Marlett

Na pewno uwrażliwia (: W minioną środę po opóźnionych zajęciach nie mając gdzie spędzić dwóch godzin pozostałych do odjazdu pociągu wybrałem się na małego browarka, co zaowocowało tym, iż po wyjściu z lokalu mając jeszcze sporo czasu skierowałem swoje kroki w odwrotną niż dworzec stronę, celem pospacerowania po mieście. Dzięki temu cudownemu, jak uważam, zbiegowi okoliczności w pewnej chwili minęła mnie kobieta z dzieckiem i uczyniła to akurat w tym momencie, w którym dziecko zwracało się do matki: Oliwka była najlepsza. Nie dość, że zaraz zwróciłem uwagę na wieloznaczność imienia Oliwka, to jeszcze po pewnym czasie dotarło do mnie jak pięknym ośmiozgłoskowcem słowa te zostały wypowiedziane. Dla pewności wszelkiej oprócz odnotowania zdania w pamięci zapisałem je także w telefonie i, nie ukrywam, zamierzam je kiedyś w jakimś wierszu wykorzystać. Przepraszam, że tak się rozpisałem (w żadnym wypadku nie jest to zachęta do stosowania dopalaczy), ale poczułem potrzebę pochwalenia się jedynym momentem w moim życiu, w którym dane mi było poczuć się jak poeta, gdyż, mimo iż parę razy zdarzyło mi się wyławiać ze słów współrozmówców niezamierzenie wieloznaczne frazy, to po raz pierwszy takie zdanie przyszło do mnie z zewnątrz z ust całkowicie przypadkowego przechodnia, zupełnie przypadkowo i całkowicie wyizolowane z jakichkolwiek dodatkowych słów. A poeta chyba powinien zauważać poezję otoczeniu, czyż nie? Ja coś jestem mało wrażliwy i do mnie to trzeba łopatą :) Pozdrawiam. PS. Chyba powinienem założyć własny wątek ;) A do Autora tego wątku: poezja jest obok, trzeba ją tylko zauważyć i wydestylować :) Don.K. Podoba się opisana sytuacja. Trzeba czerpać - są źródła i źródełka. Należy się rozglądać , patrzeć i słuchać, nie czekać aż przyjdzie pani Vena i pozwoli napisać wierszyk:)) PozdrawiaM.

Niektórzy stosują dopalacze - pono działa.

Judyt! Człowiek nie jest doskonały, ale może dążyć do doskonałości. Uśmiechu.

Henryku! Bardzo miły wiersz i pewnie dedykowany. Czytałam uśmiechając się:)) Radości.

przez czworo oczu naszego domu widać niebo całe w aniołach roztrzepane złotolokie dzieci baraszkują beztrosko w obłokach w salonie ciepło miód rozgrzewa czytasz mi bajki z tysiąca nocy wrzucając do kominka szczapy drewna nim zmrok zapadnie baw mnie muzyką utul wszystkie troski pocałuj na dobranoc myśli spięte niosąc szkiełka barwione słońcem w kolory z bieli niespiesznie wyjęte

Piotrze! Skoro utwór podpiąłeś pod prawo - jest odbicie rzeczywistości -subiektywizmu. Uśmiechu.

Judyt! Bardzo dziękję:) PozdrawiaM.

HAYQ! to obłęd :) bardzo na tak +++ PozdrawiaM.

Pancolku! Dziękuję z akceptację, oby wiecej takich koment:)) Uśmiechu.

Ewo! Dziękuję z miłe słowa:)) Radości.

Stefanie! Dziękuję.PozdrawiaM.

Judyt! Dzięki za czytanie. PozdrawiaM.

Pancusiu! Bardzo obrazowo. Podobają się wieloznaczności i przerzutnie. mam odkupić niczyje grzeszki schodząc na kolana robić obiadki-sratki jakbyś nie wiedziała że nigdy nie wychodzą przesładzam przesalam nie dopieprzam Tę strofę upodobałam najbardziej:) Radości.

omija nas tak wiele spojrzeń gestami nie sposób wypowiedzieć tonów wysokich nie słysząc myśli jedynie są najważniejsze nie o wszystkim można krzyczeć nawet jeśli pełnia jest w pełni dni długie wieczory zbyt krótkie na noc można zrzucić bezsenność brak nam grubego dywanu z liści co szeleści podczas wędrówek krajki o mocnych barwach tkanej z gęstej osnowy i trwałego wątku odkładamy wszystko by chwilę trzymać za ręce

Cóż, dużo komu potrzebne jest cierpienie, żeby zrozumieć czym jest radość i miłość, by móc to docenić. Zrozumienie na zasadzie przeciwności. Tak też można.

Prawdziwym człowieczeństwem jest radość i miłość - to dobro. Cierpienie nikomu nie jest potrzebne.

Mery ! czyżby? Dla mnie cierpienie jest złem, a ono nie zawsze jest wytworem umysłu.

Henryku! przepraszam Ciebie drogi Jakowcu dwóch zobaczyłam w krzaku jałowcu jeden miał czapkę drugi w kapeluszu nie poznałam panów po pięknych uszach Jeszcze raz przepraszam Henryku:)) PozdrawiaM.

Niewiele byłoby zła na świecie, gdyby nie można go było popełnić w imię dobra.

Henryku! O przyjaźni można wiele pisać i wiele już napisano. Moim przyjacielem jest ten, kto lubi mnie za to jaka jestem. Zamiast zawierać byle jaką przyjaźń lepiej nie zawierać jej wcale. PozdrawiaM.

Stefanie! Zgadzam się ,wszystkie słowa zostały użyte. Możemy wzbogacać język tworzyc różnego rodzaju neologizmy. U naszym języku jest wiele zapożyczeń. W trosce o czystość języka szukajmy nowych słów i terminów. PozdrawiaM.

Pancolku; Niewątpliwie rozstaniom towarzyszą silne emocje. Wiersz pisany 'na gorąco'.Z czasem ogień przygasa, ale warto pisać emocjami. PozdrawiaM.

Pansy! Cieszę się iż odnalazłaś klimat wiersza. Dziękuję za koment. Radości.

Stefanie! zarąbiasta instrukcja chyba zrobię prasówkę:) Uściski.

Pchło! Dobrze odczytujesz. Pomysł powstał od drugiej strofy. Bardzo dziękuję. Serdczności.