vioara stelelor

@violetta Jak najbardziej słoneczny ;)

@kasia652 Prawda wyzwala, nawet ta niewygodna. Tylko trzeba iść do przodu.

@Lenore Grey Bardzo dziękuję:)

Przeczytałam ten wiersz z ogromnym wzruszeniem, bo opisujesz z niesamowitym znawstwem ludzkiej duszy chwilę tuż po odejściu osoby, która była dla kogoś całym światem. I w Twoim utworze nie jest to pusty banał, gdyż szczegół po szczególe, obraz po obrazie, wskazujesz, w jaki sposób ten świat odchodzi, rozpada się, zmienia, zaczyna istnieć inaczej, pomimo tego, że Twój bohater liryczny wciąż odruchowo funkcjonuje tak, jakby było po staremu. Podziwiam szczerze tę umiejętność wejrzenia w prawdziwe życie, skryte wśród drobiazgów, które więcej mówią, niż najbardziej górnolotne słowa. A temat bardzo mi bliski.

@Father PunguentyZrobiłeś mi dzień :) Świetna scenka rodzajowa, napisana z polotem i finezją. Oto jak powstaje medialna kula śnieżna. Super.

Poproś mnie o słowo - dam ci wiersz, który okryje gwiazdami gałęzie w jabłoniowym sadzie. Poproś o uśmiech - dam łąkę z której będziesz rwać szczęście rumiankowe, chabrowe słoneczne. Poproś o pocałunek - dam wrzący ocean pod stopy. Po nim ukojenie, gdy ostatnia fala zostawi cię w moich ramionach do rana. Poproś o cokolwiek. Po to przecież jestem, na to czekam od dawna. Daj mi prośbę jedną, jedyną gwiazdę, kwiat polny, falę. Powiedz, jak mogę dać więcej niż tylko siebie.

Dość! Wystarczy! I odstaw te berbeluchy. Wiersz jakby terapeutyczny, i niech taki pozostanie.

Wyborny obraz. Przypomina o wielu ludziach, którzy tak bardzo chcieliby jeszcze być komuś potrzebni,a już nie są. O potencjale, który gdzieś drzemie, ukryty w sercu, ale wszyscy zajęci tylko sobą, nie dostrzegają go. Może dlatego, że sami krzyczą zbyt wiele o sobie. Przyszło mi też do głowy, że czasem pozwolić, aby ktoś nam coś dał - jest również bardzo ważnym świadectwem empatii.

@hollow manJestem pod wrażeniem. Wspaniały wiersz, co linijka, to inny trop. Najbardziej podoba mi się stara Meksykanka i jej pieśń, która jest spoiwem dla całego utworu. Świetnie pokazujesz zderzenie czegoś delikatnego i kruchego, z brutalnością świata. Mocne. Znakomity środek ciężkości w wierszu.

Dobrze, że jednak jest wola życia. A skąd peel wie, że nic się nie zmieni? Wokół nas nie szarych ścian. Są przecież ludzie. Tylko trzeba mądrze szukać.

Biegnij za nim. :)

Ale te są najważniejsze :)

Historie nawróceń są piękne. Bo człowiek, który urodził się i wychował w jakiejś wierze, być może przez całe życie szuka Boga, żeby to, co zostało w nim zakorzenione z nawyku, z tradycji, stało się naprawdę żywe. Nawróceni nie muszą szukać, bo wiedzą, czują, że znaleźli. Nie muszą dojrzewać do wdzięczności, ufności, pokory, tylko je przyjmują jak jedną z wielu łask, którą otrzymali realnie, a nie w formie obietnic czy wbijania (do dzieciństwa) do głowy.

@WitalisaDziękuję, bo Twoje doprecyzowanie rzuca więcej światła i mogę lepiej zrozumieć tekst, bo z początku się trochę pogubiłam. Cud w Gabaon pomógł Izraelitom pokonać nieprzyjacielską armię, dzięki interwencji samego Boga. A wiersz interpretuję, jako zwycięstwo nad wrogiem, którym często człowiek jest sam dla siebie. O tym mówi pierwsza cząstka utworu. Tymi nieprzyjaciółmi są lęki, kompleksy, złe doświadczenia, trudne emocje. Niekiedy, a odważę się wysnuć hipotezę, że niemal zawsze, do wygrania tej walki potrzebne jest światło z zewnątrz. Słońce - Bóg - Miłość - Łaska - Drugi Człowiek Tylko w którymś momencie trzeba w pełni zaufać, jak Jozue Bogu, żeby światło dało zrozumienie, siłę, przełamało wewnętrzny mrok. Otworzyć się na dary, które można otrzymać, jeśli się w pokorze poprosi. Piękny wiersz.

Zima - metafora zagubienia w codzienności, którą jest ciężko zrozumieć. Bardzo często w jakimś momencie życia, tym najtrudniejszym (zima to również symbol zamrożenia emocjonalnego, hibernacji psychicznej, śmierci) pytamy o wiele rzeczy - o sens, o modus operandi na przyszłość, o własną sprawczość, o możliwości, jakie mamy, o wartość cierpienia... Odpowiedź nie nadejdzie sama z siebie. Ona zaczyna się w nas krystalizować dopiero, gdy zaczniemy w jakikolwiek sposób działać. Może najpierw warto odśnieżyć drogę, wtedy zawsze można dokądś pójść i kogoś spotkać. Odpowiedzią jest, być może, życie, samo w sobie.

Czyli skupiają się na wszystkim, tylko nie na tym, co ważne. Podróż pociągiem, jako metafora życia, jest niby już bardzo dobrze znana, ale wciąż ma potencjał. Rozmazanie, czyli niewyraźny obraz w ruchu, pokazuje, że w pędzie stajemy się niewidoczni, pozbawieni twarzy, tożsamości, uczuć. No tak. A przecież każda podróż ma swój początek i koniec, należy o tym pamiętać i wypełnić dany nam czas tym, co ma sens, nie pozwolić, aby obojętność albo lęk nas rozmazały. Przecież po to wsiedliśmy, żeby coś przeżyć, tylko często wydaje nam się, albo że nie ma po co i z kim, albo że mamy jeszcze czas.

Jakoś nikt nie przeczytał tego wiersza ze zrozumieniem i z wyczuciem tematu. Według mnie ten tekst to mistrzowska próba wczucia się psychologicznego w percepcję ukochanego zwierzaka, którego już nie ma. Rzeczy zwyczajne, przeniesione do rzeczywistości wspomnień, w Twoim wierszu stają się na nowo żywe.

@hollow man No,niestety. Gdyby uczyli, mielibyśmy samych miszczów piura ;) @Charismafilos To fajnie, może ktoś się przytuli do moich strofek :) @Berenika97 Bardzo mnie poruszył Twój odbiór. Jeśli uda się jakoś poruszyć czułe struny czytelnika, to dla Autora największy sukces :)

A sio, z takim defetyzmem!

Wierszyk aż podskoczył z zachwytu :)

@Alicja_Wysocka @andrew Bardzo Wam dziękuję za miły odbiór i poczytajkę:)

Ludzie od zarania dziejów próbowali, jak napisała Ewa Lipska, podglądać nogi świata. Wymienione w pierwszej cząstce wiersza sposoby odnoszą się do eksploracji różnych form duchowości, czyli do poznania np. przez osiągnięcie alternatywnych stanów świadomości (narkotyki). Obecnie duchową wędrówkę umysłu zastąpiła kognicja usytuowana w sieci neuronowej. Czy jedno może być substytutem drugiego? Ostatecznie szamani, medytujący mnisi, szukali czegoś, co wykraczało poza ludzki aparat pojęciowy i poznawczy, a AI jednak, choć przetwarza informacje w zaskakującym tempie, ma dostęp tylko do takich zasobów, do jakich człowiek ją dopuści.

Na niebie zawsze są gwiazdy. Tylko czasem coś nam je przesłania. Chmury. Mgła. Smog świetlny. Smutek, tęsknota, rozczarowanie, złość. Ale one są. Trzeba o tym pamiętać, bo wcześniej czy później niebo się przetrze, zasłona opadnie. Sama świadomość ich istnienia daje więcej, niż nadzieję - pewność, że: Czemu ty się, zła godzino, z niepotrzebnym mieszasz lękiem? Jesteś – a więc musisz minąć. Miniesz – a więc to jest piękne. W. Szymborska

wybacz że czasem w moich słowach chowa się jakieś zamyślenie dziwna zaduma - niby psotna lecz lubi tęsknić poza wierszem czasem cyrkonią wśród metafor skromna łza zalśni na jedwabiach i jak tu teraz trzymać fason i jak się bardziej nie odsłaniać gdy gest niepewny mówi wszystko mój uśmiech na dnie kubka z kawą pytania o najkruchszą przyszłość uwite z tęcz i poświat gniazdo w żadnym obrazie się nie skryję w żadnym półcieniu w żadnym szepcie niech mnie więc z rozsypanych liter na nowo złoży twoje serce

Łatwo się mówi. A skąd wiedzieć,jak? Często ta osoba sama też nie wie. Wszystko ją drażni, wszystko odrzuca,złości się, reaguje agresywnie, zamyka w sobie, nie chce, aby jej doradzić, nie chce rozmawiać - wszystkie reakcje są możliwe w skrajnych, towarzyszących żałobie emocjach, i na dodatek to się zmienia - jednego dnia jest tak, a drugiego to już nie działa. Nie zawsze proste pytanie - co mogę zrobić/jak mogę pomóc - rozwiązuje sprawę.