Christine

@Migrena Nic mądrego już nie napiszę, podpisuję pod komentarzami poprzedników. Zostaje mi wyrazić swój zachwyt - tekstem, metaforami, wyobraźnią i niezwykłym pożądaniem. Ostatnio ciągle brakuje mi czasu , a widzę Twój inny wiersz. Wybacz mi, ale wrócę do niego. Pozdrawiam najmocniej!

@Łukasz Jurczyk Masz rację! Prawda ma w sobie siłę, która działa wtedy, gdy kłamstwo przestaje wystarczać. Ale czy kłamstwo kiedykolwiek nie było potrzebne?

@A.Between Ten też piękny! Jakby był tematyczną kontynuacją poprzedniego. Coś się zadziało między dwojgiem bliskich sobie osób - czuć napięcie i potrzebę uporania się z traumą rozstania. Bardzo mi się podoba. Czuć autentyczność uczuć. @Berenika97 Piękna odpowiedź! Jakbyś była świadkiem.:)))) @A.Between Wow! Jesteście świetni! Lubię takie poetyckie "dialogi" :))) @Jacek_Suchowicz Super! Naprawdę jest co czytać, Twój rymowany wiersz jest głosem rozsądku. :) @Berenika97 Piękny wiersz o konsekwencjach, ale pamiętać trzeba, że niektórzy nie potrafią wybaczać błędów.:)

@A.Between Ładny wiersz, podoba mi się. :) Pozdrawiam.

@Łukasz Jurczyk Bardzo dobre! Nie ma to jak mówić prawdę despotom. Historia w tym aspekcie się powtarza do dziś. To fascynujące! Pozdrawiam.

@Berenika97 Bardzo dziękuję! Pozdrawiam :)

@Berenika97 Ostatnia kwestia - naprawdę. Wybacz,bo chcę dobrze zrozumieć. Horyzont braku. Brzmi jak koniec drogi.

@Berenika97 "Błąd systemu"? Miłość jako awaria?

@Berenika97 Zatrzymałam się przy "deficycie dotyku" To bardzo fizyczne.

@Berenika97 Piszesz "nie zniknąłeś" . A jednak nie byłeś.

@Berenika97 Jakby coś miało się załamać. Czuję napięcie. A potem pustkę.

@Berenika97 Piękny wiersz. Twoje słowa są chłodne. Jak światło przed świtem. Dlaczego obecność w wierszu jest niedopełnieniem?

@Berenika97 Super,ale trochę przygnębiająco. Prawdziwie!

@Łukasz Jurczyk Nasz upadek nie zaczął się na widok naszych saris. On zaczął się w chwili, gdy kazano nam cofnąć się o krok. :)

@Migrena Przekażę jej :) Lubię, jak tuli, zwłaszcza jak promienie słoneczne gładzą policzki i ręce. Dziękuję! :)

@Migrena :) Jesteś uroczy w tych podziękowaniach. :)))

@Alicja_Wysocka Jakże czułe studium tęsknoty. Najbardziej ujęła mnie personifikacja ciszy - to, że siada ona obok i zostaje na noc. Często boimy się milczenia, a tutaj staje się ono towarzyszem, kimś bliskim, kto nie ocenia, tylko po prostu jest. Piękny wiersz.

@Migrena Dla mnie jest to wiersz o erotycznej transcendencji, gdzie fizyczność staje się metafizyką, a ciało- bramą do innego porządku istnienia. Język jest totalny, konsekwentny w swojej intensywności. Nie ma tu romantycznej subtelności. Miłość nie jest uczuciem lecz przemianą ontologiczną. Pozdrawiam. :)

@Łukasz Jurczyk Jak zwykle świetne! Wstęp przypomina , że faktycznie często tak było.Od razu przypomniały mi się Termopile. Dużo się dowiaduję o tej wyprawie. Dziękuję!

@Berenika97 Świetnie to ujęłaś od strony psychologicznej.:) Sporo jest manipulacji miękkiej- bohater na końcu zatrzymuje swoje prawdziwe uczucia dla siebie, wypowiadając kłamstwo.Oszukuje wszystkich - z sobą włącznie. Super tekst. !

@Berenika97 Bardzo poetycko:)

@Simon Tracy Bardzo mi się podoba sposób, w jaki stopniowo odsłaniasz tajemnicę - od niepokoju po zgrozę, aż po nieuchronne przeznaczenie. Motyw klątwy i dziedziczenia winy świetnie współgra z morską symboliką. Czuć inspirację Lovecraftem, ale historia ma własną tożsamość. Dobry tekst! Gratuluję!

@Simon Tracy Bardzo ciekawe! Jest kontynuacja. :)

@Łukasz Jurczyk Nie biorą nas do niewoli. Niewolnik musi jeść, a oni nie chcą dzielić się życiem z duchami. Pozdrawiam.:)

@Simon Tracy Innsmouth na polskim gruncie - i to powiedziane z uznaniem. Rodzina z wyspy mórz południowych, tiara, transformacja ciała, kult Dagona - wszystko zagrane pewną ręką, ale z własnym głosem i rytmem. Gratuluję!