hollow man

@Gosława To też, Gosławo... To też. Dziękuję.

@KOBIETA To są kobiece rozmowy o majtkach, jeansach biodrówkach (nie wiem o co chodzi) - ja tu wolę bezpiecznie o Lacanie.

@KOBIETA Tylko w tej Małej Czarnej nadal masz za dużo wielokropków. Zakładam, że to nie fetysz, tylko nadmierna tendencja do stosowania niedopowiedzeń. Ale tam już nie będę szedł pod wiersz, bo się we trzy dobrałyście i grzejecie temat sylwestrowy.

@KOBIETA Czekam w drżeniu i spazmach ;)

@KOBIETA Ty nic nie mów. Ty pisz kolejny wilgotno-duszny erotyk ;p

@KOBIETA OK, podaję zatem źródło:

@KOBIETA Raczej... Prawda nie mówi całej prawdy.

@KOBIETA Na ten brak przez duże B, o którym mówił Lacan.

@KOBIETA Zawsze jakieś antidotum ;)

@hania kluseczka Haniu, to jest poradnictwo psychologiczne z Pani Domu: ciesz się życiem, weź się w garsć, nie bądź miękiszon itd. Możesz równie dobrze pójść do tej Pani co ma 70 lat i jej powiedzieć żeby nie marudziła, bo dzieci z Somalii mają gorzej. A do dzieci z Somalii, żeby się cieszyły życiem... bo żyją. Peel se poradzi, ale jest we mnie protest na umniejszanie ludzkiego cierpienia tak w ogóle. Bo to Ty czujesz swoje cierpienie - małe czy duże - a ja mówiąc, że ono jest nieważne, że sobie je wymyśliłaś bo na Netfliksie nic do obejrzenia nie było, w pewnym sensie unieważniam Ciebie. @KOBIETA Mi wystarczy, że u mnie jest so-so ;) Zajmij się podmiotem lirycznym :)

chodzi więc o to żeby przestać czuć słucham ciszy spomiędzy słów uczysz że światło oznacza chłód wkładam oddech w książki na których osiadł kurz chodzi więc o to żeby przestać czuć

@Krzysic4 czarno bialym Ja to bym jednak zupełnie w odwrotnym kierunku. Poeta jako odmieniec, jako ktoś "spoza", inny, nieprzystający - to ktoś oddalony od tkanki życia, pozbawiony skóry, kości, mięśni, poruszający się w abstrakcie swoich mniemań o własnej wielkości. Wolę poetę, który obiera cebulę, wyciąga brud spod paznokcia i czasem rzuci charą o chodnik.

@KOBIETA Apetycznie i erotycznie :) Niemniej jednak... Takie wrażenie odnoszę, że zmarnowałaś dobry temat. Tak jakbyś sobie od niechcenia, lewą ręką napisała. A potrafisz napisać tak, że męska część widowni ma dreszcze na linii aksony-rdzeń kręgowy :)

@Gerber Katatonia to mocny tytuł i ciężka kondycja kliniczna. Nie mam pojęcie czy doświadczenie tego typu jest w ogóle opisywalne. Ale ogólnie osnowa wiersza, czyli rozważania o przyczynach i skutkach - mają potencjał.

@Gosława Anna trwa na tle namalowanego domu Wszystko poniżej czytam przez pryzmat tego pierwszego wersu. Te obrazy, rośliny, zatopienie w przyrodzie... Tworzą własny, bardzo osobisty, zamknięty świat, po którym jako czytelnik poruszam się trochę jak włamywacz w pustym domu - cichy świadek obrazów, które profanuję samą swoją brutalną obecnością. Ten wers trochę mi odstaje: tworzą ciekawą przestrzenną grafikę

@m1234 Pomimo konkretnych sytuacji - nadal dość abstrakcyjnie. Jestem tu czytelnikiem w poszukiwaniu sensu.

@tie-break Przyjemny wierszyk. Ja to bym wolał żeby peel szarpał żyły z nadgarstków zębami, więc zazdroszczę ludziom, którzy potrafią pisać pogodne, bezpretensjonalne wiersze ;)

@MIROSŁAW C. Czytam na głos i wersyfikacja sprawia, że tekst nie płynie jak (wg mnie), powinien. To jest kolejny wiersz o zimie, gdzie mamy płatki śniegu. Czyli rekwizyt niezbędny, bo inaczej nie ma zimy. Kraina snów? Czy my potrafimy jeszcze coś oryginalnego powiedzieć o śnie?

@Maksymilian Bron Po pierwszym czytaniu pragnę stanąć w obronie palaczy: M. Świetlicki, Papierosy Pytam, dlaczego niepalący Przychodzą w miejsca dla palących? Czemu chcą wiecznie dominować? Czemu są wiecznie obrażeni? Bo to jest, bracie, wojna! Wojna palących z niepalącymi! Odwieczna dychotomia Jak Legia i Polonia Jak Wisła i Cracovia Jak Staś i Nel Wojna! I nie wiem jeszcze czy mi się podoba ta pozycja peela, w której dokonuje krytyki (społecznej?) z pozycji kogoś poza, pomimo tego fragmentu: jak często jestem podobny do tych, których krytykuję, Czyli peel wie, że system obejmuje również obszar krytyki systemu. Ogólnie - wielowątkowo dyskusję możnaby prowadzić. Pewnie jeszcze tu wrócę.

Tu jest jedna bardzo interesująca fraza - "monochromatyczne sny". Możnaby oprzeć na nich całą konstrukcję. Te łzy mrożące krew w żyłach też byłyby świetne gdyby je przeformatować i odejść troszeczkę od potoczności. Ogólnie aura tekstu fakycznie wprowadza w klimat zimowego wieczoru. Tylko (to moja indywidualna preferencja jak wszystko powyżej) z korzyścią dla wiersza byłoby mniej dosłowności (płatki śniegu) i rezygnacja z metafory "zaspa wspomnień", bo nie jest aż tak rewelacyjna.

po mojej stronie widnokręgu nie widać szerokiego nieba wiatr w brzezinie nie szumi wszystkich twoich imion po mojej stronie widnokręgu słowa wycierają się ze znaczeń język to żywa otwarta rana oducz mnie mówić od nowa po twojej stronie widnokręgu staję się morskim przypływem naciętymi opuszkami palców czytam drżące linie żeber