Oxyvia

Emanuelu, wszystko możliwe, bo każdy z Żurantów podał całkowicie innych kandydatów, więc może być tak, jak z wyborem Papieża Polaka - ostatecznie wszyscy zgodzą się na wybór kogoś, kogo wcześniej nikt nie lansował na to miejsce... ;-)))

PS. Miała pomóc Kaliope, uosobienie łagodności i spokoju. Może jej się uda jakoś okiełznać wszystkich Żurantów?

No i co będzie? Rozgrywka Żury na oczach widzów? Wszystko jawne? No to szykuje się niezłe widowisko... ;-)))

Witaj, Nato. :) Dzięki za odniesienie wiersza do rzeczywistości. Tak, nasze wytwory (np. budowle) przezywają nas, ludzi, z reguły sa mocniejsze od nas. Ale wiersz można też chyba rozumieć jako utratę wiary religijnej i każdej innej? Nowy pomysł na formę - tak, próbuję różnych form i tematów, ale wiersze wolne i nieregularne piszę od dawna, tyle że rzadziej niż regularne. Ten pisałam kilka lat temu. Pozdrawiam ciepło. :)

Ha ha ha ha ha!!! Świetne!

Ha ha ha! Lubię krowy, to bardzo sympatyczne zwierzęta.

Asiu, rozkładasz wiersza na czynniki pierwsze :) Pisząc, miałam na myśli rodzaj komunikacji, kiedy już wszystkie sposoby zawiodły. Twój trop również nie jest pozbawiony sensu. Pozdrawiam serdecznie i dziękuję :) W każdym razie Peelka została nabita w butelkę i można to odnieść do bardzo różnych sytuacji w życiu. I dobrze! :)

Bardzo smutny wiersz, Alunko. Jeśli odzwierciedla Twoje nastroje, to nie pozostaje mi nic innego, jak życzyć Ci dużo pogody ducha i dobrego humoru. Jest takie przysłowie: "Humor ratuje ludziom życie". Wiem, że to prawda. Serdeczności.

Bardzo wieloznaczny wiersz. Mnie się skojarzył z alkoholiczką, która po prostu nie dała sobie rady z problemami - z rzeką życia - i uciekła w butelkę. Piękny wiersz, oczywiście, jak to Twoje wiersze, Ala.

Tak, i to chyba bywa najsmutniejsze. Każdemu życzę, żeby zawsze miał z kim, a wtedy też zwykle jest i dokąd.

Bardzo ładny wiersz. Oj, jak miło mnie nastroił! Będzie mi się dobrze spało, chociaż to nie moja wena mnie dziś poniosła. :) Aczkolwiek...może niezupełnie to prawda. Napisał mi się taki limeryk po wygłupach językowych ze znajomymi poetami na Fejsbuku: Limeryk francuski PewiĘ FrącUZ z Pariżewa tVistem, sVingiem ciągle śpiewa: "Hojna jesień dary niesie, gamĄ beżU gna po lesie, chryzątem barw słącE przyćmiewa". Trudno się go czyta, bo "po francusku". :) Straszne głupoty, bo głupawka nam okrutna odbiła. ;-))) Pozdrawiam, Bolku, i życzę dobrej nocy z weną. ;P

O, to jest złota myśl, a nawet przezłota! ;-)

Ano tak, smutno i jesiennie, bo przemijająco. Listopad nastraja do takich wierszy. Dzięki za przeczytanie i za "fajną" oraz "prawdziwie ujęty". :) Pozdrowienia. :)

Roklinie, dawno Cie nie widziałam, fajnie, że jesteś u mnie. :) Tak, to wiersz o starości, nie tylko jednego człowieka i nie tylko człowieka w ogóle. I nie tylko o dosłownej starości. :) Starzeje się wszystko: marzenia, ideały, ideologie, wiary, niezachwiane wartości... Wszystko z czasem wypacza się i brzydnie, jak człowiek. Pewnie, że czas pójść dalej. Ale czasami nie ma sił albo nie wiadomo, w którą stronę. Pozdrawiam. :)

Soniu, bardzo ciekawe i dobre interpretacje. W wierszach tego typu sam autor nie zawsze widzi wszystkie możliwe denka. :) Ale to, co piszesz, jest jak najbardziej zgodne z tym, co czułam, tworząc ten wiersz. Pozdrawiam serdecznie.

Za zaszczyty i za zyski, za koryto pełnej miski, czasem bezinteresownie, by zaszkodzić komuś słownie - ludzie wtedy gadać skorzy, cicho, głośno, lepiej, gorzej. Lecz dla dobra ogólnego nie przekażą nic ważnego.

PS. Jest tam zresztą i drugie denko jeszcze, a może ktoś znajdzie i dalsze. :)

Lilu, bardzo trafnie odczytałaś mój zamysł! Az jestem zdziwiona, bo wiersz - przyznaję - bełkotliwy, z gatunku "maximum treści w minimum słów". Jeśli jednak jest dla Ciebie zrozumiały, to znaczy, że i takie wiersze mogę czasami pisać (?). Bardzo mnie ucieszyłaś! I dziękuję Ci za podobanie, okrutnie mnie to cieszy! :-))) Serdeczeństwa. :)

Dziękuję za zatrzymanie i czas, Haniu. Przyznaję, że wiersz jest z gatunku tych "nowoczesnych", które bardzo niejasno i bełkotliwie wyrażają to, "co poeta miał na myśli". Dlatego uprawniają do wielu różnych interpretacji. Na ogół nie piszę tego typu wierszy, raczej z nimi walczę, ale tutaj zrobiłam eksperyment i widzę, że mi się udał. ;-))) W każdym razie nie niepokój się, nic złego się nie dzieje, Kochana. Serdeczności.

Kaliope, dziękuję za ten rozbudowany, arcyciekawy komentarz. Nie przypuszczałam, że mój krótki wierszyk może wzbudzić aż tyle skojarzeń i przemyśleń - jestem zachwycona! Ściskam serdecznie.

Piękny i strasznie dla mnie smutny wiersz. Taki nie w Twoim stylu, bo rymowany, rytmiczny, śpiewny, stroficzny - a jednak dałeś sobie świetnie radę z nowym gatunkiem i wyraziłeś nim bardzo dobrze uczucia i atmosferę momentu. Doskonały.

Piękny wiersz! Bardzo mi się podoba! Rzadko czyta się tak piękny, żywy i metafizyczny opis przyrody. Biorę do Ulu. :) Dzięki, Kaliope.

O, znam ja takich, i niejednego! Prosisz, by dalej przekazał niusy, a potem nie wiesz, jak i dlaczego wszyscy na odwrót robią psikusy!

pułap kiedyś piękny smutno malowany błękit płaty starych chmur wyblakła farba wczoraj raju drzwi pomroczna barwa dziś oczy mętne w tynk pęknięty

Dokładnie, zgadza się. Ale uważam, że owo "gówno", nawet ubrane w "złotko", jest nie na miejscu w żadnym miejscu publicznym, dla mnie jest niedopuszczalne. I chodzi mi tylko o te przytoczone określenia, nie o całościową wymowę wiersza, który pozostawia interpretację sytuacji czytelnikom - to jest w porządku.