hollow man

@Łukasz Wiesław Jasiński Kolega na mizoginistycznych nutach gra. Niemniej jednak - dziękuję za komentarz.

@EsKalisia Może mocne, ale czy prawdziwe?

@Achilles_Rasti Czyli stara prawda terapeutyczna: Trudno kochać innych, gdy siebie nie kochasz zdrową miłością.

@EsKalisia U mnie po staremu ;)

@Mel666 Przed oczami stanęła mi Crazy Mary od Pearl Jam. I jeszcze też o dziennikarstwie trochę refleksji. Czy to jest tak, że ludzie chcą takie historie czytać/oglądać czy też dziennikarze lubują się w takich tematach? Z doświadczenia wskazywałbym na to pierwsze, ale to drugie sprawia, że w tym zawodzie bardzo łatwo wykształcić cyniczną postawę, bo takich historii dziennikarz czyta więcej niż Kowalski. Kowalski przerzuca stronę, bo co innego ma zrobić? Gdybym płakał za każdym razem gdy słyszę o Gazie (a wyć naprawdę się chce), to płakałbym dziesiąt lat i niewielu uznałoby mnie za zdrowego. Ta teza o 'obojętnym społeczeństwie' jest pewnie stara jak świat. Na szczęście są też historie o ludziach, którzy dźwignęli się z bagien. To tak, żeby nutkę nadziei jednak dać.

@Poet Ka Zobaczymy. Może On odpowie na ten list.

kobiety lgną do mężczyzn którzy patrzą jak dzikie zwierzęta kobiety lgną do mężczyzn wkradających się w przestrzeń między snem i dniem kobiety lgną do mężczyzn z wyrwanym sercem one czują że nie zostaną skrzywdzone ani obdarowane miłością

@Poet Ka Dziękuję. Tak, można tu wysnuć (mam nadzieję - różne) narracje.

@Poet Ka A, to mnie klaryfikuje ;) Dziękuję.

@Poet Ka Hmmmm... Gastronomicznie. Hmmmm...

@Leszczym Ona taka trochę Holly Golightly.

@Tyrs Kawał wiersza.

tak długo przyzwyczajałam się by odejść pozwalam by świat przepływał przeze mnie czas na czyszczenie wspomnień

@Berenika97 Dziękuję, Bereniko. To taki specyficzny wierszyk jest.

@Trollformel Vasa robi wrażenie. Okręt po przeleżeniu w wodzie 350 lat - bardzo dobrze zachowany. Ale Vasa raczej nie jest centralnym punktem wiersza. Dla mnie jest nim: zbieram moje dno w szkłach na plaży

@bazyl_prost @Tomasz.O Dziękuję, Panowie.

mój głos nie jest już głosem staje się szczeliną z której wypadają głoski słowa jakby wyssało z nich powietrze wracają głuchym podmuchem po nim próżnią światy się nie zamykają one zarastają błoną to nie zapadanie to smakowanie pustki otchłań wzywa po imionach lecz to nie imiona tylko pnącza po nich porusza się śmierć niezgrabnie liście strąca

@Poet Ka Dziękuję za podzielenie się wrażeniami i wnikliwymi przemyśleniami Ukłony.

@Berenika97 Dziękuję za czytelnictwo i komentarz, Bereniko.

@Charismafilos Jeśli intrygujący, to chyba dobrze, prawda, Bracie?

@Poet Ka Malarsko jak nierzadko u Ciebie.

szliśmy innymi szlakami tej samej góry przeszłość zacierała się w klatki bez porządku aż stały się ultramarynowym tłem świat był szary w uśrednieniu dobrze jest znaleźć inny sposób bycia niż świat ale to nie o mnie niestety mówiłeś że udaje ci się osiągnąć stan w którym pozwalasz na przepływ zdarzeń bez przywiązania i oceny to też nie o mnie przyjacielu

@Charismafilos Jeśli nasza akademicka rozmowa jest muskaniem się po pokusie, to rzeczywiście niewiele trzeba, by trafić do piekła ;)

@.KOBIETA. Ależ nie widzę powodów do przepraszania. Intrygujące rozważania dzięki temu pojawiły mi się w głowie. Ale zawijamy się z wątku, bo @Charismafilosnas zawinie.

@wiedźma Bardzo Ci dziękuję za podzielenie się interpretacjami i poświęcony czas. Ciekawe wątki uruchomiło Twoje czytanie. Jeśli tak, to znaczy, że wiersz osiągnął swój cel. Pozdrawiam z wdzięcznością.