Sylwester_Lasota

Mi się ostatnio nic nie śni, ale może to dobrze, bo bywało, że moje sny "materializowały się" w realu i nie zawsze było to przyjemne doświadczenie. Pozdrawiam

Ależ, oni są zaprogramowani do granic możliwości! Pracowano nad nimi przez lata i to bardzo fachowo. I oczywiście my to doskonale widzimy. Problem w tym, że zdecydowana większość z nas nie chce/nie może zauważyć, jak mocno sami jesteśmy wpuszczani w kanał. No powiedzmy, że mam kilku znajomych. Może to nie jakaś reprezentatywna grupa, ale wystarczy, żeby się zorientować jak i dlaczego widzą sprawy inaczej. Prawda zapewne leży znów gdzieś po środku... albo znów jest dobrze ukryta, ale tu już byśmy wchodzili w jakieś teorie spiskowe, których też już nie brakuje. A może nie musi być, bo może ten "taniec", tak naprawdę nie rozgrywa się pomiędzy tymi dwoma, a pomiędzy ludźmi, którzy za nimi stoją. Nie dziwi Cię łatwość z jaką bohaterska armia ukraińska radzi z uznawaną do tej pory za jedną z najpotężniejszych armii świata? Bo mnie tak. Życzę Ukraińcom jak najlepiej, ale też nie przestaję się dziwić. Mówiąc szczerze, tracę pewność tego co jest prawdą. Szczególnie jeśli te prawdy płyną z mediów, które do tej pory straszyły nas rzekomo niebezpiecznie śmiertelnym wirusem, który miał nas wybić w pień. To z drugiej ręki. Znajomy zapytał Ukraińca jeszcze przed tą agresją, jak uważa, czyj jest teraz Krym? "Rosyjski", odpowiedział tamten bez chwili wahania. "Tam mieszkają Rosjanie". Myślę, że sytuacja jest bardziej skomplikowana niż próbuje się nam to przedstawiać. Zostawiłem serduszko pod tym wierszem chociażby za to, że Autor ma odwagę przedstawić odmienny punkt widzenia na te tragiczne wydarzenia i wychodzi poza wszechobecny szablon albo kalkę. A wracając do "moich" Rosjan, to takie zrównanie mogłoby być dla nich też niestosowne. Jak widzisz, punk widzenia ciągle zależy... od tego, kto nami manipuluje. Pozdrawiam.

Zapewne do wielu to nie trafi i objadą wiersz jak powyżej, ale jest taka możliwość, że właśnie tak jest, bo wiele razy już w historii tak było, że zwaśnione, często spowinowacone rody poświęcały miliony swoich podwładnych próbując rozwiązać jakieś rodzinne waśnie. Dodam tylko, że ta wojna jest bardzo medialna i po naszej stronie zdecydowanie wygrywa strona ukraińska, ale wystarczy porozmawiać ze zwykłymi Rosjanami, żeby przekonać się jak może być odmienne spojrzenie na obecne wydarzenia. I nie, nie jestem ruskim trolem, a do dziedzictwa ZSRR mam bardzo negatywny stosunek. Po prostu staram się nie dać zmanipulować mediom w tej sprawie, tak jak w temacie pandemii. Kolejną rzeczą jest to, że nie podobają mi się dosyć nachalne próby wepchnięcia Polski w tę wojnę. Zdrowia i Pokoju Wszystkim.

Hmm... no i nie wiem co mam odpisać... :D Dzięki. Pozdrawiam Kolego :)

Dużo ciekawych momentów w tym tekście, ale ten, moim zdaniem, jest najmocniejszy :). Pozdrawiam serdecznie.

Dokładnie. Pozdrawiam

@LeszczymWitam więc we wspólnocie dusz ;) Dzięki. Pozdrawiam

Trudno o Twoich wierszach napisać, że czyta się z przyjemnością, ale zapewne i Tobie nie o to chodzi. Znów jestem pod dużym wrażeniem. Przeczytałem jednym tchem, a właściwie na bezdechu :))). Pozdrawiam serdecznie.

Dzięki. Wzajem ?

Dzięki serdeczne Marku. Również pozdrawiam. Zasadniczo, to wiosna powtarza się co roku ;), ale jak to słusznie zauważyła poetka "Nie ma dwóch tych samych nocy..." Dzięki za wgląd i również pozdrawiam.

A ja prozą pojadę, ale ile w tym poezji :D Jeśli chodzi o pary, to możemy je podzielić na pary nasycone i pary nienasycone. :) I nic o muzyce, bo w tej fizyce dla singli nie ma miejsca. Kurde, rymnęło mi się... Wszystkiego Dobrego. Pozdrawiam.

Tiaaa :)))) Dziękuję. Wzajemnie.

umówiłem się z tobą już w myślach układałem gesty i słowa nie wyśmiałaś nie śmiałaś nie przyszłaś ułożę znów wszystko od nowa za oknem marcują się koty stare drzewo pąkami odbija a w głowie mi jakieś głupoty i ty nieswoja nie moja niczyja

Całkiem sprawnie i przemyślenia też mi się podobają. Pozdrawiam

Tak. O nich piszę. Również pozdrawiam :)

Z aksjomatami się nie dyskutuje :)))). I to chyba tyle co mogę napisać :) Oj! To mogło by Cię jeszcze ździwko chapnąć, że się tak bardzo kolokwialnie wyrażę. :)))))) Dzięki za bytność i ślad. Nie skierowany do mnie, ale jednak pod moim tekstem ;) Pozdrawiam :)

Prawda, bo miłość zaślepia. I zdarza się też że to już jest koniec marzeń :). Wzajemnie Marku.

Tak, ale przychodzi taki moment, że możemy się cieszyć, że możemy jeszcze sobie chociaż pomarzyć :)))) A z drugiej strony... Czym staje się życie pozbawione ideałów? Tanim szynkiem i jarmarcznym zgiełkiem. Ideały są ważne, nawet jeśli są nieosiągalne... tak jak marzenia, moim zdaniem. Pozdrawiam. Bo ja wiem czy one takie wyśrubowane... nic o gabarytach jeszcze nie było ;) Dzięki i pozdrawiam wzajemnie :) Lubiłem tę piosenkę, ale przypomina mi też historię opowiadaną przez moją mamę, która jako młoda dziewczyna uciekła ze wsi do miasta. Jej koleżanka pojechała zimą odwiedzić swoją mamę i zastała w domu wygaszony piec i kuchnię, a w wiadrze zamarzniętą wodę. Gdy rozpalała ogień nuciła sobie z goryczą właśnie tę piosenkę. Również pozdrawiam.

Dziękuję. Wzajemnie :)

Ale dlaczego? ;)

Kobieto moich marzeń! Szukałem cię w wielu, nie znalazłem w żadnej. Matko dobra, siostro miłości, przyjaciółko piękna, żono roztropna i mądra, cicha przystani na wzburzonych morzach, oazo na pustyni codzienności. Może gdzieś byłaś, może jesteś teraz, tutaj lub w innym wymiarze. Szukałem cię w wielu, nie znalazłem w żadnej. I chociaż nieraz tonąłem w złudzeniach, że jesteś tuż obok, to mógłbym przysiąc, że ciebie nie było i nie ma, nie spotkałem się z tobą. Mógłbym, lecz ciągle nie mogę. Żyłaś w marzeniach.

Bardzo długa lista.

Tyż prawda. Wzajemnie.

Po pierwsze, nade mną, a nie nademną. Po drugie, w interpunkcji jest sporo bałaganu, bo albo jest, albo jej nie ma, a jeśli już jest, to powinna być na swoim miejscu. Pozdrawiam ?