? Pierwszy od matury. Raczej tak nie schudnę. Wejście w ten od ślubu będzie bardzo trudne. Trzeci od obrony, nieco podniszczony. Pozostał ostatni, jeszcze nienoszony. Przepadł gdzieś malutki, ten z Pierwszej Komunii, ale wierzę bardzo - dziecko nie umarło.

Rozumiem. Dziękuję. Również pozdrawiam.

To samo chciałem napisać.

A powiadają, że chcieć, to móc. :) Pozdrawiam

Obawiam się, że pewna część użytkowników tego forum nie czytało niczego poza wierszami... własnymi wierszami :)))) Ja przeczytałem "Fortepian Chopina"... przed chwilą :). Jeśli go czytałem wcześniej, co jest możliwe, to zupełnie zapomniałem. Mówiąc szczerze, to w moim pierwszym komentarzu miałem napisać, że w tym tle trochę trudno wypatrzyć Norwida. Teraz go dostrzegam :))). Ach, miałem jeszcze wtedy napisać, że u nas kiedyś mawiano: W pięknym ciele cnót niewiele. Pewnie są wyjątki od reguły, ale coś w tym jest :). A wiersz dobry.

:))) :)

Różne rodzaje są świętowania. Takie, po którym chce się do pracy, ale też takie, po którym rana dnia następnego boli i drażni. Ten, kto wybiera swojego pana, nie zawsze panu swojemu służy, różne bywają więc świętawania wśród bardzo różnie błądzących ludzi. Ze światłocieni mgieł się wyłania wniosek najpewniej zupełnie słuszny, każdy ma takie świąt świętowania, jakiego pana i jak mu służy.

Nie ma za co. Znane mi klimaty. Pozdrawiam

A tu zima akurat... :) Dzięki za czytanie i ślad :) Również pozdrawiam.

Taaa., poszedłem za kocim trendem :)))))))) Również pozdrawiam. :)

:) Bywa. Pozdrawiam.

@lena2_ Powinna. Przeczytałem jeszcze raz Twój tekst i dochodzę do wniosku, że w sumie też jest o tym, o czym napisałem: ponieważ wszystko co jest poza tym "tylko" praktycznie przekreśla możliwość cudu. Zgadzam się więc w stu procentach.

Noty ta nosiła, żar Azy, ław kara. Tatara pałała para. Tatarak wały zarażał i sonaty ton.

Pięknie wyznaczony kierunek budowania jedności. Niestety, różnorodność postaw i charakterów sprawia, że osiągnięcie celu staje często bardzo trudne, a czasami wręcz niemożliwe. Kurczowe trzymanie się takiego kierunku tylko jednej ze stron najczęściej prowadzi do katastrofy, której największą ofiarą staje się osoba, która umiała kochać bardziej lub, po prostu, kochała. To często bardzo ciężki krzyż, a sens dobrowolności samodzielnego "krzyżowania się", moim zdaniem, pozostaje tutaj pod znakiem zapytania. Tym bardziej trudno mi dostrzec zwycięstwo dobra nad złem w sytuacji totalnego poświęcania się jednej ze stron, przy braku dobrej woli drugiej. Widzę tu tylko poranione (przeważnie tylko psychicznie) osoby, w tym często dzieci. Przesłanie wiersza piękne, każdemu życzyłbym szczęścia budowania takiej jedności, rzeczywistość, niestety, bywa zgoła brutalna. Pozdrawiam serdecznie.

Uno. Epilog Ewo. Zaraz zapała łapa zza razowego lip eonu.