APM

Perpetuum Akt urodzenia Akt zgonu Świadectwo maturalne Pozwolenie na budowę Pozwolenie na picie Pozwolenie na pisanie w zeszycie Jesteś liczbą, przecinkiem, semikolonem Dioptrią, mililitrem, kilogramem Jak każą to machasz ogonem I wstajesz o piątej nad ranem Podatki, opłaty, paragony Bony, talony, obligacje Już jesteś cały policzony Zamieniasz biurokracje w racje Spod sterty znaków papierowych Nie masz odwagi podnieść głowy Wśród przepisów świeżych i nowych Pasiesz spokojnie cudze krowy

@Le-sław A śmierć należy przecież do życia. Mnie osobiście interesują kulty zmarłych na całym świecie. Skad i dlaczego zrodziły się jakieś tradycje. Jak dawne ludy żegnały bliskich zmarłych, przeżywanie żałoby. Nie są to łatwe tematy, ale izolowanie się od nich, tak jak słusznie napisałeś, to pójście na łatwiznę, to zgoda na zakłamanie.

@iwonaroma Byłoby fajnie, jakby tak było. Dziękuję za dołączenie do rozważań.

@Le-sław Bardzo smutny wiersz. Często, gdy tracimy kogoś bliskiego nagle dziwimy się, dlaczego ptaki dalej śpwiewaja, dlaczego szumia liście, dlaczego idzie wiosna i dalej toczy się życie. Nie ma odpowiedzi an te pytania, ale trzeba je zadawać, trzeba o tym pisać wiersze.

@Berenika97 Bardzo trafnie i fajnie napisane.

@huzarc Może i nie słucha, ale my tu wszyscy chętnie czytamy, a jeszcze chętniej piszemy. @Charismafilos Jakieś emocje muszą zawsze być! Dziekuję za docenienie utworku! Pozdrawiam.

@vioara stelelor czasem mniej jest lepiej i można przedobrzyć niechcący. Tak zdarza się malarzom, tak powstają czarne dziury ;). Jutro popatrzysz już inaczej na ten wiersz.

@vioara stelelor Mnie się pdodoba, pisz prosze dalej! Wiersz jak najbardziej udany, o rozterkach twórcy, dla którego jego własne dzieła to ciągle za mało, ciągle niedoskonałe. A może przez to są własnie doskonałe.

@Migrena Tak, tytuł jest wspaniały

@Gra-Budzi-ka Jaka fajna ta miejscowość, Oleśnica. Jeśli to ta pod Wrocławiem, to podaj adresy, może wpadnę w odwiedziny do ktorejś z tych Pań...

@vioara stelelor Chyba, że ktoś wyjmie wtyczkę z prądu...

@violetta Tak właśnie być może. Niczym jest pośpiech wobec wieczności.

@vioara stelelor a ludzie mimo bogactwa coraz biedniejsi.

@violetta Nie znam Piotra, pewnie jest szczęśliwy. Ale kiedyś to w dzieciństwie czas się dłuuuużył, a poźniej jak zaczął pędzić, to pędzi tak do dziś, mijają tylko po drodze opuszczone dworce i pozamykane drzwi i pojawia sie żąl, że pociąg już się nie zatrzyma, o zawróceniu nie ma nawet mowy. Trwaj chwilo trwaj. Ten pociag kiedyś gdzieś dojedzie. Pewnie do nieba, a conajmniej do raju...

@vioara stelelor Czyżbyś mieszkała w Niemczech (Ersatz - erzacami)? Tutaj gra jeszcze trudniejsza, bo nawet nie chce się ludziom specjalnie udawać, że maja jakieś uczucia. Tutaj są same terminy, umowy i granice. Ja, ja , ja (a tłumaczenie z niemieckiego na polski: tak, tak, tak. Tak mi się skojarzyło.)

@Berenika97 dziekuję za podzielenie się mysli o napięciu, za wyciagnięcie "wirtualnej dłoni". Moja wirtualnie cichutko zadrżała, prawie jak za dawnych czasów, bo my wiemy, że takie dżenie wzyciu jest nadal możliwe. Trzeba tylko zwolnić i poczytac wiersze... @vioara stelelor a ta łatwość, dostępność z supermarków filmowych sparwia, że nie wiemy jak kochać, jak żyć, jak patrzeć w oczy i co z nich wyczytć można. Uczymy się maskować uczucia, stroić w uśmiechy i tonąć w rozpaczy w/z samotności... (Przesadziłam?)

@vioara stelelor A może gdzieś już teraz odbywaja się takie spotkania? Np. tutaj na portalu już są i wiersze cieszą sie, że są czytane przez fajnych ludzi, tych zakochanych w poezji... @Myszolak Kiedyś pisano do siebie ręcznie listy miłosne, na które odpowiedź przychodziła za miesiąc, za rok... Ileż to było czekania, kochania, marzeń!

@wierszyki Dziekuję za ładnego kwiatuszka.

@Toyer Bardzo fajnie napisane. Niby zabawa slowami/literami, a jaka bogata treść. Dodaje odwagi.

Zakochani Napisane wiesze śpią Schowane w głębi komputera Przypieczętowane hasłem Nie zobaczą bieli papieru Nie ożyją czernią Nie będą drżeć w dłoni Dziś nikt nie ma czasu na czytanie Drukowanie, wysyłanie, płakanie Dziś dzień pędzi od mema do mema Ani mnie, ani ciebie tam nie ma

@violetta a życie chwilą jest i tyle. A może aż tyle.

@Migrena Dziekuję, fajnie napisałęś o tym wierszu.

@Migrena Przypominają mi się te czasy z zatłoczonymi pociągami. Osobowy 8 godzin do Warszawy. I kino w mojej głowie. Co tam się nie działo. Na korytarzach, w wagonach i w mojej głwoie. Dziekuję za piękny opis i możlwiośc powrotu do tamtych czasów.

2x pech = szczęście? Czerwone światło - "nic nie załatwię!" Jadę dalej. Głowa spuszczona. Czarny kot przebiega drogę -"a może jednak?"

@vioara stelelor Podoba mi się Twoja pewność! @Berenika97 Dziekuję za piękne rozpoznanie. @Waldemar_Talar_Talar Smacznego!