APM

okno na poddaszu gniazdo utkane z gałązek i sopli lodu króluje w koronie brzóz czarno-biała kora pasuje do krajobrazu zimy i obojętności mrozu jak co roku sroki próbują szczęścia w zieleni kochają swe nienarodzone pisklęta znoszą wiatr patyczki a może nawet jajka stąd nie widać tylko otulone śniegiem gniazdo kołysze wiatr daje mi czarno-biały znak życia w kadrze mojego okna na poddaszu

@Clavisa Do przodu!

@Witalisa to teraz nic, tylko wysłać gdzieś na konkurs ! Tylko gdzie?

@Witalisa a może tak: zasypiają jak gruszki w popiele. Oto całość: pociąg ludzie jadą pociągiem rozmawiają o życiu milczą o miłości twarze schowane w szybach wiatr rozrywa w rozpędzie rozcina słońcem usta targa włosy drzewami jadą rozmazani przemijają w pośpiechu stukaniem o tory jeszcze się tli czas jedzą kanapki i jabłka zasypiają jak gruszki w popiele potem krzyczą spojrzeniami wyciągają ręce do maszynisty o opóźnienie pociągu proszą

@hollow man @aniat. świetny wiersz, prawdziwy bardzo. Dziekuję, że go tu zamieściłaś.

@Witalisa dziekuję, jak najbardziej proszę wykroić miniaturki. Może to będą te same, o których myślę. Poprawić na zasypiają? Wtedy może bedzie zbyt dosłownie ale bardziej zgodnie z prawdą. Ludzie zasypiają w pociagach. @tie-break Piękna analiza. Dziękuję.

@bazyl_prost też bym tam chciała być!

@infelia I tak sobie żyli długo i szczęsliwie... A moze nie? Nie szczęślwie? Nieszczęśliwie? Ale żyli sobie nawzajem.

pociąg ludzie jadą pociągiem rozmawiają o życiu milczą o miłości twarze schowane w szybach wiatr rozrywa w rozpędzie rozcina słońcem usta targa włosy drzewami jadą rozmazani przemijają w pośpiechu stukaniem o tory jeszcze się tli czas jedzą kanapki i jabłka zasypiają jak gruszki w popiele potem krzyczą spojrzeniami wyciągają ręce do maszynisty o opóźnienie pociągu proszą

W mojej głowie Biała plama na kartce na niebie i we mnie Rozleję atrament Kościste gałęzie drzew powbijam w biel aż widnokrąg zawyje z bólu Jak przyjdzie słońce kolory rozkwitną na niebie na kartce i w mojej głowie

@hollow man Ciekawy sposób patrzenia na kobietę, która jest wieczną zagadką dla mężczyzny, ale jednoczesnie on i tak wie, czego ona najbardziej potrzebuje.

@klaks tutaj muszę wziąć wilki w obronę. Owszem osobniki młode, chore, oswojone, czy odczuwające zagrożenie ze strony człowieka mogą pogryźć ludzi, ale nie zjadają "do kości". W Twoim wierszu jednak wszystko pieknie pasuje. Wierszyk jest fajny i daje do myślenia. A może nawet pasuje do przysłowia: "Przekleństwo spełnionych marzeń"

@Konrad Koper dodaj jedno słowo na końcu: pięknie. I będzie pięknie, nawet jak różdżka pęknie.

@bazyl_prost Dobry pomysł! @Waldemar_Talar_Talar Odwrotnie też trudno. Głowie nakazać i sercu zakazać. A może trudniej nawet. @infelia Pan Majster ma zawsze racje...

Nie da się Nie da się wszystkiego kontrolować Wschodu i zachodu słońca Czarnego kota z biegnącą drogą Nieszczęścia rozbitego w lustrze czterolistnej zieleni koniczyn Nie da się wszystkiego Okiem zamknąć Uszami rozśpiewać Nosem całować Ustami wydusić Nie da się Sercu nakazać Głowie zakazać Nie da się

@Berenika97 Taki mam plan na ten rok. Wszystkie kule pozamieniam w bańki mydlane, takie lekkie i tęczowe.

@Marek.zak1 I do tego trzeba też dbać o siebie, a to jest czasem najtrudniejsze.

Siłaczka Wszystko wciska mi się do głowy Niezapłacone rachunki Niepodlane kwiaty Pranie Spacer Joga i gimnastyka Suplementy, szklanka wody Terminy lekarskie rodziców Pytania dzieci Rozlane mleko Nienapisane wiersze Do koloru do wyboru pięknie czarno-białe Otwieram oczy Słońce wyciskam jak cytrynę Łzami krwawię poranek Uśmiechem zabijam smutek jak muchę na parapecie.

Kim zaś był ten czwarty, co wybrał szlak nieutarty, że Mędrcem był to pewne - czemu tedy lał łzy rzewne?

@andrew ... I będzie się pasła jak krowa na łące robiąc cielęce oczy rozsypię litery wiatr ułoży je w wiersze nie do odczytania ... Dziekuję! Nawzajem!

Nowy Rok rzucił we mnie olbrzymią bryłą śniegu Nie do udźwignięcia Podstawił nogę, a u niej kula Wszędzie kule Kuleję od kul i wierze, że to bańki mydlane i choć przez chwilę polecę ku górze Ku słońcu, śpiewającym ptakom, tęczowym chmurom Zanim prysną zachłysnę się wolnością roześmianą w szklance szampana

Oddycham Oddycham ciężko a może wzdycham a może zdycham leżę pod płotem pijana szczęściem innych ludzi spojrzeniem pogardzana sama jak królewna z bajki o Kopciuszku z zapałkami za siedmioma górami stoliczku nakryj się nie daj umrzeć z głodu Babie Jadze w chatce z piernika nie wydziobuj okruszków Jasia i Małgosi nie głaszcz wilka zamkniętego w Czerwonym Kapturku na ziarnku grochu posadź Złote Runo jak warkocz Roszpunki rozwiej moje myśli w oddechu zaplątane

Też tak kiedyś liczyłam: "Kocha, lubi, szanuje, nie chce, nie dba, żartuje, w mysli, w mowie, w sercu, na ślubnym kobiercu." I nigdy nic się nie wyjasniło. W zrywaniu płatków można tylko na chwilę zaparkować nieszczęśliwą miłość, otulić nadzieją, a najlepiej napisać wiersz, pozwolić uczuciom zamknąć się w słowa. Fajny pomysł i fajny wiersz, ale trzeba powoli czytać, żeby ogarnąć wszystkie wibrujace w nim emocje.

A co by wyszło, gdyby chciał się mnożyc i dzielić ... Wielokropek? Pantofelek? Pączkowanie...? - ciąg dalszy zapewne w dziale biologii

@Leszczym Moich najlepszych zapewne też tu nie ma :) A może ten jest najlepszy? Nie da się wszystkiego przecztać, ani nie da się wszystkiego napisać. To są chwile, które próbujemy rozciagnąć w nieskończoność, to jest moment, intuicja, przypadek, szczęście, że trafiamy na jakis fajny wiersz/tekst, że ktoś wpuścił nas do swojego życia, albo że nagle musimy coś napisać, tak jak ja dzisiaj. Nie udało mi się poleżeć w łóżku w ten ostatni dzien roku ...