APM

@vioara stelelor Jesteś miastem, w którego zaułki i wystawy sklepowe zagląda Twoja dusza, tak jak dusze innych miast i ich mieszkańców tworza się pełne przemijania obrazy. Czy to dużo, czy mało - nie wiem. Czy warto pytać o sens istnienia? Ci co ida, siedza, gubia, mijają, o sens nie pytaja. Piękne wersy, zatrzymał mnie ten: odnajdują spokój niepokój pokój z tobą powtarza wieża kościelna

@vioara stelelor fajnie, że to zauwazyłaś. Rzeczywiście świetnie pasuje! To pewnie intuicja mi takie literówki podpowiada...

@Berenika97 Dzięki. Podobają mi się Twoje komentarze i wnikliwa analiza. Zawsze trafiasz w dzesiątke, a nawet przeczytasz więcej w wierszu, niż ja sama to zauważam. Wiersz nabiera wtedy jeszcze wiekszej głębi. @vioara stelelor Dziękuję za to co napisałaś. Lubię pisać wiersze, które sama czuję, które jakby fizycznie mnie dotykają. Wyobrażam sobie te wciągnięte brzuchy liter, które nie chcą ułożyc się w wiersz. A jednak się układają i podobają innym piszacym.

@Alicja_Wysocka Słodki wiersz, ale świadomy, że lepiej pisać (i pić herbatę) bez cukru, bo ten nam bardziej szkodzi niż pomaga. Dobre psotanowienie! Powodzenia w pisaniu " bez cukru" życzę!

@Charismafilos Dzieki. Lubię sprawiać ludziom radość. Dziękuje za docenienie.

@Jacek_Suchowicz Zapewnima Cię, że jestem piękna i młoda. Przykro mi, że ten wiersz tak na Ciebie podziałał. Ciekawe, czy inni też tak myślą na temat nagości.

@Jacek_Suchowicz Czyli sugerujesz, ze jestem stara i brzydka? Nie biorę odpowiedzialności za cudze skojarzenia.

@violetta Fajnie, też szukam jakiegoś ciepłego kierunku. W przyszłym tygodniu, albo od 15.2.

@Jacek_Suchowicz ok, a jak się ma to do mojego wiersza?

@bazyl_prost fatamorgana

@violetta Ciekawa jestem, dokąd sie wybierasz?

@bazyl_prost no właśnie, gdze jest to jezioro, jakaś pustynia przsłania mi widok.

@violetta Weź mnie ze sobą proszę.

@Berenika97 Bardzo smutny wiersz. Istnienie rozciągnięte między funkcjonowaniem a traumą. Zamknięci w betonowych miastach z ulicami, sklepami, reklamami... czekamy na wróżke. A ona mieszka w lesie, na łące, w przyrodzie. Tego brakuje ludziomn dzis na świecie...

Spadam wbiegam między litery a te nic nawet nie drgną stoją wyprostowane powciągały brzuchy nawet kropka im nie drgnie nie zgubiły ogonka ani kreseczki czekają chodzę tu i tam ciągnę za sztywne ręce podstawiam nogi pokazuję język i kukuryku nieruchomieję wtedy wielki paragraf bierze mnie w cudzysłów wykrzyknikiem uderza w głowę znakiem zapytania boruje dziury w brzuchu każe włazić między dwukropek trzykropkiem po kartce goni siadam zmęczona na krawędzi bieli litery spychają mnie na margines za późno by wyhodować skrzydła spadam prosto do nieba - cmentarza połamanych liter i nienapisanych wierszy

@violetta nic, tylko wyrwae sie nad morze, gdzie palmy, słońce... @Waldemar_Talar_Talar Dziekuję za zwrócenie uwagi na ten zwrot. Cziesze się, że Ci się spodobał. @Jacek_Suchowicz a jak się psuje innym dobry smak? @Berenika97 Czas najwyższy się zbuntować! Inaczej nie wygrzbiemy się spod codzienności. Tylko bunten. @hollow man Właściwie to nic nie wiemy o naszych Mamach. Nikt nie zastanawia się, czy chciałyby się wyrwać, pojechac nad morze... @MIROSŁAW C. Możliwość wskoczneia do morza możliwości można jak najbardziej rozważyć

A może morze? Czy bym chciała na plaży nago z rozwianym włosem? Czy bym w piasku na wydmie? Czy wiatr letni na twarzy i morze… … i może wtedy wreszcie pękate torby z zakupami lekarstwa z gorącymi receptami okulary zakurzone codziennością kroki na schodach zmęczone zostawię na pastwę losu i czemu nie odpowiem

@tie-break Tak, to trafne skojarzenie z filmem "Buszyjący w zbożu", a tutaj konkretniej, bo buszowanie w życie, jako rodzaju zboża.

@Berenika97 Dzięki, ten wiersz faktycznie sam do mnie przypłynął. Zaskoczył żatem słownym i został.

Życie w życie W życiu jak w życie - Można się schować i pobuszować, na jednej nodze stać, na wietrze balansować albo w bezruchu trwać. W życie jak w życiu - ziarenko kiełkuje, mrówka podepcze ukradkiem, ptak ziarno wydziobuje, kłos chwieje się ostatkiem. Słońce sił dodaje, a noc je odbiera. Żyto życiem się staje, życie żytem umiera.

@hollow man Proponuję wyjście do lasu, na conajmniej godzinę! Pozdrawiam

@Waldemar_Talar_Talar Dzięki za te wersy. Przeniosłam się do babci na wieś, gdzie był stół z ceratą, stół z obrusem i bukiet polnych kwiatów, które nazbierałam an łące. Najważniejsza była jednak ta kromka chleba ze smalcem, albo chociażby z solą, jak się nagle wpadło z podwórka do domu, albo wóciło z pola.

@hollow man Dziekuję za przeczytanie i komentarz. Masz racje, autor może zrobić wszystko z czytelnikiem. Osobiscie wolę, jak światełko w tunelu jednk się zatli i nie zgaśnie od razu. A tutaj tunel był/jest długi. Jedni zobaczą konkretną latarnię, inni błysk zapałki... Może dla kogoś to nawet odbcie w lustrze... Inni mówią, ze widzimy zawsze to, co sami chcemy zoabczyć. Dlatego cenne jest dla mnie, co inni zobacza w moich wierszach. Twoj komentarz bardzo do mnie trafił.

@tie-break I to jest piękne, że możemy się definiować na wiele sposobów. Zaraz potem powstał inny wiersz, który może zaraz zamieszczę, bo ciekawa jestem jakie będą reakcje. @Waldemar_Talar_Talar Mnie też się podoba. Moje zakończenia są często dla mnie zaskoczeniem. Tutaj jak najbardziej trafione. Dzięki. @andrew Dziekuję i pięknego ranka/dnia życzę. Dzisiaj bedzie troche mniej codzienności, może więcej spotkań z ludźmi z którymi nie jest się na codzień? Chyba, że jest to niedzielna codzienność.

@tie-break Jak najbardziej. Prawie tak jak w piosence Perfectu "Chcemy być sobą!" mamy tyle ról do zagrania, kiedyś chcemy być w końcu sobą, ale jak i gdzie? Może w pisaniu właśnie. @bazyl_prost owszem, ciężki przemysł (w sensie ciężkie przemyślenia) i guzik z nich wychodzi, dlatego chwytanie za pióro pomaga czasem.